Mark Felt is Deep Throat

De Washington Post (*) bevestigt zojuist de bekentenis van W. Mark Felt dat hij 'Deep Throat' is. De bevestiging komt van Bob Woodward en Carl Bernstein, de journalisten die in de jaren 1972-74 het Watergate-schandaal naar buiten brachten. De 91-jarige Mark Felt vertelde deze week in het blad Vanity Fair dat hij de geheime bron is die 'Deep Throat' genoemd wordt. Overigens was 'Deep Throat' de titel van een bekende pornofilm uit die tijd. Mark Felt was de tweede man van de FBI. De inbraak in het Democratische hoofdkwartier in het Watergatecomplex in 1972 leidde uiteindelijk tot het aftreden van president Richard Nixon in augustus 1974.

In mijn archief bewaar ik de nummers van dagblad Trouw van de week waarin Nixon aftrad. Maandag kopt de krant nog: "Nixon denkt niet aan aftreden", donderdag: "Nixon treedt af". Ik herinner mij de maandenlang bijna dagelijkse berichten in het journaal over de steeds verder escalerende Watergate-affaire. Op de achtergrond altijd dezelfde foto van het Watergate-gebouw met z'n typische uit verspringende terrassen bestaande gevel. In 1980 verbleef ik een paar weken in een woning vanwaar ik het Watergate-gebouw kon zien. Watergate is een soort Hoog Catharijne met woningen, kantoren en winkels. Ik deed er mijn dagelijkse boodschappen. Later dat jaar logeerde ik bij David Marraniss en zijn gezin. Op mijn verzoek leidde hij mij rond over de redactie en de drukkerij van de Washington Post. David Marraniss (later biograaf van Clinton) was de assistent van Bob Woodward op de City Desk. Zoals bekend, zag de nationale redactie weinig nieuws in de Watergate-inbraak en werd het nieuws dat leidde tot de val van de president uitgespit en gebracht door de stadsredactie. Toen David mij voorstelde aan zijn baas Bob Woodward stond ik met de mond vol tanden. Daar heb ik nòg spijt van.

Bob Woodward is nu assistent-hoofdredacteur van de Washington Post, Bernstein freelance schrijver en spreker. Woodward zal in de Washington Post van donderdag zijn persoonlijke visie geven op de onthulling van Mark Felt.

(*) News Alert 31.05.05 17:12u Eastern Time [23:12u Ned.]

---

Wikipedia: Mark Felt

Tram rijdt...

Dinsdagavond bericht uit IJburg:”We did it! Vanavond na het eten hebben wij dan toch het felbegeerde ritje met de IJtram gemaakt.”

Tram rijdt... nòg niet

Vandaag (maandag) bereikt mij het volgende bericht. Het is een vervolg op mijn verslag van gisteren. Door een seinstoring op twee plaatsen op het traject ligt tramlijn 26 (Amsterdam Centraal - IJburg) maandagmorgen sinds 09.30 uur stil. De bewoners hebben slechts een uur gebruik kunnen maken van de tram, omdat eerder maandagochtend het openbaar vervoer staakte. Het is onbekend wanneer de problemen zijn verholpen. Het gemeentelijk vervoerbedrijf heeft bussen ingezet.

Tram rijdt... niet

Eerste rit IJburg-tram
Zaterdag werd de nieuwe tramlijn 26 van centraal station Amsterdam naar IJburg feestelijk geopend. Goede vrienden van mij wonen vlakbij het eindpunt. Of ijntpunt, want in het IJburgs wordt alles met het IJ geschreven. Langs de tramlijn waren allerlei activiteiten met muziek, film en gratis gebak. We hadden al lang van tevoren afgesproken dat ik naar IJburg zou komen om deze nieuwe verbinding met mijn vrienden te vieren. Vanaf hun balkon konden we het feestpodium en de keerlus van de tram in de gaten houden.
Om half twaalf werd de tramlijn officieel geopend door verkeersminister Peijs. Na een toespraakje drukte ze op een knop en klonk door de luidsprekers het bekende geluid van een trambel en kwam de tram de keerlus opgereden. Ik stapte meteen in, maar werd er na een paar minuten weer uitgestuurd: de eerste rit was alleen voor genodigden. Maar goed: ik was in de tram geweest, een historisch moment. De tram zelf was even later ook al weer historisch: het publiek mocht de hele middag gratis met de tram... maar die reed niet. Vanwege een veiligheidsprobleem in de Piet Heintunnel (bij een noodstop zou het publiek via de autobaan geëvacueerd moeten worden) mocht de tram niet rijden. Overal hingen affiches "Maandag 30 mei rijdt de tram ècht". Met dien verstande dat de trams in Amsterdam maandagmorgen staken. Ik voelde me helemaal thuis, in Houten, waar de tram altijd rijdt behalve bij warm weer, koud weer, nat weer en droog weer.

