IBM en Microsoft hebben vrijdag 28 februari 2020 in het Vaticaan een gezamenlijke verklaring ondertekend over kunstmatige instelligentie oftewel artificial intelligence (AI). Het document roept op tot bescherming van de planeet en de rechten van alle mensen, in het bijzonder de zwakken, en regulering op het gebied van nieuwe technieken zoals gezichtsherkenning. Er moet een 'plicht tot uitleggen' komen. Niet alleen moet duidelijk zijn hoe de algoritmes tot beslissingen komen maar ook wat het doel ervan is.
"Het Vaticaan is geen expert in technologie maar in waarden", zegt Francesca Rossi, hoofd AI-ethiek van IBM, in de Financial Times. De samenwerking moet het Vaticaan en de maatschappij laten zien hoe we deze technologie op een ethisch verantwoorde manier kunnen gebruiken.
De verklaring komt kort nadat de Europese Commissie haar visie publiceerde over regulering van AI. Volgens deze visie moeten risicovolle AI-toepassingen aan een strenge keuring worden onderworpen voordat ze in de EU geïntroduceerd kunnen worden, waarbij de risico's worden afgewogen tegen de voordelen.
Meerdere bronnen, o.a. Financial Times
Volledige tekst van de verklaring: Rome Call for AI Ethics
Fundamental principles:
... to promote “algor-ethics”, the ethical use of AI by the following principles:
1. Transparency: in principle, AI systems must be explainable;
2. Inclusion: the needs of all human beings must be taken into consideration so that everyone
can benefit and all individuals can be offered the best possible conditions to express
themselves and develop;
3. Responsibility: those who design and deploy the use of AI must proceed with responsibility
and transparency;
4. Impartiality: do not create or act according to bias, thus safeguarding fairness and human
dignity;
5. Reliability: AI systems must be able to work reliably;
6. Security and privacy: AI systems must work securely and respect the privacy of users.
maandag 2 maart 2020
dinsdag 25 februari 2020
Andere zaken
"Het geld dat met de OZB wordt binnengehaald, gebruiken gemeenten voor heel andere zaken", schrijft de Algemene Nederlandse Bond voor Ouderen, de ANBO, in een persbericht.
Dit zinnetje stoort me mateloos.
Een paar dagen geleden las ik iets soortgelijks op Facebook. De OZB wordt voor heel andere zaken gebruikt. Andere zaken dan wát, dacht ik. Ik overwoog om te reageren - hoezo "andere zaken"? - maar ik heb dat niet gedaan. Maar de ANBO had ik wijzer geacht.
Naast de uitkeringen uit het Gemeentefonds is de OZB de belangrijkste inkomstenbron van een gemeente. Het is geen doelbelasting, het is gewoon een algemene belasting om zaken die de inwoners van de gemeente belangrijk vinden uit te kunnen voeren. De belasting wordt in de eerste plaats geheven bij eigenaren van onroerend goed - grond, woningen, bedrijven - maar indirect bij iedereen die woont en werkt in een gemeente. Het is niet slechts een "sluitpost van de begroting", zoals ANBO enigszins vilein opmerkt, maar de kern van de keuzemogelijkheden die de democratisch gekozen raadsleden hebben. De kern van de lokale democratie.
Nou kan er alle reden zijn om te protesteren tegen "onredelijke" verhogingen van de lokale lasten. Over het algemeen is "rechts", de VVD, tegen verhoging van de OZB en "links" vóór. Kortgezegd, links wil dat de gemeentewerker het onkruid wiedt en rechts vindt dat de burger dat zelf maar moet doen. De variaties aan keuzes gaan wel wat verder dan dat, maar het zijn uiteindelijk keuzes, die in een goed functionerende lokale democratie in overleg met de burgers tot stand komen.
Sommigen verwarren de OZB - de belasting - met de WOZ - de waardebepaling van het onroerend goed. Elk jaar zie ik op de sociale media weer mensen die heftig protesteren tegen de belachelijk hoge WOZ-waarde van hun huis. Daarvoor moet je niet bij de gemeente zijn, maar je huis onder de marktprijs verkopen. Als dat is wat je wilt. Over het algemeen gaat bij een sterke stijging van de marktwaarde, de WOZ, het tarief van de OZB navenant omlaag. Dat tarief wordt door de gemeenteraad bepaald en daarbij komt het aan op beleidskeuzes. De gemeente kan volstaan met de inflatiecorrectie, maar ook kiezen voor een grotere stijging of een daling van de belastingdruk. Hoe staat de gemeente er financieel voor (inderdaad, een sluitende begroting), hoeveel wil je wááraan besteden en wat zijn je inwoners bereid om daarvoor te betalen dan wel ben je als gemeentebestuur bereid om je burgers op te leggen. Dat zijn moeilijke maar serieuze keuzes die gemaakt moeten worden.
