Kort na zeven uur vanavond een News Alert van de Washington Post. De Amerikaanse defensieminister Donald Rumsfeld treedt af, daags na de door de Bush-aanhang verloren congresverkiezingen.
Rumsfeld is vast en zeker gemasseerd door zijn vriend Bush.
Hoe dan ook, ik vind dit goed nieuws. Rumsfeld stuurde Amerika het Irakese moeras in. "Het is tijd voor nieuw leiderschap in dit land", zegt Bush. Misschien komt Amerika langzaam weer bij zinnen en vindt het land de weg terug naar internationale samenwerking op basis van wederzijdse afspraken en verdragen.
woensdag 8 november 2006
maandag 6 november 2006
Press Freedom Index 2006
Op 31 oktober 2006 heeft de voorzitter van het College van Procureurs-Generaal, Harm Brouwer, nog eens uitgelegd aan het Nederlands Genootschap van Hoofdredacteuren hoe het Openbaar Ministerie omgaat met de spanning tussen vrije nieuwsgaring en justitiële waarheidsvinding. De tekst is via deze links te vinden: http://www.om.nl/_nieuws/30473/ (de samenvatting) en http://www.om.nl/over_het_om/speeches/30474/ (de volledige tekst).
Hij begon met de stelling
Dan bespreekt hij artikel 10 van het Europees Verdrag voor de bescherming van de Rechten van de Mens (EVRM) dat onder andere "de vrijheid om inlichtingen of denkbeelden te ontvangen en te verstrekken" beschermt en hoe het Europese Hof daar normen uit heeft afgeleid.
Het OM heeft die normen intern geconcretiseerd in de "Aanwijzing toepassing dwangmiddelen bij journalisten". Dat regelt hoe hoe de officieren van justitie daar mee om moeten gaan.
Brouwer vertelde dat de Hoge Raad ondertussen ook het verschoningsrecht van journalisten om hun bronnen niet te noemen heeft erkend.
Het toepassen van telefoontaps bij journalisten er het in beslag nemen van foto's en filmopnemen van rellen wordt ook besproken. Dat laatste is iets waar het enerzijds het Openbaar Ministerie en anderzijds de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) en het Nederlands Genootschap van Hoofdredacteuren (NGH) "agree to disagree". Als de maatregel niet al te zeer buiten proporties is in vergelijking tot de ernst van de overtredingen, keurt de rechter dit vaak wel goed.
Als een journalist in zijn werk een strafbaar feit heeft gepleegd, bekijkt het OM of hij zorgvuldig en te goeder trouw heeft gehandeld. In dat geval zijn vervolging of dwangmiddelen (telefoontaps bijvoorbeeld) niet aan de orde. Brouwer noemt als voorbeeld.
Als de journalist zelf het initiatief neemt tot een strafbaar feit ligt dat in principe anders, maar volgens Brouwer moet het OM meer dan in het verleden begrip tonen als een journalist bijvoorbeeld een parkeervergunning koopt bij een corrupte ambtenaar, om dat met zijn verborgen camera vast te kunnen leggen.
Tenslotte legde Harm Brouwer uit waarom er twee journalisten van de Telegraaf wegens het lekken van staatsgeheimen als verdachte werden aangemerkt en waarom er vervolgens werd geseponeerd.
Volgens Brouwer schiet de "Aanwijzing toepassing dwangmiddelen bij journalisten", die in 2002 is vastgesteld, op een aantal punten al weer te kort. Bijvoorbeeld de vraag of een politieagent het materiaal van een (foto)journalist in beslag mag nemen, als die zijn aanwijzingen tijdens een ramp of rel negeert, komt in de huidige versie van de OM-aanwijzing nog niet aan de orde. En ook de regels rond telefoontaps moeten verder aangescherpt worden. En wat te denken van de opkomst van de weblogs en de fotoblogs voor het begrip ‘journalist’?
Een opmerking van Harm Brouwer viel me bijzonder op. Soms komen ze journalisten tegen die over de schreef lijken te gaan, door zich te laten misbruiken voor de contrastrategieën van criminele organisaties. Brouwer vroeg zich af of er niet wat tegen die figuren is te doen en zou wel af en toe wat gevallen geanonimiseerd en off the record met de NVJ willen bespreken.
Hij begon met de stelling
| Citaat: |
| "er zijn gevallen – zij het in omvang zeer beperkt - waarin het vanuit het belang van de rechtsstaat noodzakelijk is om journalistiek materiaal in beslag te nemen, verslaggevers te tappen of journalisten te vervolgen." |
Dan bespreekt hij artikel 10 van het Europees Verdrag voor de bescherming van de Rechten van de Mens (EVRM) dat onder andere "de vrijheid om inlichtingen of denkbeelden te ontvangen en te verstrekken" beschermt en hoe het Europese Hof daar normen uit heeft afgeleid.
Het OM heeft die normen intern geconcretiseerd in de "Aanwijzing toepassing dwangmiddelen bij journalisten". Dat regelt hoe hoe de officieren van justitie daar mee om moeten gaan.
Brouwer vertelde dat de Hoge Raad ondertussen ook het verschoningsrecht van journalisten om hun bronnen niet te noemen heeft erkend.
Het toepassen van telefoontaps bij journalisten er het in beslag nemen van foto's en filmopnemen van rellen wordt ook besproken. Dat laatste is iets waar het enerzijds het Openbaar Ministerie en anderzijds de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) en het Nederlands Genootschap van Hoofdredacteuren (NGH) "agree to disagree". Als de maatregel niet al te zeer buiten proporties is in vergelijking tot de ernst van de overtredingen, keurt de rechter dit vaak wel goed.
