vrijdag 12 oktober 2018

Klare taal

Schulinck, de juridische-kennisbank van Wolters Kluwer, levert begrijpelijke voorbeeld-beschikkingen in Klare Taal. "De beschikking is een belangrijk communicatiemiddel tussen gemeente en burger, aangezien de burger zijn rechten en plichten hieraan ontleent", aldus Schulinck. "Het consequent opmaken en juridisch correct samenstellen van beschikkingen is bij veel gemeenten een tijdrovend en inefficiënt proces. Schulinck heeft daarom modelbeschikkingen opgesteld waarin het besluit op een eenvoudige manier (B1-niveau) duidelijk wordt uitgelegd." Zie: Schulinck Klare Taal Beschikkingen 

Werk en Inkomen Lekstroom (WIL) is de gemeenschappelijke sociale dienst van vijf Utrechtse gemeenten, waaronder mijn thuisgemeente Houten. Op de website is te lezen dat vanaf het moment dat iemand een uitkering aanvraagt, bepaalde rechten en plichten gelden. Eén van die rechten is een tijdige en duidelijke beslissing op de aanvraag, gebaseerd op goede argumenten in heldere, begrijpelijke taal. 

Ik vroeg of WIL een eigen taalbeleid heeft en hierover overlegt met de Cliëntenraad. Toetst WIL beschikkingen en brieven op begrijpelijkheid, worden medewerkers getraind op begrijpelijk schrijven en maakt WIL gebruik van voorbeeld-teksten? 

Marjolein van Veenendaal, communicatie-adviseur van WIL, antwoordt: "Het beleid van WIL met betrekking tot geschreven communicatie naar klanten, is dat wij dit duidelijk en klantvriendelijk doen." WIL is bezig met het herschrijven van de standaard-brieven en betrekt hier ook de Cliëntenraad bij. "Voor het schrijven van teksten hebben wij een schrijfwijze(r), waar wij medewerkers in trainen." Een samenvatting hiervan staat op een naslagkaart voor de medewerkers. 




donderdag 11 oktober 2018

Blokkeerfriezen

De rechtszaak deze week in Leeuwarden tegen de Friezen die antipietstrijders uit Holland de weg naar Dokkum blokkeerden, krijgt in de media veel aandacht. Bij Dokkum is al eens iemand door de Friezen vermoord, dus dit keer is het nog redelijk goed afgelopen. Toen de Batavieren op boomstammen bij Lobith ons land kwamen binnendrijven, had ik net oorontsteking en daardoor kwam ik pas ten tijde van de moord op Bonifatius in 754 de eerste geschiedenisles binnenvallen. Ik zat in de derde klas van de School met de Bijbel in het orthodoxe Barneveld. Ik kreeg een vuurrode kop, dacht dat de hele klas naar mij keek: wij Friezen hadden het gedaan. Ik schaam mij er nog steeds voor. Ik koos natuurlijk de kant van het slachtoffer, de vermoorde zendeling.

Maar op 18 mei van dit jaar werd ik bij de opening van de elf Friese fonteinen door kunstenares Birthe Leemeijer gewezen op de gevolgen van de vernielingen die onze geliefde zendeling had aangericht. Bonifatius had door het omhakken van de heilige eik de verbinding met de natuur verbroken. Daardoor hebben we nooit meer een elfstedentocht en komt Birthe's ijsfontein in Dokkum ook maar niet goed van de grond. Hadden de Friezen Bonifatius nu maar bij de rotonde van Joure tegengehouden. Eenmaal aangekomen bij de Centrale As is het te laat. 

In het Journaal zag ik dat de Friezen, die natuurlijk allemaal op klompen kwamen, hun schoeisel bij de deur van de rechtszaal moesten laten staan. Volgens de beveiligers kan je met klompen gooien en dan weet je maar nooit op wie ze terechtkomen. Gelijk hebben ze. Op school leerden we al dat 'sabotage' is afgeleid van het Franse woord sabot, klomp, boze Fr... Fransen die met hun klompen gingen gooien. Bovendien heeft het gerechtsgebouw in Leeuwarden al één en ander te verduren gehad van boze Friezen. Ik moest meteen denken aan Kneppelfreed, knuppelvrijdag. 

Op 16 november 1951 stond de Friese dichter en journalist Fedde Schurer terecht in het gerechtsgebouw van Leeuwarden. Mijn pake Ytzen heeft hem zeker gekend, want ze hebben wel eens samen in een discussieforum gezeten voor Friese studenten. Fedde Schurer moest terechtstaan omdat hij zich in een hoofdredactioneel commentaar beledigend had uitgelaten over een rechter die het een verdachte niet had toegestaan Fries te spreken in de rechtszaal. Friezen kwamen massaal naar het gerechtsgebouw om Schurer te ondersteunen, maar de zaal was te klein. Buiten ontstond een oproer, dat met knuppels werd neergeslagen. Kneppelfreed slaat dus op de knuppels van de gezagsgetrouwe politie en niet op boze klompengooiende Friezen. 