Als er wat te kiezen valt, is er noodzakelijkerwijs ook ruimte voor verschillen. Het leven in de ene gemeente is dan duurder dan in de andere. Dat is een logisch gevolg van lokale autonomie.
De ANBO vindt dat de rijksoverheid moet ingrijpen of in elk geval de koopkracht van senioren moet compenseren. Dat kan. Je kunt met nationaal inkomensbeleid de armlastigen tegemoet komen. Je kan ook het hele systeem op de schop nemen en de lokale overheid de zeggenschap over de lokale belastingtarieven ontnemen. Je zou de OZB door de rijksoverheid kunnen laten innen of helemaal afschaffen en het door andere belastingvormen vervangen.
Als je dat wilt, dan beperk je dus doelbewust de keuzemogelijkheden van de lokale overheid. Dat kan. Je kiest er dan voor om het bestuur op grotere afstand van de burgers te plaatsen. Dat kan nuttig zijn. Maar zeg dat dan, als je daarvoor kiest.
Het is goed dat de ANBO opkomt voor de belangen van ouderen. Ik ben zelf belanghebbende. Dit jaar word ik 65 en ik betaal per jaar een vol maandinkomen aan lokale lasten. Dat mag wel wat minder. Maar politiek gezien ben ik er een voorstander van om de hoge kwaliteit van leven - van groenvoorziening tot zorg - in mijn woongemeente Houten in stand te houden en te verbeteren. Dat wat de ANBO "heel andere zaken" noemt. Dat stoort me. Dan denk ik: "Mag het ietsjes meer zijn?"
Dit zinnetje stoort me mateloos.
Een paar dagen geleden las ik iets soortgelijks op Facebook. De OZB wordt voor heel andere zaken gebruikt. Andere zaken dan wát, dacht ik. Ik overwoog om te reageren - hoezo "andere zaken"? - maar ik heb dat niet gedaan. Maar de ANBO had ik wijzer geacht.
Naast de uitkeringen uit het Gemeentefonds is de OZB de belangrijkste inkomstenbron van een gemeente. Het is geen doelbelasting, het is gewoon een algemene belasting om zaken die de inwoners van de gemeente belangrijk vinden uit te kunnen voeren. De belasting wordt in de eerste plaats geheven bij eigenaren van onroerend goed - grond, woningen, bedrijven - maar indirect bij iedereen die woont en werkt in een gemeente. Het is niet slechts een "sluitpost van de begroting", zoals ANBO enigszins vilein opmerkt, maar de kern van de keuzemogelijkheden die de democratisch gekozen raadsleden hebben. De kern van de lokale democratie.
Nou kan er alle reden zijn om te protesteren tegen "onredelijke" verhogingen van de lokale lasten. Over het algemeen is "rechts", de VVD, tegen verhoging van de OZB en "links" vóór. Kortgezegd, links wil dat de gemeentewerker het onkruid wiedt en rechts vindt dat de burger dat zelf maar moet doen. De variaties aan keuzes gaan wel wat verder dan dat, maar het zijn uiteindelijk keuzes, die in een goed functionerende lokale democratie in overleg met de burgers tot stand komen.
Sommigen verwarren de OZB - de belasting - met de WOZ - de waardebepaling van het onroerend goed. Elk jaar zie ik op de sociale media weer mensen die heftig protesteren tegen de belachelijk hoge WOZ-waarde van hun huis. Daarvoor moet je niet bij de gemeente zijn, maar je huis onder de marktprijs verkopen. Als dat is wat je wilt. Over het algemeen gaat bij een sterke stijging van de marktwaarde, de WOZ, het tarief van de OZB navenant omlaag. Dat tarief wordt door de gemeenteraad bepaald en daarbij komt het aan op beleidskeuzes. De gemeente kan volstaan met de inflatiecorrectie, maar ook kiezen voor een grotere stijging of een daling van de belastingdruk. Hoe staat de gemeente er financieel voor (inderdaad, een sluitende begroting), hoeveel wil je wááraan besteden en wat zijn je inwoners bereid om daarvoor te betalen dan wel ben je als gemeentebestuur bereid om je burgers op te leggen. Dat zijn moeilijke maar serieuze keuzes die gemaakt moeten worden.
