Vorm

Ik vind mijn vorm
waar ik mijn grenzen voelde.

Ik vind mijn wezen
daar waar ik niets bedoelde
dan mens te zijn voor God
naar wie ik heet!

W. Bernard
(Gelezen bij Jan Zomer, Barneveld,
aug. 1977) 

Citaat 2/32 uit mijn Citatenschrift 1977-1983.
Een oud mapje met handgeschreven citaten.
Die laat ik hier nog eens de revue passeren.

Mozes

Aan Ytzen (*) zal niet worden gevraagd
waarom hij (**) geen Mozes is geweest. 

Aan Ytzen zal wel worden gevraagd
waarom hij geen Ytzen is geweest. 

Gelezen op een affiesje bij Jan Zomer, Barneveld,
augustus 1977 (* Susja ** zij)

Citaat 1/32 uit mijn Citatenschrift 1977-1983.
Een oud mapje met handgeschreven citaten.
Die laat ik hier nog eens de revue passeren.

Klare taal

Schulinck, de juridische-kennisbank van Wolters Kluwer, levert begrijpelijke voorbeeld-beschikkingen in Klare Taal. "De beschikking is een belangrijk communicatiemiddel tussen gemeente en burger, aangezien de burger zijn rechten en plichten hieraan ontleent", aldus Schulinck. "Het consequent opmaken en juridisch correct samenstellen van beschikkingen is bij veel gemeenten een tijdrovend en inefficiënt proces. Schulinck heeft daarom modelbeschikkingen opgesteld waarin het besluit op een eenvoudige manier (B1-niveau) duidelijk wordt uitgelegd." Zie: Schulinck Klare Taal Beschikkingen 

Werk en Inkomen Lekstroom (WIL) is de gemeenschappelijke sociale dienst van vijf Utrechtse gemeenten, waaronder mijn thuisgemeente Houten. Op de website is te lezen dat vanaf het moment dat iemand een uitkering aanvraagt, bepaalde rechten en plichten gelden. Eén van die rechten is een tijdige en duidelijke beslissing op de aanvraag, gebaseerd op goede argumenten in heldere, begrijpelijke taal. 

Ik vroeg of WIL een eigen taalbeleid heeft en hierover overlegt met de Cliëntenraad. Toetst WIL beschikkingen en brieven op begrijpelijkheid, worden medewerkers getraind op begrijpelijk schrijven en maakt WIL gebruik van voorbeeld-teksten? 

Marjolein van Veenendaal, communicatie-adviseur van WIL, antwoordt: "Het beleid van WIL met betrekking tot geschreven communicatie naar klanten, is dat wij dit duidelijk en klantvriendelijk doen." WIL is bezig met het herschrijven van de standaard-brieven en betrekt hier ook de Cliëntenraad bij. "Voor het schrijven van teksten hebben wij een schrijfwijze(r), waar wij medewerkers in trainen." Een samenvatting hiervan staat op een naslagkaart voor de medewerkers. 

Blokkeerfriezen

De rechtszaak deze week in Leeuwarden tegen de Friezen die antipietstrijders uit Holland de weg naar Dokkum blokkeerden, krijgt in de media veel aandacht. Bij Dokkum is al eens iemand door de Friezen vermoord, dus dit keer is het nog redelijk goed afgelopen. Toen de Batavieren op boomstammen bij Lobith ons land kwamen binnendrijven, had ik net oorontsteking en daardoor kwam ik pas ten tijde van de moord op Bonifatius in 754 de eerste geschiedenisles binnenvallen. Ik zat in de derde klas van de School met de Bijbel in het orthodoxe Barneveld. Ik kreeg een vuurrode kop, dacht dat de hele klas naar mij keek: wij Friezen hadden het gedaan. Ik schaam mij er nog steeds voor. Ik koos natuurlijk de kant van het slachtoffer, de vermoorde zendeling.