De onrust in Friesland in 1951 bleef niet zonder gevolgen. De regering benoemde een staatscommissie, die voorstelde het Fries als officiële taal te erkennen en ook in de rechtspraak toe te staan. Het is dus mede aan de onrust van toen rond het gerechtsgebouw te danken dat de vrouw die vandaag voor opruiïng terecht staat, zich in de rechtszaal in het Fries mocht verdedigen. 

De blokkeerfriezen zijn zich van geen kwaad bewust en zeggen alleen maar een kinderfeestje te hebben willen verdedigen. De politie in Dokkum (die boom noch zendeling weet te beschermen) vertrouwden ze die taak kennelijk niet toe. Zelf ben ik er niet zo'n voorstander van om conflicten op straat uit te vechten. Ook niet op de A7. Ik krijg daar toch weer een beetje een rood hoofd van. Ik ben eerder een bloosfries dan een blokkeerfries. 

-----
(1) Op 13.11.13 schreef ik al over mijn schuldgevoel
(2) Toespraak van Birthe Leemeijer over haar fontein.  


woensdag 10 oktober 2018

Vies verhaal

Dit is een vies verhaal, hoor, maar waar. Mijn huisgenoot stuurt mij tijdens mijn afwezigheid foto's van de binnengekomen post, zoals we wel vaker doen over en weer. Op één van de foto's herken ik meteen de dieppaarse plastic envelop van het bevolkingsonderzoek voor darmkanker. Inmiddels voor de tweede keer moet ik wat poep opsturen om te laten onderzoeken op bloed. Om hem te plagen vraag ik mijn jonge huisgenoot of hij die post voor mij wil beantwoorden. Hij is daar graag toe bereid, totdat ik hem uitleg wat dat inhoudt. Thuisgekomen trek ik mij terug in het kleinste kamertje van het huis om deze post persoonlijk van een passend antwoord te voorzien. Volgens de instructies leg ik de goed gesloten antwoord-envelop daarna in de koelkast, totdat ik deze naar de brievenbus zal brengen. Etenstijd, als de brievenbus allang is gelicht, trek ik de koelkast open. Shit, ligt m'n poep nog in de koelkast.

dinsdag 9 oktober 2018

Toestroom van Duitsers

BEIERSE POLITICUS
HEKELT TOESTROOM
VAN DUITSERS


Bij de verkiezingen in Beieren komende zondag 14 oktober staat de CSU een dramatisch verlies te wachten. De Beierse zusterpartij van Merkel's CDU heeft in Beieren sinds jaar en dag vrijwel absolute macht. De economie van Beieren vaart wel bij het conservatieve beleid gecombineerd met technische innovatie. Dat trekt ook Duitsers uit andere delen van het land aan. De CSU heeft het niet zo op immigranten. Afgelopen jaar dreigde de partij nog met een kabinetscrisis, omdat Merkel de grenzen niet wilde sluiten. De Beierse politicus Stoiber weet dan ook wel waar de terugval van de CSU door komt: de toestroom van Duitsers. Die begrijpen niet welke zegen de CSU Beieren heeft gebracht.

Bron: Welt, 9.10.18 (video) 
Stoiber nennt Zuzug von Deutschen nach Bayern als Grund für CSU-Absturz

maandag 8 oktober 2018

Internationale opdrachten

Vanmorgen kreeg ik een interessante offerte-aanvraag van een Chinese kerk in New York. Het zou gaan om de reviewing van uit het Chinees via Engels in het Nederlands vertaalde teksten van een aantal films en artikelen. De organisatie werft wereldwijd vertalers en reviewers. Na mij een beetje ingelezen te hebben, heb ik de opdracht vriendelijk geweigerd. Voor zover ik nu kan overzien, is het een sekte die christenen losweekt uit hun eigen kerk (zoals de meegezonden Chinese speelfilm ook toonde). Christus zou al teruggekomen zijn op aarde, naar het schijnt in de gedaante van een Chinese vrouw, maar ik weet niet zeker of dat over dezelfde groep gaat. Christus was niet voor commentaar bereikbaar.

Met de Nederlandse taal als gereedschap krijg ik niet vaak internationale opdrachten. Rond 1995 had ik mijn werkplek in Bonn ("Holländer möchte Deutsch, Deutschland und die Deutschen kennen lernen"), maar mijn opdrachtgevers zaten in Nederland, waaronder een aantal Nederlandse gemeenten. Ik herinner mij hoe ik in Bonn de schriftelijke vragen beantwoordde die de raadsfractie van D66 in Utrecht aan een wethouder had gesteld. Na het opstellen van de tekst, trok ik de telefoon van mijn hospita uit de wand, sloot mijn laptop aan en faxte de beantwoording naar het Stadhuis in Utrecht.