Als er wat te kiezen valt, is er noodzakelijkerwijs ook ruimte voor verschillen. Het leven in de ene gemeente is dan duurder dan in de andere. Dat is een logisch gevolg van lokale autonomie.
De ANBO vindt dat de rijksoverheid moet ingrijpen of in elk geval de koopkracht van senioren moet compenseren. Dat kan. Je kunt met nationaal inkomensbeleid de armlastigen tegemoet komen. Je kan ook het hele systeem op de schop nemen en de lokale overheid de zeggenschap over de lokale belastingtarieven ontnemen. Je zou de OZB door de rijksoverheid kunnen laten innen of helemaal afschaffen en het door andere belastingvormen vervangen.
Als je dat wilt, dan beperk je dus doelbewust de keuzemogelijkheden van de lokale overheid. Dat kan. Je kiest er dan voor om het bestuur op grotere afstand van de burgers te plaatsen. Dat kan nuttig zijn. Maar zeg dat dan, als je daarvoor kiest.
Het is goed dat de ANBO opkomt voor de belangen van ouderen. Ik ben zelf belanghebbende. Dit jaar word ik 65 en ik betaal per jaar een vol maandinkomen aan lokale lasten. Dat mag wel wat minder. Maar politiek gezien ben ik er een voorstander van om de hoge kwaliteit van leven - van groenvoorziening tot zorg - in mijn woongemeente Houten in stand te houden en te verbeteren. Dat wat de ANBO "heel andere zaken" noemt. Dat stoort me. Dan denk ik: "Mag het ietsjes meer zijn?"
Zie Persbericht ANBO
Aanslag koopkracht
|
| ||||||
maandag 24 februari 2020
Friese verhaal in Berlijn
Vraag aan de Friezen onder ons
Er is één boek dat ik graag eens terug zou willen zien, maar helaas: titel en auteur ben ik vergeten. Ik heb op trefwoorden gezocht en zo nu en dan struin ik eens door een overzicht van Friese literatuur. Maar dat leverde tot nu toe niets op. Ik vond het een heel bijzonder verhaal maar het ziet er naar uit dat het in de vergetelheid is geraakt.
Herkent iemand het boek, als ik vertel wat ik mij ervan herinner?
In de jaren '70/80 leende ik nogal eens Friese boeken uit de openbare bibliotheek in Utrecht.
Er is één boek dat ik graag eens terug zou willen zien, maar helaas: titel en auteur ben ik vergeten. Ik heb op trefwoorden gezocht en zo nu en dan struin ik eens door een overzicht van Friese literatuur. Maar dat leverde tot nu toe niets op. Ik vond het een heel bijzonder verhaal maar het ziet er naar uit dat het in de vergetelheid is geraakt.
Herkent iemand het boek, als ik vertel wat ik mij ervan herinner?
Het verhaal gaat over een al wat oudere vrijgezel in Friesland die zich uiteindelijk een beetje plichtmatig verlooft met een vrouw uit het dorp. Maar bij het in ondertrouw gaan, blijkt onverwachts dat hij al getrouwd is. Hij was dit helemaal vergeten en dacht dat zijn eerdere schijnhuwelijk nooit geregistreerd was. Aan het eind van de oorlog is hij in Berlijn met een gevangen genomen Duitse vrouw getrouwd om haar vrij te krijgen. Het huwelijk is nooit geconsumeerd en hij is direct erna vertrokken en hij is het hele voorval vergeten. Nu gaat hij terug naar Berlijn om de scheiding van zijn schijnhuwelijk te regelen. Hij vindt de vrouw in Oost-Berlijn, hij blijft bij haar slapen, aarzelt, maar ach wat kan er op tegen zijn, ze zijn toch wettig getrouwd. Vervolgens helpt hij haar naar het Westen te vluchten. Of mijn herinnering helemaal klopt, weet ik niet, maar op een gegeven moment zie ik hun de grens passeren met een goederentrein en worden ze beschoten, waarbij de vrouw omkomt. Nu is hij dus formeel weduwnaar en kan hij zijn Friese verloofde trouwen. Maar hij zal zijn eerste vrouw nooit meer vergeten.
vrijdag 14 februari 2020
Aldert Poortema
De ouders van de op 12 januari 2008 in Uruzgan omgekomen militairen Aldert Poortema uit IJlst en Wesley Schol uit Assen krijgen een schadevergoeding. Defensie erkent aansprakelijkheid.
