Goes goes wild

Niet alleen in Parijs maar ook in Goes is het onrustig. Voorafgaand aan de installatie van de nieuwe gemeenteraad hielden 150 mensen een lawaaiprotest tegen het Biddagakkoord. De installatie verliep rumoerig en leden van PvdA, GroenLinks en D66 verlieten voortijdig de vergadering.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 7 maart won de PvdA fors. Als grootste partij wilde de PvdA de andere partijen donderdag na de biddag, waarvoor de verkiezingen een dag waren vervroegd, uitnodigen voor coalitiebesprekingen. Maar die donderdag bleek dat CDA, CU, SGP en VVD er op biddag al waren uitgekomen en een coalitie-akkoord hadden afgesloten. Tot woede van de PvdA. De SGP verklaarde dat van een vooropgezet plan geen sprake was geweest, maar dat men het gewoon snel eens was geworden. De verkiezingen waren ook niet op verzoek van de SGP verplaatst, want de biddag geldt niet als ‘zondag’, maar omdat in sommige streken veel zalen en mensen vanwege biddag niet beschikbaar waren.

A.s. zondag reist ‘uw verslaggever’ persoonlijk af naar Goes om te zien of het nieuwe gemeentekantoor tegenover het station er nog staat. Zondag 19 maart mag men weer vrij reizen in de trein met het boekenweekgeschenk als treinkaartje. Als ik mij vervolgens door de rumoerige menigte heen kan worstelen, ga ik meteen even langs bij mijn goede Goese vrienden. Een glaasje met Gerrit en ik ben politiek weer helemaal bij.

Onparlementair te boek

De voorzitter van de Tweede Kamer had in de jaren 1934-2001 het recht onwelvoeglijke uitspraken van Kamerleden als ‘ontoelaatbaar’ te benoemen en te verbannen uit de Handelingen van de Tweede Kamer. Dat wil niet zeggen dat die uitspraken niet bewaard zijn gebleven: ze zijn namelijk bewaard in een speciaal archief van de Kamer.
De politieke wetenschappers Peter Bootsma en Carla Hoetink hebben dat archief geraadpleegd en op basis daarvan een mooi boek gemaakt met de titel ‘Over lijken’. Het boek bevat een lange reeks voorbeelden van ‘onparlementair taalgebruik’.

Bron: Volkskrant, 9.3.06, gezien bij Differs.nl

Who's Next?

Vanaf 15 maart verschijnt er een ochtendeditie van de NRC op tabloidformaat onder de titel NRC Next. Het blad is bestemd voor een jong en dynamisch lezerspubliek. Op pagina 11 van nummer 1 een paginagrote advertentie van het Parool. Nou is paginagroot op tabloid natuurlijk maar een halve pagina.

Op een dieppaarse achtergrond staat een 'simpele' maar scherpe tekst: "Trouw, 3 februari 2005. AD, 1 september 2005. We zeiden al tegen elkaar: Who's next? Het Parool, op tabloid sinds 31 maart 2004, feliciteert nrc.next".

En eerlijk is eerlijk: het Parool was het eerste grote dagblad dat overging op tabloid, na jarenlang publiek geuit verlangen die stap te gaan nemen. De stap van grote krant naar kleine, werd door het Parool meteen wel helemaal gezet. De krant ging niet alleen over van groot formaat naar tabloid of compact, maar verliet de grootste krantenuitgeverij van Nederland PCM en werd van - ooit bijna de grootste - landelijke krant een plaatselijke Amsterdamse krant.

NRC probeert het nu met twee heel verschillende kranten naast elkaar. Een flitskrant in de ochtend en de vertrouwde oerdegelijke dikke krant in de middag. Gaat de snelle ochtendeditie de eigen middagkrant niet een kop kleiner maken, vraag ik mij af.

Zie: www.nrc.nl en www.nrcnext.nl

Joodse traditie

Vandaag, 14 Adar 5766, is het joodse Purim (Lotenfeest), een luidruchtig en opwindend feest waarin de redding van het joodse volk in ballingschap wordt gevierd, naar het bijbelboek Esther.

Vanmorgen ontving ik een emailnieuwsbrief van rabbi Lerner van de joodse gemeenschap Beyt Tikkun in California met een overlijdensbericht van één van de leden van de gemeenschap. De rabbi licht in zijn brief de joodse rouwvoorschriften toe. De shiva, een periode van zeven dagen rouw, is er volgens de rabbi op gericht de rouwenden volledig in hun verdriet onder te dompelen en hen niet af te leiden met gemeenplaatsen als “alles komt goed”. Troosten doe je alleen door je aanwezigheid. De rouwenden worden niet gegroet en hen wordt niet gevraagd hoe het met ze gaat, waardoor ze zich verplicht zouden voelen te zeggen dat het goed gaat of de bezoekers te bedanken voor hun troostende woorden. De aanwezigen moeten niet proberen van gespreksonderwerp te veranderen, maar uitsluitend focussen op het leven en dood van de overledene. Bezoekers brengen eten mee, zodat de rouwenden zich hier niet om hoeven te bekommeren. De directe nabestaanden zeggen nog elf maanden lang het Kaddish-gebed en de overledene wordt herdacht op de jaarlijkse sterfdag (Yahrzeit).

Bron: rabbi Lerner, Perry Loel Died at Home this Morning, in: emailnewsletter Beyt Tikkun (A Jewish Renewal Synagogue), 14.03.06.

Uitspraak Lucia de B

Dinsdag 14 maart 2006 om 12.00 uur doet de Hoge Raad uitspraak in de zaak Lucia de B. Deze Haagse verpleegster werd eerder veroordeeld wegens zeven moorden en drie pogingen tot moord op patiënten, waaronder een rechter van het Joegoslavië-tribunaal.

Zie aankondiging Hoge Raad
Na de uitspraak:
Hoge Raad Actualiteiten en Rechtspraak.nl