In 2014 had ik een opdrachtgever in Irak. Terwijl ik voor hem een mooie folder bedacht over hoe geweldig (en dus niet: gewelddadig) het is om zaken te doen in Irak - degelijk onderbouwd met een oproep van de Nederlandse overheid - moest mijn Nederlands-Koerdisch-Irakese klant hals-over-kop terug naar Irak, omdat ISIS plotseling oprukte en een familielid van hem gedood was. Terwijl het Irakese leger op de vlucht sloeg, verloor ik door ISIS een lopende opdracht. Je kunt het erger treffen.

In 2017 had ik een klant in Florida. Het ging om de proofing (correctie) van de Nederlands ingesproken tekst van een film. Vermeldenswaard is dat deze Amerikaanse klant het toch al scherpe betalingsrecord verbrak: niet zelden word ik in twee dagen betaald, maar dit keer stond het geld binnen een half uur na het versturen van mijn factuur naar Florida op mijn rekening.

Een Chinees-Amerikaanse opdrachtgever had ik graag aan mijn portfolio toegevoegd, maar bij het zien van de film en het lezen van het script vond ik mij - laten we zeggen - toch niet helemaal geschikt voor deze taak. 

maandag 1 oktober 2018

Bijstandsbudget

De rijksoverheid heeft vandaag de voorlopige budgetten voor de bijstandsuitkeringen van 2019 bekendgemaakt en de definitieve budgetten over 2018.

De informatie is hier te vinden: verdeling bijstandsbudgetten

Gemeente Houten

Hier zet ik snel even wat cijfers op een rij over mijn thuisgemeente Houten. In de lijsten per provincie heeft Houten gemeente nummer 321. Houten heeft de uitvoering van de bijstand uitbesteed aan het samenwerkingsverband Werk en Inkomen Lekstroom (WIL) in Nieuwegein en het Besluit Bijstand Zelfstandigen (BBZ) aan het bureau van de gemeente Utrecht. De budgetten worden toegekend aan de afzonderlijke gemeenten, niet aan de uitvoeringsorganisatie.

Het voorlopige bijstandsbudget voor Houten in 2019 is € 7.354.895 (was 2018 € 7.528.575), een afname van € 173.680. Afgerond is het bijstandsbudget dus ongeveer 8 miljoen.

Het budget voor de BBZ 2019 is € 7.996 (was 2018 € 8683), een gering verschil.

In de specificatie voor de gemeente Houten is te lezen dat de gemeente op 1 januari 2018 49.579 inwoners had. Het aantal huishoudens op die datum was 15.713.

Onder de gegevens over een apart bijstandsbudget voor statushouders is te lezen dat Houten van januari tot en met juli 6 statushouders heeft gehuisvest.

Landelijk

Het voorlopig landelijk budget voor de Participatiewet is € 5.764.600.000 en met de IOAW, IOAZ (regelingen voor oudere werknemers en zelfstandigen) en BBZ erbij € 6.219.700.000 (zegge: 6 miljard). Het totaal aantal mensen in de bijstand in 2019 wordt geschat op zo'n 400.000.

De 'prijs' van een uitkeringsgerechtigde is ongeveer € 15.000.

Het aantal mensen in de bijstand neemt met ongeveer 5000 toe doordat een deel van de jong gehandicapten (Wajong) en werknemers van de sociale werkvoorziening (WSW) zijn overgeheveld naar de bijstand (Participatiewet). De instroom van statushouders (erkende asielzoekers) leidt eveneens tot een toename met ongeveer 5000 mensen en verder komen er nog eens zo'n 6000 mensen bij door de inkorting van de WW-duur. Verder kunnen er door verhoging van de AOW-leeftijd meer mensen in de bijstand terecht komen. De economische bloei leidt naar verwachting tot een afname met ongeveer 20.000 uitkeringen.









donderdag 20 september 2018

Moving Salone

While visiting the Sierra Leone and Liberia Business Day on September 11th in The Hague, I received a brochure issued by the Sierra Leone Ministry of Transport and Aviation. It gives a summary of projects awaiting funding and implementation for the period 2018 till 2023. For my Sierra Leonean friends and others who may be interested, I will summarize the summary.

As the title of the booklet says, most of the projects are still awaiting funding. The new government of president Bio has beautiful plans, but it is too early to see results. Just one project mentioned by the Ministry has been completed and delivered last month: the expansion of the Freetown Terminal, a sea port owned 20% by the Sierra Leone government and 80% by Bolloré Ports. The project cost $120 million. After inititally restoring the existing yards, the terminal was extended with a construction of a 270 meter dock at a depth of 13 meters and the creation of a 3.5 hectare area of open ground. It can handle much more and bigger ships now.