Het graf van Aldert Poortema in IJlst bezoek ik elk jaar twee of drie keer, als ik daar verblijf in de caravan van mijn broer, voorheen van m'n ouders. Aldert Poortema wordt in IJlst ook op 4 mei herdacht, in aanwezigheid van zijn makkers en zijn ouders, wat de Dodenherdenking een extra gewicht en last geeft. Ik was er bij op 4 mei 2008, die eerste keer, en daarna nog een paar keer en zie met lede ogen de ouders staan. En hoewel ik er niet zo voor ben dat op 4 mei 'iedereen en alles' wordt herdacht, ik vind het wel indrukwekkend en word meegezogen in het verdriet. Sindsdien kan ik het niet laten om bij mijn bezoek aan IJlst altijd even bij Aldert langs te gaan, een moment stil te staan bij zijn graf, te kijken naar zijn foto die daar staat en na te denken over de zinloze dood van deze jonge jongen.
Aldert Poortema is geboren op 2 oktober 1985 en gesneuveld op 12 januari 2008, 22 jaren oud. De nóg jongere Wesley Schol heeft hem proberen te redden en werd toen ook dodelijk geraakt.
Ook als ik thuis ben, denk ik vaak aan hem, aan het verdriet en ook aan de politiek. Slechts één keer in de geschiedenis is artikel 5 van de Navo ingeroepen, dat zegt dat een aanval op één bondgenoot een aanval op ons allen is. Dat was toen Amerika op 11 september 2001 werd aangevallen door gruwelijk wrede terroristen. Toen Amerika een beroep op ons deed, zijn 'we' gegaan, ook al moesten we daarvoor helemaal naar Afghanistan. Of dat een wijze beslissing was, vraag ik mij af, maar die solidariteit vind ik niet onbelangrijk. De wijze van optreden van de Nederlanders in Uruzgan oogste veel lof: de Dutch approach, zo dicht mogelijk bij de bevolking. Toen de Amerikanen ons land vroegen om langer in Uruzgan te blijven dan oorspronkelijk was afgesproken, viel het kabinet Balkenende (CDA), omdat de PvdA (Wouter Bos) de steun introk. Eimert van Middelkoop van de ChristenUnie was in die tijd minister van Defensie en Maxime Verhagen (CDA) minister van Buitenlandse Zaken.
De ouders van Aldert Poortema hadden er publiekelijk voor gepleit om de missie voort te zetten. Dat vond ik indrukwekkend, maar ik was het er niet mee eens. Voor mij ging het er niet om of de Uruzgan-missie al dan niet moest worden voortgezet, maar om de vraag of dit door de Nederlanders moest worden gedaan. Ik hecht juist erg aan trouw en betrouwbaarheid in een bondgenootschap. Ik vond het geen laf weglopen, maar je houden aan de afspraken. Daarin moest Nederland, vond ik toen, geen slappe knieën tonen. Er was een concrete einddatum afgesproken en als een bondgenootschap zich niet aan afspraken kan houden, hoe staat het dan met je betrouwbaarheid en weerbaarheid? Als een missie van één land afhangt, dan heeft de vijand dat gauw door en is de strijd bij voorbaat verloren. Dat hebben we geleerd in Srebrenica. Vergeet niet dat de "safe haven" werd ingenomen nadat in eerste instantie niemand en uiteindelijk alleen Oekraïne de missie van Nederland wilde overnemen. Het mandaat van Dutchbat liep 1 juli af, de opvolgers waren nog niet verschenen, op 11 juli openden de Bosnische-Serviërs de aanval en uiteindelijk bleef ook luchtsteun uit. "Een aanval op één is een aanval op allen", is het credo van de Navo, als de strijd van één afhangt, is deze verloren.
In een boze bui of slaapdronken voer ik in gedachten wel eens heftige discussies met president Trump, voor wie de Navo is verworden tot een uitzendbureau. You pay, we fight. Onze waarden mogen wat kosten, maar terechte verhoging van het defensiebudget mag niet waardenloos en doelloos zijn. Dan vertel ik hem van Aldert. Die jongen uit dat kleine elfstedenstadje die ging - misschien uit avontuur, misschien vanwege z'n maten, maar uiteindelijk om de vrijheid en vrede te verdedigen.
