First date

Bijna vier jaar geleden, in 2015, had ik een date met een meisje uit Dordrecht. We raakten via internet aan de praat, zij bleek in Utrecht gewerkt te hebben en vond het leuk om weer eens een kijkje te nemen in de oude stad. Ik haalde haar op bij het centraal station en stelde voor om eerst een kijkje te gaan nemen in het nieuwe stadskantoor, dat pas geopend was en vervaarlijk over haar aankomstperron heen hing. We gingen de roltrappen op van de eerste vijf verdiepingen, die voor het publiek toegankelijk zijn. Op de vijfde is een kleine trouwlocatie, een intieme cirkel met een vitrage-achtig gordijn er omheen en ik vroeg de aldaar aanwezige balienese of we er een kijkje mochten nemen. Dat mocht. We hadden nog maar net nieuwsgierig de vitrage opzij geschoven of de balienese kwam achter ons aan en vroeg met de blik van een visser die beet heeft: "Jullie willen trouwen?" Mevrouw, zei ik, ik heb haar net van het station opgehaald, zie haar voor het eerst van mijn leven en ken haar nog maar vijf minuten, ik vind het nog wat te vroeg. De ambtenaar was zichtbaar teleurgesteld, al leek ze wel te begrijpen dat wij er nog iets langer over na wilden denken. Inmiddels weet ik waar m'n date vroeger gewerkt heeft maar ik weet eigenlijk niet eens of ze vrijgezel is - je kunt niet meteen de meest intieme vragen stellen op een first date - want het ging ons om de liefde voor die mooie stad Utrecht. Daar is maar één dom, zeggen ze altijd, maar je weet niet wie van ons. Toen wij elkaar onlangs weer op het wereldwijde web spraken, wilden wij er vaart achter te zetten en vandaag hebben we dan na vier jaar weer een date. De liefde voor de oude stad blijft boeien.

Digitale TV

Onlangs digitale TV gekregen.
Wonder der techniek.
Ik kan Journaal kijken terwijl het er niet is.
En ik heb nu zelfs een aquarium.

 

Een vriend uit Hilversum reageert geschokt: "Ach, heb je toegegeven? De laatste van mijn principiële vrienden..."

Als laatste der Mohikanen of Asterix in dat ene Gallische dorpje ben ik tot nu toe nooit meegegaan met allerlei fratsen van digitale en commerciële televisie en duizend zenders. Maar nee, ik heb niet toegegeven, het werd mij te verstaan gegeven dat het analoge signaal zou worden afgesloten en dat een monteur een nieuwe kabel "langs de plint komt leggen" (de monteur rolde inderdaad een kabel langs de plint, soms wel op 60 cm afstand ervan, maar toch). 

Toen hij vertrokken was, was ik stomverbaasd - om niet te zeggen flabbergasted - wat mijn televisie ineens allemaal bleek te kunnen. Ik had dat nooit verwacht, want wist niet dat al die tovenarij in het kastje of het netwerk zit en niet in de TV zelf. 

Begrijpen is mij te wonderbaar maar ik kan nu de nieuwslezer stil zetten en even later weer verder laten praten. Het aquarium is ook heel bijzonder. De vissen weten precies na dertig seconden waar ze eerder waren en zwemmen allemaal telkens opnieuw precies hetzelfde rondje. Toen de monteur er nog was, heeft hij op mijn verzoek de belangrijkste nieuwe functie laten zien: hoe ik met de afstandsbediening voor elke commerciële zender een kruisje kan zetten, waarna ik deze zenders nooit meer te zien krijg.

Waar ik ook heel verbaasd over was (en nog niet snap) is dat ik door eenmalig een code in te voeren mijn eigen YouTube filmpjes op de TV kan zien (zonder Chromecast want dat heb ik dan weer niet). Ik heb dit allemaal niet gevraagd en heb er ook niet meer geld voor over maar voorlopig raak ik dus nog niet uitgekeken. Gelukkig werkt alles met één afstandsbediening, die zelfs ik snap.

