Posts tonen met het label Israel. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Israel. Alle posts tonen

dinsdag 10 maart 2026

Palestijnse PEN-lezing

Adania Shibli naar De Balie voor eerste PEN Nederland-lezing

AMSTERDAM - De Palestijnse schrijver Adania Shibli komt op vrijdag 17 april naar De Balie voor de allereerste PEN Nederland-lezing. In deze jaarlijkse lezing spreekt zij over de vrijheid van literaire expressie en het uitwissen van Palestijnse stemmen. Shibli geldt als een van de meest toonaangevende stemmen in de hedendaagse literatuur en onderzoekt in haar werk thema’s als macht, geweld en de grenzen van taal.

Tijdens de avond verzorgt Shibli de eerste PEN Lecture, waarna een panel reageert op haar lezing. Met bijdragen van journalist Taghreed El-Khodary, schrijver Maurits de Bruijn en historicus Nadia Bouras. Vertaler Djûke Poppinga gaat in op de rol van de vertaler bij het toegankelijk maken van literatuur over grenzen heen. De avond wordt ingeleid door Joke J. Hermsen, voorzitter van PEN Nederland, en Christine Otten, ambassadeur van PEN Nederland.

Shibli maakte internationaal furore met haar roman Minor Detail, een indringend tweeluik rond een historisch misdrijf in de Negevwoestijn in 1949, een jaar na de Nakba. In het boek onderzoekt zij hoe geweld, herinnering en vertelling met elkaar verweven zijn. De roman geldt als een krachtig voorbeeld van hoe literatuur de grenzen van geschiedschrijving kan bevragen en verleggen.

In oktober 2023 kwam Shibli wereldwijd in het nieuws toen de uitreiking van de LiBeraturpreis aan haar werd uitgesteld tijdens de Frankfurt Book Fair vanwege de oorlog in Gaza. De beslissing leidde tot een breed debat over censuur, vrijheid van meningsuiting en de positie van Palestijnse stemmen in het internationale literaire veld.

Met deze eerste PEN Nederland-lezing opent PEN Nederland een nieuwe jaarlijkse traditie waarin schrijvers spreken over de vrijheid van het woord en de rol van literatuur in tijden van politieke spanning en conflict. Tijdens de lezing reflecteert Shibli op de positie van schrijvers, dichters, essayisten en journalisten, en op hoe het Palestijnse perspectief de afgelopen jaren op ongekende schaal onder druk is komen te staan.

Bron: Persbericht De Balie, Amsterdam, 10-03-2026

maandag 10 november 2025

Blauwdruk voor democratisch Israël-Palestina

 "How to end Israeli apartheid" door Jonathan Adler, in +972 Magazine 05-11-2025

Samenvatting: Een blauwdruk voor democratie in Israël-Palestina

Dit artikel is een interview met Michael Schaeffer Omer-Man en Sarah Leah Whitson, auteurs van het nieuwe boek “From Apartheid to Democracy: A Blueprint for Peace in Israel-Palestine.” Het boek biedt een gedetailleerde routekaart voor een overgang van de huidige 'één-staat realiteit' van bezetting en apartheid naar een democratische toekomst in Israël-Palestina.

Hoofdpunten van de blauwdruk

De auteurs stellen dat de status-quo van permanente bezetting, apartheid en belegering na de gebeurtenissen van 7 oktober 2023 onhoudbaar is geworden. Ze beargumenteren dat het decennialange streven naar een twee-statenoplossing via het Oslo-proces is mislukt.

De door hen voorgestelde blauwdruk heeft twee kritische elementen die de mislukte aanpakken uit het verleden omkeren:

Driejarig transitieplan

Het plan voorziet in een driejarige overgangsperiode onder een tussentijdse regeringscoalitie (caretaker government).

Rol van de Internationale Gemeenschap

De auteurs erkennen dat het onwaarschijnlijk is dat Joods-Israëliërs vrijwillig hun macht zullen opgeven. Zij stellen dat internationale druk essentieel is om de bezetting onhoudbaar te maken, vooral in de nasleep van de 'genocide in Gaza' en de toenemende internationale isolatie van Israël.

Zij hopen dat hun blauwdruk een alternatief beleidsvisie biedt om de huidige sancties, boycots en desinvesteringen te sturen. Hoewel er op dit moment misschien geen onmiddellijk "venster van opportuniteit" is in de hoogste beleidskringen, geloven zij dat het normaliseren van nieuwe ideeën binnen het bredere buitenlandbeleid cruciaal is om toekomstige leiders en denktanks te bereiken.

donderdag 10 augustus 2023

Basiszorg buitenslands

Goed om te weten. Ook buitenlandse huisartsenspoedzorg wordt uit de basisverzekering vergoed zonder het eigen risico aan te hoeven spreken. Een week geleden ben ik hier in München naar de huisarts gegaan met een lelijke insectensteek, misschien een tekenbeet, maar het bleek mee te vallen. De rekening ter plekke betaald en via de VGZ-app ingediend bij de zorgverzekering, ik dacht dat deze af zou gaan van het nog niet opgesoupeerde eigen risico. Maar deze zorg valt buiten het eigen riscico en krijg ik keurig vergoed. Binnen enkele dagen goedgekeurd. Ik ben trouwens altijd al uitgegaan van de wereldwijde dekking van de zorgverzekering en heb deze nooit dubbel verzekerd met een reisverzekering. Die is wel handig voor extra hulp of als ik als lijk terug moet reizen, maar die laatste reis heb ik tot nu toe niet gemaakt. Eén keer heb ik wel een reisverzekering afgesloten voor de basiszorg, omdat ik rond de milleniumwisseling om middernacht van verzekering zou wisselen tijdens het vuurwerk en dat leek me wat risicovol. Ik heb goed gebruik gemaakt van die ene reisverzekering, omdat ik in Israël met koorts een nacht in het ziekenhuis belandde en ter plekke 1650 gulden moest afrekenen (gelukkig had ik een creditcard bij me). De reisverzekering betaalde prompt uit, inclusief vier hete nachten (van de koorts) in een privékamer van een backpackershostel.

donderdag 17 januari 2019

Israël in regionaal gasforum

Na een vergadering deze week in Caïro kondigde de Eastern Mediterranean Gas Forum aan een regionale gasmarkt te willen creëren. Het forum bestaat uit Egypte, Cyprus, Griekenland, Italië, Jordanië, de Palestijnse Autoriteit en... Israël. Het is de eerste keer dat Israël is toegelaten tot een regionale groep en dit geeft het land een officiële status in de Arabische wereld. Israël nam bij stukjes en beetjes al wel deel aan de regionale gasmarkt, maar deze positie wordt nu erkend en beschermd.