Had het zin? Kan je vrede krijgen door oorlog te voeren? Het verhaal van Aldert en Wesley is nog triester. Ze zijn doodgeschoten door hun eigen mensen. Friendly fire. Slachtoffer worden van eigen vuur kan op verschillende manieren gebeuren. Een soldaat kan per ongeluk in de vuurlinie terecht komen, terwijl er geschoten wordt op de vijand. Maar erger nog is het als inkomend vuur wordt beantwoord en leidt tot een fel vuurgevecht en men in de chaos pas laat ontdekt dat het alleen de eigen troepen zijn die elkaar beschieten. Bij deze schietpartij zijn twee Nederlanders en twee Afghaanse medestrijders omgekomen en een Nederlander zwaar gewond, maar ook de andere betrokkenen dragen een zware last. De ouders van Aldert hebben geprobeerd de commandant die opdracht gaf tot het vuren aansprakelijk te stellen, maar dat is afgewezen. Defensie erkent nu wel de aansprakelijkheid voor het incident.
In 1977 kreeg ik een collega die getrouwd was met een Amerikaanse soldaat die gevochten had in Vietnam. Toen ik het echtpaar uitnodigde voor mijn 22ste verjaardag, moest ik een houding weten te vinden tegenover de Vietnam-veteraan, terwijl de Vietnam-oorlog een decennium lang als het ultieme kwaad was voorgesteld. Ik hoor onze bijbelstudieleider nog zeggen: "Het gaat ook om het Vietnam in je hart". Voor mij was duidelijk dat je de vragen over goed en kwaad, oorlog en vrede, niet kunt vermijden, ook als je het antwoord niet weet of tot verschillende antwoorden komt. Een "licence to kill" (of "rules of engagement") betekent niet dat doden goed is, het is nooit goed, maar dat we soms niet aan het kwaad kunnen ontkomen en we dit samen zullen moeten dragen. Of we nou pacifist of militarist zijn. Ik bedoel niet te zeggen dat onze antwoorden of opvattingen niet uitmaken, maar wel dat als ons land militairen uitzendt, wij hen en hun nabestaanden er niet alleen voor mogen laten opdraaien. De oorlog niet vergoeilijken, maar ook niet wegduwen. Een schadevergoeding voor de ouders is misschien net zo zinloos als de dood van hun zoon - en wat zegt nou eigenlijk mijn stille groet bij zijn graf? - maar het is een erkenning van betrokkenheid.
Zie ook: Leeuwarder Courant 14-02-20
Ouders omgekomen Uruzgan-militairen Aldert Poortema en Wesley Schol krijgen schadevergoeding
Aldert Poortema is geboren op 2 oktober 1985 en gesneuveld op 12 januari 2008, 22 jaren oud. De nóg jongere Wesley Schol heeft hem proberen te redden en werd toen ook dodelijk geraakt.
Ook als ik thuis ben, denk ik vaak aan hem, aan het verdriet en ook aan de politiek. Slechts één keer in de geschiedenis is artikel 5 van de Navo ingeroepen, dat zegt dat een aanval op één bondgenoot een aanval op ons allen is. Dat was toen Amerika op 11 september 2001 werd aangevallen door gruwelijk wrede terroristen. Toen Amerika een beroep op ons deed, zijn 'we' gegaan, ook al moesten we daarvoor helemaal naar Afghanistan. Of dat een wijze beslissing was, vraag ik mij af, maar die solidariteit vind ik niet onbelangrijk. De wijze van optreden van de Nederlanders in Uruzgan oogste veel lof: de Dutch approach, zo dicht mogelijk bij de bevolking. Toen de Amerikanen ons land vroegen om langer in Uruzgan te blijven dan oorspronkelijk was afgesproken, viel het kabinet Balkenende (CDA), omdat de PvdA (Wouter Bos) de steun introk. Eimert van Middelkoop van de ChristenUnie was in die tijd minister van Defensie en Maxime Verhagen (CDA) minister van Buitenlandse Zaken.
