woensdag 16 september 2020

De Hoornaar en de Dar

De provincie Utrecht heeft een wespennest laten verwijderen. Het gaat om de Aziatische Hoornaar, een grote wespensoort die niet gevaarlijker is dan een gewone wesp maar grote schade kan aanrichten in de natuur. Deze wesp hoort hier niet thuis, het is een invasieve exoot, wat mij in de oren klinkt als een intensieve idioot. Het gaat mij dus weer om taal. De warendienst NVWA gaat onderzoek doen naar het vlieggedrag van deze grote wesp met drones. Als je weet dat een drone een mannetjesbij is (in het Nederlands een dar), dan zie je het beeld al voor je: een bij die de wesp gaat volgen. Wie het hardste kan zoemen.


vrijdag 11 september 2020

Effatha

"Maak je borst maar nat", had de doktersassistente niet gezegd, maar "hou het bakje zelf maar vast", toen ze mijn oor ging uitspuiten. Met de armen omhoog het bakje moeizaam boven mijn schouder houdend, had ik geen enkel besef van waterpas en op een gegeven moment voelde ik een druppel. Het leek wel mee te vallen, alleen de mouw van mijn trui was bij de pols wat nat. Maar thuisgekomen, zag ik dat onder mijn trui het water vanaf mijn hals over mijn hele borst gegutst was tot aan de taille toe en moest ik een droge bloes aan doen. Maar intussen had er een wonderbaarlijke genezing plaatsgevonden: ik kon weer horen! Ik pakte mijn gitaar en zong een vreugdevol lied, waarbij de gitaar weer helder en schel klonk en mijn stem niet meer van verre. Maar toen ik even later naar Utrecht fietste, klonk de stilte van de natuur als een voorbij denderende trein. Het volume in mijn brein moest nog een beetje worden bijgesteld. 

woensdag 9 september 2020

Alfrink en Simonis

Vandaag is het afscheid van kardinaal Simonis in de Catharinakathedraal in Utrecht. Het herinnert mij eraan hoe mijn moeder en ik getuige waren van de 'uitvaart' van kardinaal Alfrink, dat wil zeggen het moment dat zijn kist de kerk werd uitgedragen en eerder die dag de aankomst van alle bisschoppen in vol ornaat. De benoeming van Simonis, eerst als bisschop van Rotterdam en later als aartsbisschop van Utrecht was in feite de reactie uit Rome op de frisse wind die Alfrink door de kerk had laten waaien. De gelovigen waren op de tocht geraakt en de paus had besloten het raam weer stevig dicht te doen. 

Lees mijn blog Actuele kerkgeschiedenis van 8-2-2019

maandag 7 september 2020

Kippenlijn naar Duitsland

Nadat ik het graf van mijn tien jaar geleden overleden broer Johan had geboend, kip gegeten (when in Barneveld...) bij mijn (al 61 jaar) vriendje Jaap en zijn lieftallige vrouw Celia en na het toetje had voorgedragen uit mijn nooit geschreven tiendelige memoiresreeks, was het onverwachts toch laat geworden. Ik moet nu echt gaan, zei ik om tien uur, voordat de Valleilijn failliet is en ik niet meer thuis kan komen. Er is niemand die de concessie van de aloude kippenlijn wil overnemen, had ik in de krant gelezen. Zo stapte ik zondagavond laat op de trein in Barneveld, het rustige Veluwedorp waar ik ben opgegroeid. Vroeger zag je er geen kip, maar the Chicken Village is inmiddels veel internationaler geworden, merkte ik. Net voor het instappen kwam er een jonge man naar mij toe, die mij vroeg: "Is this the train to Germany?" Ik legde hem uit dat dit de trein naar Amersfoort was die hij inderdaad nodig had om in Duitsland te komen, maar dat dit na tien uur in de avond misschien niet meteen meer zou lukken. Hij had geen bagage bij zich en geen mondkapje. Of hij helemaal helder was betwijfelde ik, maar de drank in zijn hand was een milkshake. Bij het instappen gaf ik hem snel een schoon mondkapje. De deur had zich al achter ons gesloten, maar ging op het laatste moment weer open voor nóg een passagier. Die had kennelijk gezien dat ik mondkapjes bij me had en in het Engels vroeg hij of hij er één van mij kon kopen, hij had zijn portemonnee al open. Ik gaf hem het laatste schone mondkapje uit het pakje en zei hem dat hij niet hoefde te betalen. "It's for our health", motiveerde ik mijn geste idealistisch. 

Omdat ik de Duitslandganger niet helemaal vertrouwde, zei ik tegen hem: "We need social distancing" - o , wat een heerlijk excuus - en ik ging een eindje bij hem vandaan zitten in de bijna lege trein. Toch wilde ik wel even weten welke kans hij maakte om op het laatste uur van de dag nog richting Duitsland over te stappen. In de reisapp zag ik al gauw dat de eerste trein pas de volgende ochtend om half acht zou gaan. Bij de volgende stop zag ik de man opstaan, vragend rondkijken en naar de informatiemonitor lopen. Ik vertelde hem dat Amersfoort het eindstation was, na Barneveld Centrum, waar we waren ingestapt, Barneveld Noord en Hoevelaken. Hij bleek naar Berlijn te willen, ik vertelde hem dat er overdag om de paar uur een rechtstreekse trein naar Berlijn gaat en in de ochtend vanaf half acht een paar treinen met overstap in Hannover, zoals ik net had gezien. Hij zou dus in Amersfoort moeten overnachten. 

Bij het uitstappen wees ik hem richting stationshal, waar hij dan maar verder moest vragen. Hij vroeg of ik ook naar Duitsland moest - wat kennelijk heel aannemelijk is als je in Hühnerdorf op de trein stapt - maar ik zei dat ik moest overstappen naar een Nederlandse plaats in de andere richting. Hij bleek zelf uit Duitsland te komen en ik schakelde van Engels over op Duits. "Ich muss unbedingt heute noch nach Deutschland", zei hij, alsof hij toch niet besefte dat heute nog maar eine Stunde duurde. Ik had helaas geen tijd om verder te praten: waren er ernstige familieomstandigheden, was hij slachtoffer of dader van een misdaad, misschien bestolen, was hij in de war? Ik wees naar de stationshal en hoop dat de goede stad Amersfoort zich deze nacht over hem heeft ontfermd.

vrijdag 4 september 2020

Non

Bij werk had ze ingevuld: non.

Niet wat je verwacht op een datingsite.

Maar het leek me een interessant onderwerp voor een goed gesprek, dus ik zwiepte haar naar rechts.

Veel ben ik niet over haar te weten gekomen, want ze bleek Franstalig.

En als ik haar naar haar werk vroeg, bleef ze herhalen: non, non!