Egypte exporteerde in het verleden al aardgas naar Israël en zelf levert Israël gas aan de Palestijnse Autoriteit en Jordanië. Vorig jaar namen Israël en Egyte een 39%-aandeel in een pijplijn voor aardgas. Het lidmaatschap van het forum geeft Israël meer erkenning en zekerheid, maar beperkt ook wel de onafhankelijke en eigenzinnige rol van het land.

De Palestijnen zouden het lidmaatschap kunnen gebruiken om Israëls veiligheids- en politieke samenwerking met Egype te beïnvloeden. Ook zou het forum Israël onder druk kunnen zetten om het gasveld voor de kust van Gaza te exploiteren. British Gas heeft daar 30 miljard m3 aan gasreserves ontdekt, maar Israël heeft de ontwikkeling daarvan tot nu toe geblokkeerd uit angst dat opbrengsten daarvan naar terroristische organisties gaan. Egypte wil de centrale hub worden in de groeiende regionale gasmarkt, wat Israëls eigen ambities als gasexporteur in de weg zou staan. Via het forum zou Caïro invloed kunnen krijgen op de plannen om een 2000 km lange pijplijn aan te leggen van Israël via Cyprus naar Griekenland en Italië om Europa van Israëlisch en Cypriotisch gas te voorzien. Hoewel de uitvoering van dit project financieel nog onzeker is, verwacht Israël binnen enkele weken een contract te kunnen tekenen. Egypte zou in het forum kunnen eisen dat al het Israëlisch gas voor Europa via Egyptische havens gaat in plaats van via een rechtstreekse pijplijn.

Bron: Haaretz, 17.1.19 In first, Arab countries admit Israel into a regional alliance, but there is a price

zaterdag 3 februari 2018

Welterusten

Vanmorgen kon ik maar weer moeizaam wakker worden. Stel dat je eenderde van de tijd van je leven slaapt, namelijk acht van elke 24 uur, dan heb ik als 60-plusser inmiddels al meer dan twintig jaar van m'n leven geslapen. Heerlijk. De mooiste tijd van m'n leven! Ik dacht aan al mijn nachtelijke avonturen. Op welke mooie plekken heb ik mijn leven slapend doorgebracht? Wat later weer wegmijmerend onder de douche vulde de lijst zich snel aan.

Waar heb ik geslapen?
  • In m'n huidige slaapkamer, die door de politie verzegeld is geweest. (*)
  • Op zolder, omdat de politie met luidsprekers daartoe opriep. 
  • In een vrachtwagen op de Afsluitdijk. 
  • Op de bank tussen de gasten in een varend restaurant op weg naar Duinkerken. 
  • Onder de bank van onze Friendship-zeilboot. 
  • In de kelder van een snackbar op een matras vol vlooien. 
  • Op het damestoilet. 
  • In een studentenhuis met zicht op het Watergate-complex in Washington, DC.
  • In een vergaderzaal van het academisch ziekenhuis in Charlottesville, Virginia. 
  • In een vergaderzaal van een ziekenhuis in Tel Aviv. 
  • In een militair hospitaal waar nu asielzoekers en de protestantse kerk gevestigd zijn.
  • In het ziekenhuis waar onze koning is geboren. 
  • In een opvangcentrum voor daklozen. 
  • Op het podium van de Episcopaalse kerk in Washington, Pennsylvania. 
  • Onder een kerk van de zusters in Nazareth. 
  • Met Maria. 
  • Met 300 m/v in één ruimte in Kopenhagen. 
  • Met z'n drieën.
  • Met een aankomend faculteitsdirecteur. 
  • Met een accountant in opleiding. 
  • Met mijn vader en broer in een tentje tussen Warga en Wartena, loom luisterend naar een luidruchtig concert van de Golden Earring in de verte. 
  • In de openlucht op de grond onder een overhangende rots op het smalle Appalachian trail in Shenandoah Park met one bear per square mile (ons ver weg in een boom opgehangen eten was de volgende ochtend open geklauwd en opgepeuzeld). 
  • Op een hoogbed boven een baby in een wiegje aan de Marnixlaan in Utrecht. 
  • In een appartement met uitzicht op Turkije, waar ik nog nooit geweest ben. 
  • Recuerdos aan een kamer met uitzicht op de Alhambra. 
  • In Cordoba, de geboortestad van Rabbi Ben Maimonides (Rambam). 
  • In Tiberias, met uitzicht op het graf van Rambam. 
  • In m'n tentje op een grasveld in een kibboetz met uitzicht op Bethlehem, nadat ik die ochtend met escudos op zak vertrokken was naar Portugal, waar ik tot op de dag van vandaag nooit ben aangekomen. 
  • Op een stapelbed voor het raam vlakbij en met direct uitzicht op de gouden Rotskoepel op de Tempelberg. 
  • In een hostel waar ik uitgezet werd toen CNN het nodig had, bij de Jaffa Gate in Jeruzalem; uit woede trok ik de kabel van de lichtreclame kapot.
  • In het slot te Wittenberg waar Luther zijn 95 stellingen poneerde. 
  • In de villa van de Duitse schrijver Hermann Hesse in het Zwitserse Schaffhausen/Gaienhofen. 
  • Zes weken op een minifarm met twee geiten en een os op het idyllische Vancouver Island aan de Stille Oceaan. 
  • In een hotelbed in Mexico, waar ik 's morgens wakker werd geschud door een heftige aardbeving. 
  • Op de judomat van een politiebureau in San Antonio, Texas. 
  • In een besteleend. 
  • In een Citroën HY model 'patatwagen'. 
  • In de bus naar Joegoslavië. 
  • In Joegoslavië, dat niet lang daarna is opgehouden te bestaan.
  • Boven de wolken en tussen de sneeuw in een tentje op de hoogvlakte in Noorwegen. 
  • Maar ik heb nog nooit geslapen in een vliegtuig, omdat ik dan constant uit het raam hang naar buiten te kijken...

    (*) Volstrekt irrelevante informatie, net als de rest van de lijst, maar het voegt wat avontuur toe aan de slaapkamer.

maandag 5 september 2016

Libanon


Nadat ik deze tweet op Facebook had gedeeld, vroeg iemand mij: "Wat stel je voor?" 

Mijn reactie: ik stel niks voor maar heb alleen een tweet van Tineke Ceelen, directeur van Stichting Vluchteling, gedeeld zonder commentaar. Natuurlijk heb ik wel zo mijn gedachten.

