Deze week komt het boek Oorlogskinderen van Coen Verbraak uit. Dinsdag 31 maart zou het aangeboden worden aan Sonja Barend, maar dat kan vanwege het coronavirus niet doorgaan. Voor het boek interviewde Coen Verbraak zo'n vijftien inmiddels inmiddels bejaarde 'oorlogskinderen', die de oorlog als kind hebben meegemaakt en vertellen over hun ervaringen. Joodse kinderen die waren ondergedoken of naar een concentratiekamp zijn gevoerd, maar ook het kind van NSB'ers of een Duitse soldaat en de zoon van oorlogsheld Karel Doorman. Ik mocht de interviews uittypen en heb dus een paar maanden geluisterd naar deze indrukwekkende verhalen. NRC heeft deze week een hoofdstuk uit het boek gepubliceerd en vanaf nu is het boek bij de boekhandel te koop (€19,99).
dinsdag 31 maart 2020
maandag 2 maart 2020
AI-ethiek
IBM en Microsoft hebben vrijdag 28 februari 2020 in het Vaticaan een gezamenlijke verklaring ondertekend over kunstmatige instelligentie oftewel artificial intelligence (AI). Het document roept op tot bescherming van de planeet en de rechten van alle mensen, in het bijzonder de zwakken, en regulering op het gebied van nieuwe technieken zoals gezichtsherkenning. Er moet een 'plicht tot uitleggen' komen. Niet alleen moet duidelijk zijn hoe de algoritmes tot beslissingen komen maar ook wat het doel ervan is.
"Het Vaticaan is geen expert in technologie maar in waarden", zegt Francesca Rossi, hoofd AI-ethiek van IBM, in de Financial Times. De samenwerking moet het Vaticaan en de maatschappij laten zien hoe we deze technologie op een ethisch verantwoorde manier kunnen gebruiken.
De verklaring komt kort nadat de Europese Commissie haar visie publiceerde over regulering van AI. Volgens deze visie moeten risicovolle AI-toepassingen aan een strenge keuring worden onderworpen voordat ze in de EU geïntroduceerd kunnen worden, waarbij de risico's worden afgewogen tegen de voordelen.
Meerdere bronnen, o.a. Financial Times
Volledige tekst van de verklaring: Rome Call for AI Ethics
Fundamental principles:
... to promote “algor-ethics”, the ethical use of AI by the following principles:
1. Transparency: in principle, AI systems must be explainable;
2. Inclusion: the needs of all human beings must be taken into consideration so that everyone can benefit and all individuals can be offered the best possible conditions to express themselves and develop;
3. Responsibility: those who design and deploy the use of AI must proceed with responsibility and transparency;
4. Impartiality: do not create or act according to bias, thus safeguarding fairness and human dignity;
5. Reliability: AI systems must be able to work reliably;
6. Security and privacy: AI systems must work securely and respect the privacy of users.
"Het Vaticaan is geen expert in technologie maar in waarden", zegt Francesca Rossi, hoofd AI-ethiek van IBM, in de Financial Times. De samenwerking moet het Vaticaan en de maatschappij laten zien hoe we deze technologie op een ethisch verantwoorde manier kunnen gebruiken.
De verklaring komt kort nadat de Europese Commissie haar visie publiceerde over regulering van AI. Volgens deze visie moeten risicovolle AI-toepassingen aan een strenge keuring worden onderworpen voordat ze in de EU geïntroduceerd kunnen worden, waarbij de risico's worden afgewogen tegen de voordelen.