Als een journalist in zijn werk een strafbaar feit heeft gepleegd, bekijkt het OM of hij zorgvuldig en te goeder trouw heeft gehandeld. In dat geval zijn vervolging of dwangmiddelen (telefoontaps bijvoorbeeld) niet aan de orde. Brouwer noemt als voorbeeld.
| Citaat: |
| "De verslaggever die ten behoeve van een reportage meegaat met dierenactivisten die proefdieren loslaten, zal, mits hij zich tot de rol van waarnemer beperkt heeft, niet vervolgd worden." |
Als de journalist zelf het initiatief neemt tot een strafbaar feit ligt dat in principe anders, maar volgens Brouwer moet het OM meer dan in het verleden begrip tonen als een journalist bijvoorbeeld een parkeervergunning koopt bij een corrupte ambtenaar, om dat met zijn verborgen camera vast te kunnen leggen.
Tenslotte legde Harm Brouwer uit waarom er twee journalisten van de Telegraaf wegens het lekken van staatsgeheimen als verdachte werden aangemerkt en waarom er vervolgens werd geseponeerd.
Volgens Brouwer schiet de "Aanwijzing toepassing dwangmiddelen bij journalisten", die in 2002 is vastgesteld, op een aantal punten al weer te kort. Bijvoorbeeld de vraag of een politieagent het materiaal van een (foto)journalist in beslag mag nemen, als die zijn aanwijzingen tijdens een ramp of rel negeert, komt in de huidige versie van de OM-aanwijzing nog niet aan de orde. En ook de regels rond telefoontaps moeten verder aangescherpt worden. En wat te denken van de opkomst van de weblogs en de fotoblogs voor het begrip ‘journalist’?
Een opmerking van Harm Brouwer viel me bijzonder op. Soms komen ze journalisten tegen die over de schreef lijken te gaan, door zich te laten misbruiken voor de contrastrategieën van criminele organisaties. Brouwer vroeg zich af of er niet wat tegen die figuren is te doen en zou wel af en toe wat gevallen geanonimiseerd en off the record met de NVJ willen bespreken.
zaterdag 4 november 2006
Balken ende Bos
Het debat tussen Balkenende en Bos op RTL4 heb ik niet gezien, omdat ik niet naar Luxemburgse zenders kijk. In de krant lees ik dat Bos "gewonnen" heeft. Degene met de beste babbel mag "leider van het land" worden.
Ik heb het niet zo op leiders; we wonen niet in Amerika. We kiezen op 22 november geen leider, maar onze volksvertegenwoordiging. We zijn een land van minderheden en die zoeken via het parlement een werkbare samenwerking.
Ik zie ook niet in waarom de grootste partij de "winnaar" heet en de premier mag leveren. Het zijn de Spelen niet.
De minister-president is voorzitter van de ministerraad en moet er voor zorgen dat de ministers op vrijdagmiddag niet allemaal door elkaar praten en dat het liefst de rest van de week ook niet doen. Natuurlijk mag hij zo nu en dan in tijden van nood met omfloerste stem het volk toespreken: dat we rustig kunnen gaan slapen (Colijn) of dat het nooit meer hetzelfde wordt (Den Uyl). Maar verder moet hij het werk vooral aan de anderen overlaten.
"Kies de minister-president" klinkt democratisch, maar het haalt in de Nederlandse verhoudingen macht weg bij het volk en legt die bij de enkeling. Dat moeten kamerkandidaten en kiezers niet laten gebeuren.
Ik heb het niet zo op leiders; we wonen niet in Amerika. We kiezen op 22 november geen leider, maar onze volksvertegenwoordiging. We zijn een land van minderheden en die zoeken via het parlement een werkbare samenwerking.
Ik zie ook niet in waarom de grootste partij de "winnaar" heet en de premier mag leveren. Het zijn de Spelen niet.
De minister-president is voorzitter van de ministerraad en moet er voor zorgen dat de ministers op vrijdagmiddag niet allemaal door elkaar praten en dat het liefst de rest van de week ook niet doen. Natuurlijk mag hij zo nu en dan in tijden van nood met omfloerste stem het volk toespreken: dat we rustig kunnen gaan slapen (Colijn) of dat het nooit meer hetzelfde wordt (Den Uyl). Maar verder moet hij het werk vooral aan de anderen overlaten.
"Kies de minister-president" klinkt democratisch, maar het haalt in de Nederlandse verhoudingen macht weg bij het volk en legt die bij de enkeling. Dat moeten kamerkandidaten en kiezers niet laten gebeuren.
Sharon achteruit
De toestand van Ariel Sharon verslechtert. Dit melden de Israelische media. De vroegere minister-president ligt sinds januari in coma na een hersenbloeding. Sinds een half jaar wordt hij verpleegd in de stad Sheba. Vrijdag 3 november is hij opnieuw naar de intensive care overgebracht vanwege een infectie die invloed heeft op zijn hart.
Bronnen: Channel 2 TV News, Haaretz.
Bronnen: Channel 2 TV News, Haaretz.
vrijdag 3 november 2006
Het Virtuele Bedrijventerrein
Het Virtuele Bedrijventerrein is een nieuwe website, waar kennis over bedrijventerreinen wordt samengebracht. De site biedt nieuws en achtergrondinformatie op het gebied van parkmanagement, (her)ontwikkeling, veiligheid, mobiliteit en beleid. De website is een initiatief van Elba Media, de uitgever van het tijdschrift Bedrijventerrein.
Abonneren op:
Posts (Atom)