Mijn eerste gedachte gaat niet zozeer over Nederland of wat Nederland al dan niet zou moeten doen. Ik maak me vooral zorgen over Libanon, dat in mijn jeugd het (vredige) Zwitserland van het Midden-Oosten werd genoemd, maar later werd verwoest door een gruwelijke burgeroorlog, waarbij de Syriërs één van de gelieerde partijen waren en Israël een andere. Zoals iemand opmerkte, Libanon heeft minder inwoners dan Nederland en de impact van deze aantallen is veel groter. Wat Europa betreft is het aantal Syrische vluchtelingen naar mijn mening helemaal niet het probleem. Het is slechts een tijdelijke piek en we vingen niet zo lang geleden meer vluchtelingen op. Dat is een kwestie van organisatie en dat zou Europa (qua aantallen) zeker aan kunnen. Zeker als de al afgesproken herverdeling inderdaad zou worden uitgevoerd. De noodopvang was vorig jaar nodig doordat er in Nederland net veel AZC's waren gesloten en de opvang elders stagneerde. De crisis in Europa wordt niet veroorzaakt door vluchtelingen maar ze leggen slechts onze interne onderlinge crisis bloot. Het is altijd pijnlijk als net tijdens een echtelijke ruzie er gasten aanbellen.. Het probleem is niet zozeer de aantallen maar de aard van de oorlog en de krachten en partijen die er aan meedoen en de impasse waarin de oorlog is geraakt. Die vormen een groot gevaar. De combinatie van betrokken zijn in een oorlog en de slachtoffers ervan opvangen is ook een moeilijke. Wat aantallen betreft, is illegale immigratie een veel groter probleem en die maakt (buiten het land van herkomst) ook veel meer slachtoffers. Ik ben voor een ruimhartig beleid, maar daar zijn per definitie altijd grenzen aan en dus afvallers en daarin is het verschil tussen voorstanders van een strikt beleid en die voor een ruimhartig beleid slechts gradueel (de haatdragers buiten beschouwing gelaten).

Nogmaals, toen ik het plaatje zag, dacht ik niet in de eerste plaats aan Nederland of aan wat wij zouden moeten doen (al zal Tineke Ceelen dat misschien wel bedoeld hebben) maar aan Libanon.

Wat mijzelf betreft, ik ben geen hulpverlener of vluchtelingenopvang, maar ik verhuur al 16 jaar een kamer aan mensen die hier als vluchteling gekomen zijn (zowel moslim als christen). Ik heb de gemeente een brief geschreven om - zeker waar het gaat om jonge alleenstaanden - ook te kijken naar kamerverhuur en alternatieve vormen van huisvesting en niet per se altijd direct een woning voor elke individuele erkende vluchteling (statushouder). Direct contact met 'de samenleving' is wel belangrijk. Ik heb gemerkt dat het samenleven wederzijds voordelen kan bieden.

dinsdag 12 april 2016

Schrijfvaardigheid

Vanmorgen een opvallende kop van de Volkskrant in mijn krantenoverzicht van kranten.com: "Mens kon mogelijk al schrijven in de 7de eeuw v. Chr.". Dat is zeg maar ruim 600 jaar voor Christus, zo'n 2600 jaar geleden. Maar het schrift is toch al veel ouder? Er is dacht ik al een Chinees schrift bekend uit 1500 voor Christus, dus 3500 jaar geleden. Hier heeft de koppenmaker de aansluiting gemist. Het artikel is ook onder deze kop opgeslagen op de website van de Volkskrant. Maar de kop boven het bericht in de Volkskrant luidt heel anders: "Onderzoekers werpen nieuw licht op oudste bijbelteksten". Ze hebben vastgesteld dat er rond 600 al genoeg geletterdheid in Juda bestond om bijbelboeken te kunnen samenstellen. Eerdere schattingen liepen uiteen van de 3e tot zelfs de 11e eeuw voor Christus, nog veel eerder dus.

Vaak wordt er van uitgegaan, ik praat nu even uit m'n hoofd, dat het grootste deel van de Tenach of het Oude Testament is geredigeerd tijdens de Babylonische ballingschap. Het Joodse of Judese volk, beter gezegd de elite, is in 586 v. Chr. afgevoerd naar Babylon. Het gaat dan dus in elk geval om bestuurders, ambtenaren, priesters, vooraanstaande families. Wat namen zij aan geschriften mee? Of zat de hele cultuur alleen nog maar in hun hoofd. Babylon had een bloeiende cultuur met een goed georganiseerde bureaucratie van schrijvers en een grote centraal aangestuurde legermacht. Het Jodendom ontwikkelde zich hier van een rituele tempelreligie naar de godsdienst van het Boek.

De oerverhalen uit de Bijbel, denk aan Genesis en Richteren, zijn eeuwenlang mondeling overgeleverd. Maar ik veronderstel toch dat boeken als de Kronieken zijn opgesteld door schrijvers van de (latere) koningen. De bestuurders in Israël en Juda zullen toch ook in die tijd al een schrijvende bureaucratie om zich heen hebben gehad. Verschillende fragmentarische schriftelijke bronnen, soms met een conflicterende achtergrond, moesten nog wel worden geïnterpreteerd en geredigeerd, voordat het de bijbelboeken werden zoals wij die nu kennen. We kennen ze indirect, want de oorspronkelijke bronnen zijn er niet meer. Joden en christenen geloven dat hun God een God van de geschiedenis is ("En het geschiedde...") en spreekt door deze gebeurtenissen, ervaringen en schrijvers heen. Wetenschappers verschillen van mening of en in hoeverre de bijbelboeken voor of na de val van Jeruzalem in 586 v. Chr. zijn opgeschreven.

De onderzoekers hebben met moderne technieken potscherven uit 600 v. Chr. bestudeerd, die zijn opgegraven in de oude vestingstad Arad in de Negev-woestijn. De scherven bevatten (niet-Bijbelse) militaire instructies en verslagen. Door de inscripties van zestien scherven te analyseren, kwamen ze tot de conclusie dat de teksten door ten minste zes verschillende mensen zijn aangebracht. Volgens de onderzoekers duidt dit op een ruime mate van geletterheid in kringen van leger, priesters en bestuurders. Veel bijbelboeken kunnen dus al voor de val van Jeruzalem zijn samengesteld. Door de ballingschap raakt deze kennis in de regio verloren en komt pas na 400 jaar, zo'n 200 jaar voor Christus, weer op het oude niveau.

Bronnen: 
http://www.volkskrant.nl/wetenschap/mens-kon-mogelijk-al-schrijven-in-7de-eeuw-v-c~a4280136/

Het onderzoek is gepubliceerd in PNAS (abstract vrij in te zien, volledige rapport tegen betaling). 

Lees ook New York Times en Popular Archeology.

zaterdag 9 april 2016

Joodse jaartelling

Dan loop ik op zaterdagmorgen door het huis en vraag ik mij ineens af: door wie en wanneer is de joodse jaartelling ingesteld en hoe werd deze verbreid? Hoe kwam ik op deze gedachte? Net als bij een droom begint mijn herinnering aan het eind en is het moeilijk na te gaan welke gedachte er aan vooraf ging. O ja, dat Jezus Christus vermoedelijk 6 jaar vóór Christus geboren is, dacht ik. Maar waarom ik dát dacht? Dat weet ik niet.