Meerdere bronnen, o.a. Financial Times
Volledige tekst van de verklaring: Rome Call for AI Ethics
Fundamental principles:
... to promote “algor-ethics”, the ethical use of AI by the following principles:
1. Transparency: in principle, AI systems must be explainable;
2. Inclusion: the needs of all human beings must be taken into consideration so that everyone can benefit and all individuals can be offered the best possible conditions to express themselves and develop;
3. Responsibility: those who design and deploy the use of AI must proceed with responsibility and transparency;
4. Impartiality: do not create or act according to bias, thus safeguarding fairness and human dignity;
5. Reliability: AI systems must be able to work reliably;
6. Security and privacy: AI systems must work securely and respect the privacy of users.
dinsdag 25 februari 2020
Andere zaken
"Het geld dat met de OZB wordt binnengehaald, gebruiken gemeenten voor heel andere zaken", schrijft de Algemene Nederlandse Bond voor Ouderen, de ANBO, in een persbericht.
Dit zinnetje stoort me mateloos.
Een paar dagen geleden las ik iets soortgelijks op Facebook. De OZB wordt voor heel andere zaken gebruikt. Andere zaken dan wát, dacht ik. Ik overwoog om te reageren - hoezo "andere zaken"? - maar ik heb dat niet gedaan. Maar de ANBO had ik wijzer geacht.
Naast de uitkeringen uit het Gemeentefonds is de OZB de belangrijkste inkomstenbron van een gemeente. Het is geen doelbelasting, het is gewoon een algemene belasting om zaken die de inwoners van de gemeente belangrijk vinden uit te kunnen voeren. De belasting wordt in de eerste plaats geheven bij eigenaren van onroerend goed - grond, woningen, bedrijven - maar indirect bij iedereen die woont en werkt in een gemeente. Het is niet slechts een "sluitpost van de begroting", zoals ANBO enigszins vilein opmerkt, maar de kern van de keuzemogelijkheden die de democratisch gekozen raadsleden hebben. De kern van de lokale democratie.
Nou kan er alle reden zijn om te protesteren tegen "onredelijke" verhogingen van de lokale lasten. Over het algemeen is "rechts", de VVD, tegen verhoging van de OZB en "links" vóór. Kortgezegd, links wil dat de gemeentewerker het onkruid wiedt en rechts vindt dat de burger dat zelf maar moet doen. De variaties aan keuzes gaan wel wat verder dan dat, maar het zijn uiteindelijk keuzes, die in een goed functionerende lokale democratie in overleg met de burgers tot stand komen.
Sommigen verwarren de OZB - de belasting - met de WOZ - de waardebepaling van het onroerend goed. Elk jaar zie ik op de sociale media weer mensen die heftig protesteren tegen de belachelijk hoge WOZ-waarde van hun huis. Daarvoor moet je niet bij de gemeente zijn, maar je huis onder de marktprijs verkopen. Als dat is wat je wilt. Over het algemeen gaat bij een sterke stijging van de marktwaarde, de WOZ, het tarief van de OZB navenant omlaag. Dat tarief wordt door de gemeenteraad bepaald en daarbij komt het aan op beleidskeuzes. De gemeente kan volstaan met de inflatiecorrectie, maar ook kiezen voor een grotere stijging of een daling van de belastingdruk. Hoe staat de gemeente er financieel voor (inderdaad, een sluitende begroting), hoeveel wil je wááraan besteden en wat zijn je inwoners bereid om daarvoor te betalen dan wel ben je als gemeentebestuur bereid om je burgers op te leggen. Dat zijn moeilijke maar serieuze keuzes die gemaakt moeten worden.
Als er wat te kiezen valt, is er noodzakelijkerwijs ook ruimte voor verschillen. Het leven in de ene gemeente is dan duurder dan in de andere. Dat is een logisch gevolg van lokale autonomie.
De ANBO vindt dat de rijksoverheid moet ingrijpen of in elk geval de koopkracht van senioren moet compenseren. Dat kan. Je kunt met nationaal inkomensbeleid de armlastigen tegemoet komen. Je kan ook het hele systeem op de schop nemen en de lokale overheid de zeggenschap over de lokale belastingtarieven ontnemen. Je zou de OZB door de rijksoverheid kunnen laten innen of helemaal afschaffen en het door andere belastingvormen vervangen.