De ouders van Aldert Poortema hadden er publiekelijk voor gepleit om de missie voort te zetten. Dat vond ik indrukwekkend, maar ik was het er niet mee eens. Voor mij ging het er niet om of de Uruzgan-missie al dan niet moest worden voortgezet, maar om de vraag of dit door de Nederlanders moest worden gedaan. Ik hecht juist erg aan trouw en betrouwbaarheid in een bondgenootschap. Ik vond het geen laf weglopen, maar je houden aan de afspraken. Daarin moest Nederland, vond ik toen, geen slappe knieën tonen. Er was een concrete einddatum afgesproken en als een bondgenootschap zich niet aan afspraken kan houden, hoe staat het dan met je betrouwbaarheid en weerbaarheid? Als een missie van één land afhangt, dan heeft de vijand dat gauw door en is de strijd bij voorbaat verloren. Dat hebben we geleerd in Srebrenica. Vergeet niet dat de "safe haven" werd ingenomen nadat in eerste instantie niemand en uiteindelijk alleen Oekraïne de missie van Nederland wilde overnemen. Het mandaat van Dutchbat liep 1 juli af, de opvolgers waren nog niet verschenen, op 11 juli openden de Bosnische-Serviërs de aanval en uiteindelijk bleef ook luchtsteun uit. "Een aanval op één is een aanval op allen", is het credo van de Navo, als de strijd van één afhangt, is deze verloren.
In een boze bui of slaapdronken voer ik in gedachten wel eens heftige discussies met president Trump, voor wie de Navo is verworden tot een uitzendbureau. You pay, we fight. Onze waarden mogen wat kosten, maar terechte verhoging van het defensiebudget mag niet waardenloos en doelloos zijn. Dan vertel ik hem van Aldert. Die jongen uit dat kleine elfstedenstadje die ging - misschien uit avontuur, misschien vanwege z'n maten, maar uiteindelijk om de vrijheid en vrede te verdedigen.
Had het zin? Kan je vrede krijgen door oorlog te voeren? Het verhaal van Aldert en Wesley is nog triester. Ze zijn doodgeschoten door hun eigen mensen. Friendly fire. Slachtoffer worden van eigen vuur kan op verschillende manieren gebeuren. Een soldaat kan per ongeluk in de vuurlinie terecht komen, terwijl er geschoten wordt op de vijand. Maar erger nog is het als inkomend vuur wordt beantwoord en leidt tot een fel vuurgevecht en men in de chaos pas laat ontdekt dat het alleen de eigen troepen zijn die elkaar beschieten. Bij deze schietpartij zijn twee Nederlanders en twee Afghaanse medestrijders omgekomen en een Nederlander zwaar gewond, maar ook de andere betrokkenen dragen een zware last. De ouders van Aldert hebben geprobeerd de commandant die opdracht gaf tot het vuren aansprakelijk te stellen, maar dat is afgewezen. Defensie erkent nu wel de aansprakelijkheid voor het incident.
In 1977 kreeg ik een collega die getrouwd was met een Amerikaanse soldaat die gevochten had in Vietnam. Toen ik het echtpaar uitnodigde voor mijn 22ste verjaardag, moest ik een houding weten te vinden tegenover de Vietnam-veteraan, terwijl de Vietnam-oorlog een decennium lang als het ultieme kwaad was voorgesteld. Ik hoor onze bijbelstudieleider nog zeggen: "Het gaat ook om het Vietnam in je hart". Voor mij was duidelijk dat je de vragen over goed en kwaad, oorlog en vrede, niet kunt vermijden, ook als je het antwoord niet weet of tot verschillende antwoorden komt. Een "licence to kill" (of "rules of engagement") betekent niet dat doden goed is, het is nooit goed, maar dat we soms niet aan het kwaad kunnen ontkomen en we dit samen zullen moeten dragen. Of we nou pacifist of militarist zijn. Ik bedoel niet te zeggen dat onze antwoorden of opvattingen niet uitmaken, maar wel dat als ons land militairen uitzendt, wij hen en hun nabestaanden er niet alleen voor mogen laten opdraaien. De oorlog niet vergoeilijken, maar ook niet wegduwen. Een schadevergoeding voor de ouders is misschien net zo zinloos als de dood van hun zoon - en wat zegt nou eigenlijk mijn stille groet bij zijn graf? - maar het is een erkenning van betrokkenheid.
Zie ook: Leeuwarder Courant 14-02-20
Ouders omgekomen Uruzgan-militairen Aldert Poortema en Wesley Schol krijgen schadevergoeding
Abonneren op:
Posts (Atom)