Het precieze jaar van Jezus' geboorte is onbekend. De berekeningen zijn denk ik gebaseerd op de bijbelse aanduidingen van de keizer en gouverneurs die toen regeerden en op de ster die de Wijzen uit het Oosten zagen. Er van uitgaande dat aan de beschrijving van de evangelieschrijvers, die het zelf ook weer van horen zeggen hebben, historische betekenis te geven is. Waren het Babylonische geleerden, astrologen? Uit hun verhalen blijkt dat het kindje Jezus in de tijd dat de oosterse wijzen koning Herodus bezochten maximaal twee jaar oud was en met Jozef en Maria in een huis in Bethlehem woonde. Een bezoek van drie Koningen aan een stal is een aandoenlijk beeld maar staat niet in de Bijbel. Ergens rond die tijd moet dan een samenstel van sterren of een komeet te vinden zijn. De christelijke jaartelling is natuurlijk pas honderden jaren later ingesteld, gebaseerd op een terugrekening naar de geboorte van Christus.

Tot 2000 dacht ik altijd dat onze jaartelling in "het jaar nul" begint, maar door de discussies over wanneer het millenium begon (ik vind toch nog steeds: op de nul van 2000 en niet in 2001) kwam ik er achter dat het Latijn geen nul kent en dat het jaar nul dus niet bestaat, ook niet theoretisch. De laatste dag van het jaar 1 v. Chr. gaat direct over in de eerste dag van het jaar 1. Ik probeer me voor te stellen hoe die mensen keken toen ze dat laatste blaadje van hun kalender scheurden...

Maar goed, het ging mij niet om de christelijke maar om de joodse jaartelling. Die gaat terug op de schepping, zoveel weet ik nog wel. En als je de geslachtsregisters vanaf Adam bij elkaar optelt, kom je met een beetje geluk op zo'n 6000 jaar uit. Maar door wie en wanneer is deze jaartelling ingesteld en hoe is die verbreid?

In Wikipedia lees ik bij het lemma Anno Mundi (AM, het Jaar van de Wereld ofwel ab creatione mundi: vanaf de schepping der wereld) dat de zes scheppingsdagen de laatste dagen zijn van het jaar 1. Het grootste deel van het jaar 1 moest het dus zonder geschapen werkelijkheid doen. Dit systeem werd kort voor 165 "na Christus" (3924 AM) ingesteld en is gebaseerd op de kroniek Seder Olam Rabba, die vermoedelijk of gedeeltelijk werd geschreven door rabbi Jose ben Halafta rond 160. De joodse jaartelling is dus ergens rond die tijd in zwang geraakt. De Seder Olam Rabba of kortweg Seder Olam (orde van de wereld) geeft een chronologisch overzicht van gebeurtenissen en personen vanaf de schepping tot de verovering van Perzië door Alexander de Grote. Dit werk wordt vervolgens ruimschoots geciteerd in de Talmoed.

Wikipedia gebruikt hier de termen voor en na Christus, die ik zelf ook gewend ben, maar die ik lastig vind als het om de joodse jaartelling gaat. Andere aanduidingen zijn AD (Anno Domini, het jaar onzes Heren, ofwel Christus) of CE (Common Era) en BCE (Before Common Era). Common Era vind ik een prettige, neutrale aanduiding en daarom gebruik ik die hier liever. Ik ben die ook gewend uit de reisgidsen tijdens mijn (zeven) bezoeken aan Israël.

Volgens de berekening van rabbi Jose ben Halafta werden de eerste mensen geschapen in het jaar 3761 BCE. Zo valt het lopende jaar 2015-2016 vanaf Rosj Hasjana (joods nieuwjaar) op 5776 AM (5776 min 3761 is 2015). De rabbi maakt nauwkeurige berekeningen op basis van elke aanwijzing die hij kan vinden in de bijbelteksten. "Jaar 1" begint op de 25ste van de maand Elul, zes dagen voor het jaar 2. Op de zesde dag schiep God de mens. Een andere berekening neemt de schepping van de mens als het "jaar 0". Door verschillende berekeningen en uitgangspunten zijn er afwijkingen van één of twee jaar tussen de gehanteerde jaartellingen. De beroemde geleerde dokter rabbi Maimonides (Rambam) maakt in 1178 een eind aan de verschillen en beschrijft alle regels voor de Hebreeuwse kalender in zijn Misjna Thora (een joods wetboek), die binnen het Jodendom breed aanvaard worden. Toch komt deze jaartelling niet altijd overeen met latere wetenschappelijke berekeningen van bijvoorbeeld de bouw of verwoesting van de tempel. Er komen dus nog steeds verschillen voor in historische dateringen van gebeurtenissen volgens de joodse of de christelijke jaartelling.

Voor nu is mijn beginvraag voldoende beantwoord. Door wie en wanneer is de joodse jaartelling ingesteld en hoe werd deze verbreid?  De jaartelling werd (onder anderen) vermoedelijk berekend door rabbi Jose ben Halafta rond 160 en in 165 gepubliceerd in de Seder Olam, geciteerd in de breed verspreide Talmoed (eerste uitgave rond 200 CE) en de onderlinge verschillen worden beslecht door Maimonides in 1178.

Lees over Maimonides in mijn blog Tiberias / Krijg het rambam


maandag 29 juni 2015

War crimes? Us???

Uri Avnery from Tel Aviv
June 27, 2015
War Crimes? Us???
via: newsletter Tikkun.org

"WAR IS HELL!" the US general George Patton famously exclaimed. War is the business of killing the "enemy", in order to impose your will on them. Therefore, "humane war" is an oxymoron. War itself is a crime. There are few exceptions. I would exempt the war against Nazi Germany, since it was conducted against a regime of mass murderers, led by a psychopathic dictator, who could not be brought to heel by any other means. This being so, the concept of "war crimes" is dubious. The biggest crime is starting the war in the first place. This is not the business of soldiers, but of political leaders. Yet they are rarely indicted.

THESE PHILOSOPHICAL musings came to me in the wake of the recent UN report on the last Gaza war. The investigation committee bent over backwards to be "balanced", and accused both the Israeli army and Hamas in almost equal terms. That, in itself, is problematic. This was not a war between equals. On one side, the State of Israel, with one of the mightiest armies in the world. On the other side, a stateless population of 1.8 million people, led by a guerrilla organization devoid of any modern arms. Any equating of such two entities is by definition contrived. Even if both sides committed grievous war crimes, they are not the same. Each must be judged on its own (de)merits.