Als je dat wilt, dan beperk je dus doelbewust de keuzemogelijkheden van de lokale overheid. Dat kan. Je kiest er dan voor om het bestuur op grotere afstand van de burgers te plaatsen. Dat kan nuttig zijn. Maar zeg dat dan, als je daarvoor kiest.
Het is goed dat de ANBO opkomt voor de belangen van ouderen. Ik ben zelf belanghebbende. Dit jaar word ik 65 en ik betaal per jaar een vol maandinkomen aan lokale lasten. Dat mag wel wat minder. Maar politiek gezien ben ik er een voorstander van om de hoge kwaliteit van leven - van groenvoorziening tot zorg - in mijn woongemeente Houten in stand te houden en te verbeteren. Dat wat de ANBO "heel andere zaken" noemt. Dat stoort me. Dan denk ik: "Mag het ietsjes meer zijn?"
Dit zinnetje stoort me mateloos.
Een paar dagen geleden las ik iets soortgelijks op Facebook. De OZB wordt voor heel andere zaken gebruikt. Andere zaken dan wát, dacht ik. Ik overwoog om te reageren - hoezo "andere zaken"? - maar ik heb dat niet gedaan. Maar de ANBO had ik wijzer geacht.
Naast de uitkeringen uit het Gemeentefonds is de OZB de belangrijkste inkomstenbron van een gemeente. Het is geen doelbelasting, het is gewoon een algemene belasting om zaken die de inwoners van de gemeente belangrijk vinden uit te kunnen voeren. De belasting wordt in de eerste plaats geheven bij eigenaren van onroerend goed - grond, woningen, bedrijven - maar indirect bij iedereen die woont en werkt in een gemeente. Het is niet slechts een "sluitpost van de begroting", zoals ANBO enigszins vilein opmerkt, maar de kern van de keuzemogelijkheden die de democratisch gekozen raadsleden hebben. De kern van de lokale democratie.
Nou kan er alle reden zijn om te protesteren tegen "onredelijke" verhogingen van de lokale lasten. Over het algemeen is "rechts", de VVD, tegen verhoging van de OZB en "links" vóór. Kortgezegd, links wil dat de gemeentewerker het onkruid wiedt en rechts vindt dat de burger dat zelf maar moet doen. De variaties aan keuzes gaan wel wat verder dan dat, maar het zijn uiteindelijk keuzes, die in een goed functionerende lokale democratie in overleg met de burgers tot stand komen.
Sommigen verwarren de OZB - de belasting - met de WOZ - de waardebepaling van het onroerend goed. Elk jaar zie ik op de sociale media weer mensen die heftig protesteren tegen de belachelijk hoge WOZ-waarde van hun huis. Daarvoor moet je niet bij de gemeente zijn, maar je huis onder de marktprijs verkopen. Als dat is wat je wilt. Over het algemeen gaat bij een sterke stijging van de marktwaarde, de WOZ, het tarief van de OZB navenant omlaag. Dat tarief wordt door de gemeenteraad bepaald en daarbij komt het aan op beleidskeuzes. De gemeente kan volstaan met de inflatiecorrectie, maar ook kiezen voor een grotere stijging of een daling van de belastingdruk. Hoe staat de gemeente er financieel voor (inderdaad, een sluitende begroting), hoeveel wil je wááraan besteden en wat zijn je inwoners bereid om daarvoor te betalen dan wel ben je als gemeentebestuur bereid om je burgers op te leggen. Dat zijn moeilijke maar serieuze keuzes die gemaakt moeten worden.
Als er wat te kiezen valt, is er noodzakelijkerwijs ook ruimte voor verschillen. Het leven in de ene gemeente is dan duurder dan in de andere. Dat is een logisch gevolg van lokale autonomie.