Maar op 18 mei van dit jaar werd ik bij de opening van de elf Friese fonteinen door kunstenares Birthe Leemeijer gewezen op de gevolgen van de vernielingen die onze geliefde zendeling had aangericht. Bonifatius had door het omhakken van de heilige eik de verbinding met de natuur verbroken. Daardoor hebben we nooit meer een elfstedentocht en komt Birthe's ijsfontein in Dokkum ook maar niet goed van de grond. Hadden de Friezen Bonifatius nu maar bij de rotonde van Joure tegengehouden. Eenmaal aangekomen bij de Centrale As is het te laat. 

In het Journaal zag ik dat de Friezen, die natuurlijk allemaal op klompen kwamen, hun schoeisel bij de deur van de rechtszaal moesten laten staan. Volgens de beveiligers kan je met klompen gooien en dan weet je maar nooit op wie ze terechtkomen. Gelijk hebben ze. Op school leerden we al dat 'sabotage' is afgeleid van het Franse woord sabot, klomp, boze Fr... Fransen die met hun klompen gingen gooien. Bovendien heeft het gerechtsgebouw in Leeuwarden al één en ander te verduren gehad van boze Friezen. Ik moest meteen denken aan Kneppelfreed, knuppelvrijdag. 

Op 16 november 1951 stond de Friese dichter en journalist Fedde Schurer terecht in het gerechtsgebouw van Leeuwarden. Mijn pake Ytzen heeft hem zeker gekend, want ze hebben wel eens samen in een discussieforum gezeten voor Friese studenten. Fedde Schurer moest terechtstaan omdat hij zich in een hoofdredactioneel commentaar beledigend had uitgelaten over een rechter die het een verdachte niet had toegestaan Fries te spreken in de rechtszaal. Friezen kwamen massaal naar het gerechtsgebouw om Schurer te ondersteunen, maar de zaal was te klein. Buiten ontstond een oproer, dat met knuppels werd neergeslagen. Kneppelfreed slaat dus op de knuppels van de gezagsgetrouwe politie en niet op boze klompengooiende Friezen. 

De onrust in Friesland in 1951 bleef niet zonder gevolgen. De regering benoemde een staatscommissie, die voorstelde het Fries als officiële taal te erkennen en ook in de rechtspraak toe te staan. Het is dus mede aan de onrust van toen rond het gerechtsgebouw te danken dat de vrouw die vandaag voor opruiïng terecht staat, zich in de rechtszaal in het Fries mocht verdedigen. 

De blokkeerfriezen zijn zich van geen kwaad bewust en zeggen alleen maar een kinderfeestje te hebben willen verdedigen. De politie in Dokkum (die boom noch zendeling weet te beschermen) vertrouwden ze die taak kennelijk niet toe. Zelf ben ik er niet zo'n voorstander van om conflicten op straat uit te vechten. Ook niet op de A7. Ik krijg daar toch weer een beetje een rood hoofd van. Ik ben eerder een bloosfries dan een blokkeerfries. 

-----

(1) Op 13.11.13 schreef ik al over mijn schuldgevoel. 

(2) Toespraak van Birthe Leemeijer over haar fontein.  

Vies verhaal

Dit is een vies verhaal, hoor, maar waar. Mijn huisgenoot stuurt mij tijdens mijn afwezigheid foto's van de binnengekomen post, zoals we wel vaker doen over en weer. Op één van de foto's herken ik meteen de dieppaarse plastic envelop van het bevolkingsonderzoek voor darmkanker. Inmiddels voor de tweede keer moet ik wat poep opsturen om te laten onderzoeken op bloed. Om hem te plagen vraag ik mijn jonge huisgenoot of hij die post voor mij wil beantwoorden. Hij is daar graag toe bereid, totdat ik hem uitleg wat dat inhoudt. Thuisgekomen trek ik mij terug in het kleinste kamertje van het huis om deze post persoonlijk van een passend antwoord te voorzien. Volgens de instructies leg ik de goed gesloten antwoord-envelop daarna in de koelkast, totdat ik deze naar de brievenbus zal brengen. Etenstijd, als de brievenbus allang is gelicht, trek ik de koelkast open. Shit, ligt m'n poep nog in de koelkast.