THE IDEA of "war crimes" is relatively new. It arose during the 30 Years War, which devastated a large part of Central Europe. Many armies took part, and all of them destroyed towns and villages without the slightest compunction. As a result, two thirds of Germany were devastated and a third of the German people was killed. Hugo de Groot, a Dutchman, argued that even in war, civilized nations are bound by certain limitations. He was not a starry-eyed idealist, divorced from reality. His main principle, as I understand it, was that it makes no sense to forbid actions that help a warring country [or “party”] to pursue the war, but that any cruelty not necessary for the efficient conduct of the war is illegitimate. This idea took hold. During the 18th century, endless wars were conducted by professional armies, without hurting civilian populations unnecessarily. Wars became "humane". Not for long. With the French revolution, war became a matter of mass armies, the protection of civilians slowly eroded, until it disappeared entirely in World War II, when whole cities were destroyed by unlimited aerial bombardment (Dresden and Hamburg) and the atom bomb (Hiroshima and Nagasaki). Even so, a number of international conventions prohibit war crimes that target civilian populations or hurt the population in occupied territories. That was the mandate of this committee of investigation. 

THE COMMITTEE castigates Hamas for committing war crimes against the Israeli population. Israelis didn't need the committee to know that. A large share of Israeli citizens spent hours in shelters during the Gaza war, under the threat of Hamas rockets. Hamas launched thousands of rockets towards towns and villages in Israel. These were primitive rockets, which could not be aimed at specific targets – like the Dimona nuclear installation or the Ministry of Defense which is located in the center of Tel Aviv. They were meant to terrorize the civilian population into demanding a stop to the attack on the Gaza strip. They did not achieve this goal because Israel had installed a number of "Iron Dome" counter-rocket batteries, that intercepted almost all rockets heading for civilian targets. Success was almost complete. If they are brought before the International Court in The Hague, the Hamas leaders will argue that they had no choice: they had no other weapons to oppose the Israeli invasion. As a Palestinian commander once told me: "Give us cannons and fighter planes, and we will not use terrorism." The International Court will then have to decide whether a people that is practically under an endless occupation is allowed to use indiscriminate rockets. Considering the principles laid down by de Groot, I wonder what the decision will be. That goes for terrorism in general, if used by an oppressed people that has no other means of fighting. The black South Africans used terrorism in their fight against the oppressive apartheid regime, and Nelson Mandela spent 28 years in prison for taking part in such acts und refusing to condemn them. 

THE CASE against the Israeli government and army is quite different. They have a plentitude of arms, from drones to warplanes to artillery to tanks. If there was a cardinal war crime in this war, it was the cabinet decision to start it. Because an Israeli arrack on the Gaza Strip makes war crimes unavoidable. Anyone who has ever been a combat soldier in war knows that war crimes, whether in the most moral or the most base army in the world, do occur in war. No army can avoid recruiting psychologically defective people. In every company there is at least one pathological specimen. If there are not very strict rules, exercised by very strict commanders, crimes will occur. War brings out the inner man (or woman, nowadays). A well-behaved, educated man will suddenly turn into a ferocious beast. A simple, lowly laborer will reveal himself as a decent, generous human being. Even in the "Most Moral Army in the World" – an oxymoron if there ever was one. I was a combat soldier in the 1948 war. I have seen an eyeful of crimes, and I have described them in my 1950 book "The Other Side of the Coin". 

THIS GOES for every army. In our army during the last Gaza war, the situation was even worse. The reasons for the attack on the Gaza Strip were murky. Three Israeli kids were captured by Arab men, obviously for the sake of achieving a prisoner exchange. The Arabs panicked and killed the boys. The Israelis responded, the Palestinians responded, and lo – the cabinet decided on a full-fledged attack. Our cabinet includes nincompoops, most of whom have no idea what war is. They decided to attack the Gaza Strip. This decision was the real war crime. The Gaza Strip is a tiny territory, overcrowded by a bloated population of 1.8 million human beings, about half of them descendents of refugees from areas that became Israel in the 1948 war. In any circumstances, such an attack was bound to result in a large number of civilian casualties. But another fact made this even worse. 

ISRAEL IS a democratic state. Leaders have to be elected by the people. The voters consist of the parents and grandparents of the soldiers, members of both regular and reserve units. This means that Israel is inordinately sensitive to casualties. If a large number of soldiers are killed in action, the government will fall. Therefore it is the maxim of the Israeli army to avoid casualties at any cost – any cost to the enemy, that is. To save one soldier, it is permissible to kill ten, twenty, a hundred civilians on the other side. This rule, unwritten and self-understood, is symbolized by the "Hannibal Procedure" – the code-word for preventing at any cost the taking of an Israeli soldier prisoner. Here, too, a "democratic" principle is at work: no Israeli government can withstand public pressure to release many dozens of Palestinian prisoners in return for the release of one Israeli one. Ergo: prevent a soldier from being taken prisoner, even if the soldier himself is killed in the process. Hannibal allows – indeed, commands – the wreaking of untold destruction and killing, in order to prevent a captured soldier from being spirited away. This procedure is itself a war crime. A responsible cabinet, with a minimum of combat experience, would know all this at the moment it was called upon to decide on a military operation. If they don't know, it is the duty of the army [or “military”] commanders – who are present at such cabinet meetings – to explain it to them. I wonder if they did. 

ALL THIS means that, once started, the results were almost unavoidable. To make an attack without serious Israeli casualties possible, entire neighborhoods had to be flattened by drones, planes and artillery. And that obviously happened. Inhabitants were often warned to flee, and many did. Others did not, being loath to leave behind everything precious to them. Some people flee in the moment of danger, others hope against hope and stay. I would ask the reader to imagine himself for a moment in such a situation. Add to this the human element – the mixture of humane and sadistic men, good and bad, you find in any combat unit all over the world, and you get the picture. Once you start a war, "stuff happens", as the man said. There may be more war crimes or less, but there will be a lot.

ALL THIS could have been told to the UN committee of inquiry, headed by an American judge, by the chiefs of the Israeli army, had they been allowed to testify. The government did not allow them. The convenient way out is to proclaim that all UN officials are by nature anti-Semites and Israel-haters, so that answering their questions is counterproductive. We are moral. We are right. By nature. We can't help it. Those who accuse us must be anti-Semites. Simple logic. To hell with them all!