Telfort: "De monteur legt de kabel langs de plint". 

Trillende oefening

Wonderbaarlijk hoe trillingen zich door de bodem of de lucht verplaatsen. Soms trilt de stellingkast naast m'n bed midden in de nacht. Als ik goed luister, hoor ik dan een zware goederentrein langskomen, op honderden meters van m'n huis. Deze week trillen m'n deuren telkens. De hele week is er in Houten een militaire oefening in civiele omgeving. Eén zware Chinook helicopter is continu in de lucht. Ik hoor hem regelmatig. Maar het meest opvallend is het trillen van m'n WC-deur, ook als ik de helicopter niet hoor, precies in het ritme van de rotor. De deur reageert dus op de trilling van de lucht, ook als ik zelf niets hoor of voel. Vanmiddag is de trilling continu en hoor ik de helicopter ook, omdat er geoefend wordt op een weiland op een paar honderd meter van m'n huis. In de veilige omgeving van m'n woonkamer kan ik de luchtdruk van de oefening volgen. Ik heb er overigens geen last van en, pacifist of militarist, als je een leger hebt is het essentieel dat het goed getraind is.

Afscheid van de Lindenhorst

Zondag afscheid genomen van De Lindenhorst, meer dan 45 jaar het hoofdkantoor van Youth for Christ Nederland aan de Hoofdstraat 260 in Driebergen. Het gebouw is verkocht en YfC verhuist later dit najaar naar het dienstencentrum van de PKN in Utrecht (in het voormalige militair hospitaal, waar ik ooit achttien nachten hebben mogen logeren vanwege een blindedarmontsteking). Ooit was de Lindenhorst ook een verpleeginrichting en dat is aan de achterkant van het originele bord in de voortuin nog steeds te lezen.

Mijn eerste baan was in dit pand. Ik coördineerde de najaarsactie van 1976, waarbij de plaatselijke comités elk voor hun eigen achterban - ouders en andere belangstellenden - een doordeweekse kerkdienst organiseerden. Samen met Bart van Empel maakte ik de liturgie ("niet Youth for Christ genoeg", vond men, ik dacht nogal liturgisch en kerkelijk) en ik verzorgde het drukwerk (gifgroen, wat ook niet helemaal m'n bedoeling was geweest). Ik schreef een brief vol tips (wat te doen als er een kogel door de kerk gaat en bedank netjes de koster na afloop, ook al wordt hij betaald). De plaatselijke organisatoren moesten eerst bij mij aankloppen alvorens een predikant en muziekgroep te benaderen, die ik inmiddels allemaal al om medewerking had gevraagd en op een keuzelijst had gezet, zodat dit een beetje geordend verliep en de populairste prediker niet honderd preken hoefde te houden. Directeur ds. George Brucks vertrok voor een sabbatical year naar Canada en ik kon zijn kantoor innemen. Direct aan de voorkant - de twee ramen op de eerste verdieping aan weerszijden van de hoek - met uitzicht op de inrit. De mooiste baan, met de mooiste werkgever op de mooiste plek in het mooiste pand. Ook later - tot vrij recent - ben ik in het pand terug geweest.

Heel veel mensen hebben hier in de loop van de jaren dierbare herinneringen opgedaan, zoveel ontmoetingen, gesprekken, activiteiten, leermomenten. Ik liet er het geloof van m'n jeugd maar maakte er vrienden voor het leven.

Kindervoeten

Tijdens de afscheidsdienst van Youth for Christ in de Grote Kerk in Driebergen hief ik mijn ogen op, niet naar de bergen (Psalm 121, vanwaar zal mijn hulp komen) maar naar het dak van de kerk en de galerij en dit is wat ik zag recht boven mijn hoofd. Om mijn angsten enigszins te onderdrukken, maakte ik deze toch wel vrolijke foto.