donderdag 19 november 2009

Inprikker

Elke wijk in mijn woonplaats Houten is bereikbaar vanaf de rondweg via zogenoemde inprikkers. Vandaag zag ik bij een toegangsweg naar de rondweg vlakbij mijn wijk ineens een nieuw verkeersbord. Een groot geel bord met zwarte pijl en over de volle breedte èén woord: VACCINATIE.




Er kan nog wel een bord bij:

Telefoniste van Europa

"Vanavond wordt de president van Europa gekozen", hoor ik vanmorgen het degelijke NOS Journaal zeggen. Al weken gaat het over de "president van Europa". Balkenende zou kandidaat zijn, maar gepasseerd worden door de Belgische premier Van Rompuy. Wie verzint het toch om voorzitter van de Europese ministerraad steeds te vertalen met "president"? Ik heb de indruk dat dit een verzinsel is van de Nederlandse media zelf.

Het Latijnse pre-sidere betekent gewoon voor-zitten. Natuurlijk kan je het ook vertalen met "president", maar waarom dan de voorzitter van de Europese Commissie "voorzitter" noemen en die van de Raad "president". Er is al een Europees president (presidency) zolang de Europese Unie bestaat, in de pers tot nu toe altijd met "voorzitter" vertaald. De huidige Europees president, de zich in het zweet werkende Zweedse premier Reinfeldt, wordt in de pers vrijwel genegeerd.

Natuurlijk is er een belangrijk verschil met nu. Door het Verdrag van Lissabon komt er op 1 januari een eind aan het wisselend voorzitterschap en krijgt de Europese Raad van Ministers één persoon als vaste voorzitter. Deze functie zou zich op het wereldtoneel kunnen ontwikkelen tot een "president" van allure, zoals de POTUS (President of the United States), maar dan nep, want hij heeft geen presidentiële bevoegdheden. Het moet vooral een kleurloze diplomaat zijn, die constant aan de telefoon hangt met de Europese regeringsleiders om te horen wat die ergens van vinden. De telefoniste van Europa.

Het taalgebruik zorgt er voor dat de Europese regering, dat is de Europese Commissie met haar voorzitter Barroso, gezien wordt als een bureaucratisch clubje superambtenaren en de diplomaat die de nationale regeringsleiders en ministers bijeen mag roepen, als degene die het voor het zeggen heeft.

maandag 9 november 2009

Op de helft

Toen ik, van 1994 tot 1996, in Bonn woonde, kwam vaak ter sprake hoe lang het proces van Duitse eenwording nog zou duren. Na vijf jaar solidariteitstoeslag, de extra belasting om de annexatie van Oost-Duitsland te kunnen betalen, moesten de Ossies maar eens op eigen benen leren staan. Zelf vond ik dat de ‘reparatie’ van het kapotte Europa wat mocht kosten, trouwens ook voor Nederland. Die eenwording is heel wat waard. Overigens wist ik toen nog niet dat de West-Duitse geldkraan al jaren eerder open stond en de invloed van Bonn op de ontwikkelingen in het Oosten al lang voor de Val van de Muur was begonnen.

Wat mij opviel, was dat de West-Duitsers alle veranderingen van de Oost-Duitsers verwachtten. De Ossies liepen immers achter en moesten nog leren als westerling te leven, eerst maar eens leren werken voor hun geld. Daardoor ontging het de Wessies dat ook hun eigen wereld veranderde. De harde hand van Thatcher of de ‘zachte hand’ van het Wassenaars akkoord van Lubbers en Kok, het leek aan Duitsland volledig voorbij te gaan. Door de fixatie op de ànderen die moesten veranderen, kon Kohl hervormingen jarenlang voor zich heen schuiven.

In gesprekken over hoe lang de Duitse eenwording zou duren, antwoordde ik resoluut “veertig jaar”. Ik kon natuurlijk makkelijk iets roepen, want hoe kan je eenwording meten en hoe kan je zoiets voorspellen. Het antwoord haalde ik eenvoudigweg uit de Bijbel. De Israelieten zwierven na hun bevrijding uit Egypte veertig jaar door de woestijn. Het volk morde en wilde terug naar de zekerheid van vroeger, durfde het nieuwe land niet aan. De generatie die de bevrijding meemaakte, zou het beloofde land niet zien. Dat was gegeven aan hun kinderen.

De Duitse scheiding had veertig jaar geduurd, de eenwording zou naar mijn idee een zelfde tijd vergen. De beweging die de bevrijding tot stand brengt, kan daar zelf nooit voluit de vruchten van plukken. Daar gaat een generatie over heen, “veertig jaar”. We zijn nu op de helft.

zondag 8 november 2009

Next phase

Als er iets bijzonders gebeurt in het leven van Barack Obama, en dat is een paar keer per week (Won Nobel Peace Prize, Humbled) dan stuurt hij mij altijd even een mailtje. Zo ook vannacht (sterk ingekort):

Ytzen --

This evening, at 11:15 p.m., the House of Representatives voted to pass their health insurance reform bill. Despite countless attempts over nearly a century, no chamber of Congress has ever before passed comprehensive health reform. This is history.

(...)

So this is a night to celebrate -- but not to rest. Those who voted for reform deserve our thanks, and the next phase of this fight has already begun

The final Senate bill hasn't even been released yet, but the insurance companies are already pressing hard for a filibuster to bury it.

Obama is al heel wat verder gekomen dan de Clintons - ik zie het echtpaar nog samen zitten op de bank om te vertellen over hun plan voor health care reform. Maar ik kan nog heel wat mailtjes van Obama verwachten.

zaterdag 7 november 2009

Jiskefet

Als ik zoals altijd weer lààt de kliko ga binnenhalen, vraag ik mij af hoe ik mijn jiskefet (*) zal herkennen. Lang geleden plakletters gekocht, maar nog steeds niet de moeite genomen ze op de bak te plakken. Als ik buiten kom, blijkt het altijd weer mee te vallen. Het is gewoon de bak die er nog staat.


(* Jiskefet is Fries voor vuilnisvat)

donderdag 5 november 2009

Lijfstraffen

China verbiedt lijfstraffen voor internetverslaafden, meldt de NRC.

Ze zijn zeker niet voor de computer weg te slaan.



woensdag 4 november 2009

Filmmuseum knipselarchief

De digitalisering van het archief voor historische krantenknipsels van de bibliotheek van het Filmmuseum is voltooid. Meer dan 100.000 historische krantenknipsels over film zijn nu terug te vinden in de catalogus op:

http://bibcat.filmmuseum.nl/opc

De krantenknipsels zijn te vinden op filmtitel, persoon of onderwerp en ingescand beschikbaar voor bezoekers van de bibliotheek.

Bron: Filmmuseum 4.11.09.