BDS the new enemy

Uri Avnery from Tel Aviv
June 13, 2015
BDS, the New Enemy
via: newsletter Tikkun.org

BINYAMIN NETANYAHU was racking his brain. His whole career is based on fear mongering. Since Jews have lived in fear for millennia, it is easy to invoke it. They are addicts. For years now, Netanyahu has built his career on fear of the Iranian Nuclear Bomb. The Iranians are crazy people. Once they have the Bomb, they will drop it on Israel, even if Israel's nuclear second strike will certainly annihilate Iran with its thousands of years of civilization. But Netanyahu saw with growing anxiety that the Iranian threat was losing its edge. The US, so it seems, is about to reach an agreement with Iran, which will prevent it from achieving the Bomb. Even Sheldon the Great cannot prevent the agreement. What to do? Looking around, three letters popped up: BDS. They denote Boycott, Divestment and Sanctions, a worldwide campaign to boycott Israel because of its 48 year-old subjugation of the Palestinian people. Ah, here we have a real threat, worse than the Bomb. A second Holocaust is looming. Brave little Israel facing the entire evil, anti-Semitic world. True, until now Israel has suffered no real damage. BDS is more about gestures than about real economic weapons. But who is counting? The legions of anti-Semites are on the march. Who will save us? Bibi the Great, of course! 

HONEST DISCLOSURE: my friends and I initiated the first boycott, which was directed at the products of the settlements. Our peace movement, Gush Shalom, was deliberating how to stop the spread of the settlements, each of which is a land mine on the road to peace. The main reason for setting up settlements is to prevent the two-state solution – the only peace solution there is. Our investigators made a Grand Tour of the settlements and registered the enterprises which were lured by government enticements to set up shop beyond the Green Line. We published the list and encouraged customers to abstain from buying these products. A boycott is a democratic instrument of protest. It is non-violent. Every person can exercise it privately, without joining any group or exhibiting himself or herself in public. Our main aim was to get the Israeli public to distinguish clearly between Israel proper and the settlements in the occupied territories. In March 1997 we held a press conference to announce the campaign. It was a unique event. I have held press conference which were overflowing with journalists – for example, after my first meeting with Yasser Arafat in besieged West Beirut. I have held press conferences with sparse attendance. But this one was really special: not a single Israeli journalist turned up. Still, the idea spread. I don't know how many thousand Israelis are boycotting the products of the settlements right now. However, we were upset by the attitude of the European Union authorities, which denounced the settlements while in practice subsidizing their products with customs exemptions like real Israeli wares. My colleagues and I went to Brussels to protest, but were told by polite bureaucrats that Germany and others were obstructing any step toward a settlement boycott. Eventually, the Europeans moved, albeit slowly. They are now demanding that the products of the settlements be clearly marked. 

THE BDS movement has a very different agenda. They want to boycott the State of Israel as such. I always considered this a major strategic error. Instead of isolating the settlements and separating them from mainstream Israelis, a general boycott drives all Israelis into the arms of the settlers. It re-awakens age-old Jewish fears. Facing a common danger, Jews unite. Netanyahu could not wish for more. He is now riding the wave of Jewish reactions. Every day there are headlines about another success of the boycott movement, and each success is a bonus for Netanyahu. It is also a bonus for his adversary, Omar al-Barghouti, the Palestinian organizer of BDS. Palestine is well stocked with Barghoutis. It is an extended family prominent in several villages north of Jerusalem. The most famous is Marwan al-Barghouti, who has been condemned to several life sentences for leading the Fatah youth organization. He was not indicted for taking part in any "terrorist" acts, but for his role as organizationally responsible. Indeed, he and I were partners in organizing several non-violent protests against the occupation. When he was brought to trial, we protested in the court building. One of my colleagues lost a toenail in the ensuing battle with the violent court guards. Marwan is still in prison and many Palestinians consider him a prospective heir of Mahmoud Abbas. Another Barghouti is Mustafa, the very likable leader of a leftist party, who ran against Abbas for the presidency of the Palestinian Authority. We have met while facing the army in several demonstrations against the Wall. Omar Barghouti, the leader of the BDS movement, is a postgraduate student at Tel Aviv University. He demands the free return of all Palestinian refugees, equality for Israel's Palestinian citizens and, of course, an end to the occupation. However, BDS is not a highly organized worldwide organization. It is more of a trade mark. Groups of students, artists and others spring up spontaneously and join the struggle for Palestinian liberation. Here and there, some real anti-Semites try to join. But for Netanyahu, they are all, all anti-Semites. 

AS WE feared from the beginning, the boycott of Israel – as distinguished from the boycott of the settlements – has united the general Jewish population with the settlers, under the leadership of Netanyahu. The fatherland is in danger. National unity is the order of the day. "Opposition Leader" Yitzhak Herzog is rushing forward to support Netanyahu, as are almost all other parties. Israel's Supreme Court, a frightened shadow of its former self, has already decreed that calling for a boycott of Israel is a crime – including calls for boycotting the settlements. Almost every day, news about the boycott hits the headlines. The boss of "Orange", the French communications giant, first joined the boycott, then quickly turned around and is coming to Israel for a pilgrimage of repentance. Student organizations and professional groups in America and Europe adopt the boycott. The EU now vigorously demands the marking of settlement products. Netanyahu is happy. He calls upon world Jewry to take up the fight against this anti-Semitic outrage. The owner of Netanyahu, multi-billionaire casino mogul Sheldon Adelson, has convened a war council of rich Jews in Las Vegas. His counterpart, pro-Labor multi-billionaire Haim Saban has joined him. Even the perpetrators of the Protocols of the Elders of Zion would not believe it. 

AS COMIC relief, another casino owner is competing for the headlines. He is a much, much smaller operator, who cannot be compared to Adelson. He is the new Knesset Member Oren Hazan, No 30 on the Likud election list, the last one who got in. A TV expose has alleged that he was the owner of a casino in Bulgaria, who supplied prostitutes to his clients and used hard drugs. He has already been chosen as Deputy Speaker of the Knesset. The Speaker has temporarily suspended him from chairing Knesset plenum sessions. So the two casino owners, the big and the small, dominate the news. Rather bizarre in a country where casinos are forbidden, and where clandestine casino goers are routinely arrested. Well, life is a roulette game. Even life in Israel. 

woensdag 13 mei 2015

Joodse leider: Erken Palestina

Progressieve Joden in de Verenigde Staten hebben enthousiast gereageerd op het bericht dat het Vaticaan de Palestijnse staat gaat erkennen. Dat schrijft rabbi Michael Lerner, leider van de progressieve Joods-Amerikaanse beweging Tikkun. Hij stuurde vandaag een persverklaring, die ik hieronder (enigszins samengevat) heb vertaald. 

Veel progressieve Joden feliciteren het Vaticaan met de belangrijke stap naar vrede door aan te kondigen dat het de staat Palestina zal erkennen. Paus Franciscus betreedt hiermee een omstreden arena met de moed die hij ook bij andere onderwerpen heeft getoond.