Desalsniettemin hadden we een heerlijke dag met prachtig weer. Onder andere het Muziekgebouw aan het IJ bekeken met daarin ook het BIM-huis (jazzzaal) en het grand café Star Ferry, van waaruit je een prachtig uitzicht hebt over het IJ en de IJ-zijde van het centraal station. Een aanrader is ook het informatiecentrum aan het Stationsplein 7 in de oostelijke vleugel van het centraal station over de bouw van de Noord-Zuid-metrolijn en de vernieuwing van het centraal station.


Minister Peijs opent IJburg-tramlijn
(c) Foto's: Marjan Buijs

Huisarts verdient beter

Met een jaarlijks bruto-inkomen van 97.000 euro verdient een Nederlandse huisarts bijna het dubbele van zijn Belgische collega. Dit bericht de Belgische krant De Morgen. Het blad citeert Jeroen Cornelissen, consultant gezondheidszorg in Eindhoven, die het Nederlandse eerstelijnssysteem vergeleek met het Belgische. Met een bruto-inkomen van 97.000 euro staat Nederland tweede op de Europese ranglijst voor huisartseninkomens. Alleen Duitsland doet nog beter. De Belgische huisarts bungelt met 50.000 euro bruto achteraan en laat alleen zijn Poolse collega’s achter zich, zo blijkt uit het onderzoek. In Nederland zijn er vier keer minder huisartsen dan in België. Nederland telt één huisarts voor 2.630 inwoners, België één per 600 inwoners.
De Nederlandse huisarts doet 9.750 consulten jaar, de Belgische 6.500. In Nederland 21 huisbezoeken per week, in België 44. Een Nederlandse huisarts werkt 58 uur per week, de Belgische 60. Opvallend is dat Nederlandse huisartsen bij 34 procent van de patiëntencontacten iets voorschrijft, de Belgische huisarts bij 60 procent.

Ik weet niet goed hoe ik dit bericht moet interpreteren. Zeuren de Nederlandse huisartsen? Het is mij niet helemaal duidelijk of het bericht het persoonlijk inkomen bedoelt, of dat hier ook nog praktijkkosten afgaan. In hoeverre is in de vergelijking rekening gehouden met de praktijkassistenten, die er in het Nederlandse systeem de laatste jaren bij zijn gekomen?
Het belangrijkste verschil zit denk ik in het aantal huisartsen, waardoor de Nederlandse huisarts steeds minder tijd beschikbaar heeft per patiënt. Een vicieuze cirkel. Ik schrik soms van de lage vergoeding die een huisarts krijgt voor ziekenfondspatiënten. In elk geval deel ik de grief van de Nederlandse huisartsen dat zij vertrouwelijke medische gegevens aan de verzekeraars moeten afstaan, in strijd met de privacy en de vertrouwensband met de patiënt. Ook deel ik de mening van de huisartsen dat zij voor relatief weinig geld als poortwachters van de zorg hogere kosten voorkomen.
Ik sympathiseer met de protesten van de huisartsen, maar niet met het stakingsmiddel. Staking is een wapen in handen van werknemers. Zelfstandige huisartsen staken niet tegen hun werkgever, maar verbreken de relatie met hun klanten, de patiënten. Daarom ben ik na de huisartsenstaking van 2001 overgegaan naar een huisarts in loondienst. In mijn medisch dossier heb ik laten vastleggen: “In verband met deze voorgeschiedenis wil ik benadrukken dat ik het recht op staking van werknemer versus werkgever volledig erken, maar dat ik in zo’n geval als patiënt recht meen te hebben op informatie door de werkgever of op eventuele verandering van huisarts.” Mijn huisarts heeft deze ‘eis’ van mij als patiënt bij ons kennismakingsgesprek geaccepteerd.