De ANBO vindt dat de rijksoverheid moet ingrijpen of in elk geval de koopkracht van senioren moet compenseren. Dat kan. Je kunt met nationaal inkomensbeleid de armlastigen tegemoet komen. Je kan ook het hele systeem op de schop nemen en de lokale overheid de zeggenschap over de lokale belastingtarieven ontnemen. Je zou de OZB door de rijksoverheid kunnen laten innen of helemaal afschaffen en het door andere belastingvormen vervangen.
Als je dat wilt, dan beperk je dus doelbewust de keuzemogelijkheden van de lokale overheid. Dat kan. Je kiest er dan voor om het bestuur op grotere afstand van de burgers te plaatsen. Dat kan nuttig zijn. Maar zeg dat dan, als je daarvoor kiest.
Het is goed dat de ANBO opkomt voor de belangen van ouderen. Ik ben zelf belanghebbende. Dit jaar word ik 65 en ik betaal per jaar een vol maandinkomen aan lokale lasten. Dat mag wel wat minder. Maar politiek gezien ben ik er een voorstander van om de hoge kwaliteit van leven - van groenvoorziening tot zorg - in mijn woongemeente Houten in stand te houden en te verbeteren. Dat wat de ANBO "heel andere zaken" noemt. Dat stoort me. Dan denk ik: "Mag het ietsjes meer zijn?"
Zie Persbericht ANBO
Aanslag koopkracht
|
| ||||||
maandag 24 februari 2020
Friese verhaal in Berlijn
Vraag aan de Friezen onder ons
Er is één boek dat ik graag eens terug zou willen zien, maar helaas: titel en auteur ben ik vergeten. Ik heb op trefwoorden gezocht en zo nu en dan struin ik eens door een overzicht van Friese literatuur. Maar dat leverde tot nu toe niets op. Ik vond het een heel bijzonder verhaal maar het ziet er naar uit dat het in de vergetelheid is geraakt.
Herkent iemand het boek, als ik vertel wat ik mij ervan herinner?
In de jaren '70/80 leende ik nogal eens Friese boeken uit de openbare bibliotheek in Utrecht.
Er is één boek dat ik graag eens terug zou willen zien, maar helaas: titel en auteur ben ik vergeten. Ik heb op trefwoorden gezocht en zo nu en dan struin ik eens door een overzicht van Friese literatuur. Maar dat leverde tot nu toe niets op. Ik vond het een heel bijzonder verhaal maar het ziet er naar uit dat het in de vergetelheid is geraakt.
Herkent iemand het boek, als ik vertel wat ik mij ervan herinner?
Het verhaal gaat over een al wat oudere vrijgezel in Friesland die zich uiteindelijk een beetje plichtmatig verlooft met een vrouw uit het dorp. Maar bij het in ondertrouw gaan, blijkt onverwachts dat hij al getrouwd is. Hij was dit helemaal vergeten en dacht dat zijn eerdere schijnhuwelijk nooit geregistreerd was. Aan het eind van de oorlog is hij in Berlijn met een gevangen genomen Duitse vrouw getrouwd om haar vrij te krijgen. Het huwelijk is nooit geconsumeerd en hij is direct erna vertrokken en hij is het hele voorval vergeten. Nu gaat hij terug naar Berlijn om de scheiding van zijn schijnhuwelijk te regelen. Hij vindt de vrouw in Oost-Berlijn, hij blijft bij haar slapen, aarzelt, maar ach wat kan er op tegen zijn, ze zijn toch wettig getrouwd. Vervolgens helpt hij haar naar het Westen te vluchten. Of mijn herinnering helemaal klopt, weet ik niet, maar op een gegeven moment zie ik hun de grens passeren met een goederentrein en worden ze beschoten, waarbij de vrouw omkomt. Nu is hij dus formeel weduwnaar en kan hij zijn Friese verloofde trouwen. Maar hij zal zijn eerste vrouw nooit meer vergeten.
Abonneren op:
Posts (Atom)