Israël heeft onlangs de meest reactionaire regering aller tijden gevormd,  gebaseerd op een verkiezingsoverwinning van premier Netanjahu die beloofde dat er nooit een Palestijnse staat zou komen zolang hij minister-president is. Daarmee is duidelijk geworden dat de ‘twee-staten-oplossing’ in gevaar is.  De stap van de Paus toont een geweldloze weg om de mogelijkheid van een Palestijnse staat nieuw leven in te blazen.

Wij van Tikkun willen een sterk en veilig Israël en weten dat het bereiken van een duurzame vrede met de Palestijnen de beste manier is om dat te bereiken. We hopen dat de stap van het Vaticaan andere landen er toe zal aansporen om vergelijkbare stappen te nemen, door de Palestijnse staat te erkennen en deze te voorzien van de geldbronnen die het land nodig heeft om zijn interne samenleving op te bouwen.

We erkennen echter dat de rechtse Israëlische regering alleen door druk van buitenaf te bewegen is om serieuze stappen te nemen die nodig zijn om van richting te veranderen en de Palestijnen de rechten te geven waarvoor de Joden terecht hebben gestreden bij de stichting van de staat Israël. De kans dat de druk toeneemt, is gegroeid nu de Paus het morele leiderschap heeft getoond om Palestina te erkennen.

We begrijpen dat president Obama op dit moment geen stappen in die richting zal ondernemen, omdat het Congres dan zijn pogingen om met Iran tot een verdrag te komen om geen kernwapens te produceren, verder zal ondermijnen. We dringen er bij president Obama op aan om bij het bezoek van paus Franciscus aan de VS in het najaar van 2015 aan te kondigen dat hij de weg van het Vaticaan zal volgen en Palestina zal erkennen. De Amerikaanse president moet ook een volledig VN-lidmaatschap van Palestina ondersteunen met alle rechten die horen bij een soevereine staat.

Bron: Persverklaring Michael Lerner, Tikkun, 13.05.2015
www.tikkun.org / magazine@tikkun.org 
Adres: 2342 Shattuck Avenue, #1200, Berkeley, CA 94704. USA. Tel. +1-510-644-1200

donderdag 4 december 2014

Religieuze vlaggen

Een derde van de 196 landen in de wereld, ofwel 64 landen, hebben religieuze symbolen in hun nationale vlag. Dit zegt het Amerikaanse onderzoeksinstituut Pew Research. Van deze 64 landen hebben 48% een christelijk symbool en 33% een islamitisch symbool.

De 'Union Jack' van het Verenigd Koninkrijk bevat drie kruizen: naast het Andreaskruis, de kruizen van St. Joris en St. Patrick. Een aantal landen van het Britse Gemenebest, waaronder Australië en Nieuw Zeeland, hebben de Union Jack in hun vlag opgenomen. Ook de vlaggen van onder andere Spanje, Griekenland, Zwitserland, Zweden en Noorwegen bevatten christelijke symbolen.

Islamitische symbolen zijn te vinden op de vlaggen van 21 landen. De vlag van Bahrein symboliseert met vijf witte driehoeken de vijf zuilen van de Islam. Algerije, Turkije, Brunei, Oezbekistan en veel andere landen hebben de Islamitische halve maan en ster in hun vlag. Ook Singapore heeft een halve maan en sterren in zijn vlag, maar deze hebben volgens dat land geen religieuze betekenis: ze symboliseren een jonge natie in opkomst en de vijf idealen van democratie, vrede, vooruitgang, rechtvaardigheid en gelijkheid.

Vijf landen hebben hindoeïstische en boeddhistische tekens op hun vlag. Alleen Israël heeft een joods symbool: de Davidster. De blauwe strepen op witte achtergrond symboliseren de traditionele joodse gebedssjaal. Zes landen hebben vlaggen met symbolen van andere religies. De Japanse rijzende zon representeert de Shinto-wortels van het land. De gouden zon op de vlaggen van Argentinië en Uruguay verwijzen naar de zonnegod Inti van de Inca's. Op de Mexicaanse vlag is een adelaar te zien met een slang in zijn snavel, symbool van een Azteekse god. Ook Mongolië en Zuid-Korea hebben religieuze tekens op hun vlag.

Voor een overzicht van alle 'religieuze' nationale vlaggen, zie de website van Pew Research.


woensdag 28 november 2012

Amerika moet resolutie steunen


De Foundation for Middle East Peace (FMEP) rept in haar nieuwsbrief van 28 november 2012 over geheime onderhandelingen tussen de Obama-regering en een Israëlisch gezant. De uitkomst hiervan zou het mogelijk moeten maken, dat de Verenigde Staten vóór een Palestijnse resolutie stemmen in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. De stemming is gepland op 29 november. De resolutie voorziet in opwaardering van de Palestijnse status bij de VN.

De FMEP vindt dat Amerika vóór de resolutie zou moeten stemmen. Volgens FMEP betekent de resolutie geen ondermijning van directe onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen over een tweestatenoplossing en geeft de resolutie de Palestijnen ook nog geen toegang tot het Internationaal Strafhof, zoals Amerika vreest. Obama is door zijn herverkiezing nu in de positie om te voorkomen dat het Amerikaanse Congres of Israël strafmaatregelen tegen de Palestijnse Autoriteit uitvaardigen. Amerikaanse steun aan de resolutie zou de positie van president Abbas van de Palestijnse Autoriteit versterken. 


Update:  De resolutie is aangenomen met 138 stemmen voor, 9 tegen en 41 onthoudingen. Amerika en Israël hebben tegengestemd. Israël heeft in een boze reactie nieuwe nederzettingen op de Westoever aangekondigd.

dinsdag 29 september 2009

Twitterminister

Voor mij is minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen de beste twitteraar die er is. Hij twittert frequent en consequent, neemt geen blad voor de mond, reageert open en direct op mede-twitteraars en weet toch de grenzen van privacy en vertrouwelijkheid te bewaken. Hij vertelt waar hij is, wat hij doet, zakelijk afgewisseld met een vrolijke noot, en weet in een paar woorden zijn politieke doelen en activiteiten te verkondigen. Ik volg hem vrijwel vanaf het begin van zijn twittercarrière en merk dat ik, of ik dat nu wil of niet, politiek positiever over hem ben gaan denken. Ik denk dat vooral zijn consistente communicatie indruk op mij maakt.

De kamervoorzitter moest wel wennen aan de twitterende minister. Verhagen houdt zich nog in: "alleen in vergaderpauzes of als het even tussendoor kan", zo stelt hij vandaag een bezorgde volgeling gerust. Toch zit hij de hele middag al weer te twitteren tijdens het kamerdebat.

"Debat met de kamer over het rapport in opdracht van de mensenrechtenraad over de vijandelijkheden in Gaza."

"Steun van kamer voor regeringsbeleid om via de mensenrechtenraad Israel en de Palestijnen aan te zetten zelf misdaden in Gaza te berechten."

"Aardig om tijdens een debat over het midden-oosten tegelijk tweets van @ECZP en @arjanelfassed te krijgen."

Met deze twitteraars ziet de minister tegelijk twee extremen op zijn scherm. Aan de ene kant René Henoch van de Evangelical Christian-Zionist Party, a new Dutch pro-Israel and Pro-Life political party, met de website http://eczp.blogspot.com/. "Henoch wandelde met God", staat er in de Bijbel en deze Henoch blijkt als twitteraar precies te weten wat God denkt. Aan de andere kant Arjan El Fassed, Nederlands-Palestijns schrijver en lobbyist, auteur van Niet iedereen kan stenen gooien en mede-oprichter van The Electronic Intifada. Beide zijden schuiven tijdens het debat digitaal bij de minister aan tafel.

Ook het cabaret heeft de twitterminister ontdekt en Verhagen kan er wel om lachen:

"LOL om http://twurl.nl/qsp238 [Koefnoen persiflage].
Alleen in limburg woon ik al 30 jaar niet meer."

woensdag 27 februari 2008

Old soldiers

De vroegere premier van Israel Ariel Sharon wordt vandaag 80 jaar. Sinds januari 2006 is hij in coma.

De vroegere president Katsav wordt niet alsnog vervolgd wegens verkrachting. Het Israelische Hooggerechtshof accepteerde de schikking die de Officier van Justitie met hem trof. In de schikking verklaarde Katsav zich schuldig aan seksuele intimidatie en kwam de beschuldiging van verkrachting te vervallen. Slachtoffers hadden de schikking aangevochten voor het Hooggerechtshof. Ze zijn teleurgesteld in de uitspraak en vrouwenorganisatie kondigen demonstraties aan.

Bron: Jerusalem Online TV2 News

Zie Sharon in levensgevaar
Zie Katsav exit met links naar eerdere blogs.

maandag 11 februari 2008

Palestijn in Tel Aviv

Eén van de ontwerpers van het light rail project in Tel Aviv is de Palestijnse ingenieur Issa Zananiri. De zesentwintigjarige Issa, Arabisch voor Jezus, is een Palestijnse christen, geboren in het dorpje Beit Hanini net buiten Oost-Jeruzalem. Zananiri studeerde aan de Birzeit universiteit in Ramallah, slaagde met hoge cijfers en haalde vervolgens zijn doctorandustitel (master’s) in verkeerstechniek aan de Israelische technische universiteit Technion. Niet lang daarna vond hij werk bij één van Israels grootste stedebouwkundige bureaus Perlstein Galit, dat nu de opdracht heeft gekregen om het nieuwe light rail systeem van Tel Aviv te ontwerpen. Het project moet in 2012 klaar zijn. Zananiri heeft een Israelische identiteitskaart, maar niet de Israelische nationaliteit. “Hoewel ik Palestijn ben, werd ik zonder aarzeling aangenomen”, zegt hij. Het is ongebruikelijk dat Palestijnen in Tel Aviv werken, maar bij zijn Israelische collega’s was hij meteen welkom.

Bron: Karin Kloosterman, Palestinian Engineer Puts Tel Aviv on the Right Track, in: Middle East Times, 11.02.08. Karin Kloosterman is een Canadees-Israelische journalist. Hij woont in Tel Aviv. - Zie ook: Palestinian Connection, Palestinian Designs Tel Aviv Railway, in: Israel Today, 25.05.07

Perlstein Galit Ltd is een dochter van het Canadese Delcan. Het Nederlandse ingenieursbureau
DHV heeft een belang van 40% in Delcan.

maandag 15 oktober 2007

Twee geloven

Blinde haat tegen Joden is hardnekkig. Waakzaamheid is geboden. Maar het CIDI schiet mis met zijn kritiek op het Rotterdamse deelraadslid Hayat Benameur. In 'Raymann is laat' zei ze dat een Joodse man niet de man van haar dromen kan zijn. Dat is haar volste recht. Ze motiveert dit vanuit haar geloof, kiest ervoor met haar verstand, al kan ze zich voorstellen dat ze ooit voor de verleiding zou zwichten. Voor zover ik heb kunnen zien, laat ze zich niet haatdragend over Joden uit.

Veel gelovigen kiezen een partner binnen de eigen geloofsgroep. Dat is niet eens zo onverstandig, want je moet het samen eens worden over wat je ten diepste beweegt. "Twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen", zegt een oud Nederlands spreekwoord. Het Jodendom is daar zelfs heel strikt in. De jonge Joodse CIDI-woordvoerder Nathan Bouscher wil dat misschien doorbreken, maar hoeft zich niet gechoqueerd te voelen als anderen nog niet zover zijn. Misschien kan een date tussen Nathan en Hayat de lucht klaren. Liever een blind date dan blind hate.

De Pers 15.10.07: PvdA-raadslid 'choqueert' joden en het CIDI
Hayat Benameur en Nathan Bouscher in video

zondag 9 september 2007

Israel zwijgt over luchtaanval

In Zuid-Turkije zijn vlakbij de Syrische grens enkele brandstoftanks van de Israelische luchtmacht gevonden. Turkije eist van Israel een verklaring. Syrië meldde enkele dagen geleden dat Israelische vliegtuigen het Syrische luchtruim zijn binnengedrongen en bombardementen hebben uitgevoerd. De Israelische regering zwijgt hierover. De gevonden brandstoftanks ondersteunen de Syrische bewering. Een anonieme Israelische bron zegt dat Israel Syrische raketinstallaties van Russische makelij heeft uitgeschakeld.

Bron: Jerusalem Online Channel 2 TV News.

vrijdag 24 augustus 2007

Brand in crematorium

Het enige crematorium in Israel is in brand gestoken nadat een ultra-orthodoxe krant de geheime locatie had bekend gemaakt. De Joodse wet verbiedt lijkverbranding.

Over het verbranden van crematoria zegt de Joodse wet niets.

Bron: Jerusalem Online Channel 2 TV News

maandag 23 juli 2007

Tisha Ba'av

Maandagavond begint het Joodse Tisha B’av, de Verwoesting van de Tempel, met vasten en het lezen van het boek Klaagliederen. Herdacht wordt hoe de tempel in Jeruzalem werd verwoest, omdat het volk de Tora vergat en geen aandacht schonk aan de arme en de vreemdeling. Rabbi Michael Lerner van de linkse Tikkun-organisatie (tikkun.org) in Amerika schrijft in zijn emailnieuwsbrief van 22 juli dat de belofte van het beloofde land voor Israel niet verbonden is met macht en kracht en een strategie van overheersing, maar met het gebod de vreemdeling lief te hebben. In zijn visie is deze belofte vandaag de dag verbonden aan verzoening met de Palestijnen.