The Sierra Leonean capital Freetown is situated along the Atlantic coast and an inland bay or estuary. The national airport is accross the bay at Lungi, and travellers have to cross the water by ferry to reach the capital. Until 2007 there also was a helicopter service, but then the helicopter crashed, killing 20 people. A friend of mine, who visited me in Holland, told me she worked in a shop at the airport, and she used the helicopter service daily to get to her work. She was on the last flight back home, after her flight the helicopter took off again and crashed. The Russian pilot, who survived, went back to his home country. The service was never restored.

The government is introducing a Freetown Estuary Transport Development Project. Its aim is to improve the safety, reliability and affordability of alle service operators. The project is funded by the Korean Exim Bank through the Economic Development Corporation Fund (EDCF). The loan has to be payed back in 40 years, with a low interest rate. The project  will provide six brand new vessels (four big ferries and two water taxis) as well as an "ultra-modern" transport infrastructure at four key locations: expanding the existing terminals of Government Wharf, Kissy and Targrin and building a new terminal at Aberdeen.

Building a bridge across the bay has been on Sierra Leone's wish list for a long time. This month (September 2018) president Julius Maada Bio discussed the construction of  a Lungi Bridge with PowerChina International Ltd. during his visit to China.  The company will visit Sierra Leone in October to discuss a feasibility study and financing of the bridge, according to AYV News.

To start with, Sierra Leone might reconstruct the main road to and from the airport, which is in very bad shape, full of potholes. I remember our driver zigzagging over the road to avoid the holes, which was quite a 'culture shock' to me after arriving at Lungi airport.

During the same official visit to China, where a topconference was held this month with many  African leaders, the Sierra Leonean government signed an agreement with Golden Dragon, a Chinese transportation company, for the supply of two hundred buses to Sierra Leone.

Traffic jams are a major problem in the crowded capital. For many Freetowners it takes hours to get to work, because they get stuck in the traffic. The only flexible but far from safe transport is provided by the okada's, motorcycle taxi's. The ministry of Transport mentions a light rail system as a way out to this problem. The first phase would be to start from Lumley and Aberdeen in Freetown through the east of Freetown to Waterloo. I am familiar with all these locations, that I visited in 2014. There are very little details available on this project, according to the Ministry, first more detailed feasibility studies are needed.

The Freetown Integrated Urban Transport Project (FIUTP) is a $20 million World Bank project, currently in preparation. Objective is to reduce congestion on the roads, as well as improve sidewalks, in three traffic congestion hotspots in Freetown: Lumley round-about to Juba Bridge, Congo Cross, Kissy Ferry Junction and Wilberforce.

At the Sierra Leone and Liberia Business Day in the Hague the representatives of the Sierra Leonean embassy to the Benelux and of the Sierra Leone Investment and Export Promotion Agency (SLIEPA) appealed to Dutch businesses to invest in the future of Sierra Leone: "Sierra Leone is open for business".  

www.mta.gov.sl

www.bollore-ports.com

President Bio, China discuss Lungi Bridge, AYV News, 4.9.18





woensdag 12 september 2018

Afro-Chinese top

Veel Afrikaanse leiders waren deze week aanwezig in de Chinese hoofdstad Beijing. De stad was gastheer voor een grote Chinees-Afrikaanse topconferentie, 54 Afrikaanse nationale vlaggen wapperden aan de boulevard naar het Plein van de Hemelse Vrede.

Iedereen die iets te vertellen heeft in Afrika was er. Dat zegt veel over de veranderende wereldorde. Is een topconferentie van een heel continent op dit moment denkbaar in Washington DC? Of in Brussel? Vergeet het maar.

Waarom komen de Afrikanen dan naar China? Voor het Chinese geld natuurlijk. President Xi Jinping heeft 60 miljard dollar beloofd voor de ontwikkeling van Afrika. Het Chinese ontwikkelingsmodel verschilt sterk van wat de Westerse landen de afgelopen halve eeuw in Afrika hebben geprobeerd. De resultaten daarvan waren niet om over naar huis te schrijven en heeft de toegenomen migratie vanuit Afrika naar Europa tot gevolg gehad.

Gaat China lukken, waar het Westen faalde? De Chinezen zijn het best bekend om de voortvarende aanleg van hun infrastructuur: wegenbouw, spoorwegen, havens en dergelijke. Dat was de motor van hun eigen ontwikkeling. Maar dit model overplanten naar Afrika biedt geen garantie voor succes.

De Chinese industrialisatie was de afgelopen dertig jaar succesvol omdat deze gepaard ging met uitbreiding van de productie. Toen de wegen en havens werden gebouwd, konden vrachtwagens en containers vol aan goederen geëxporteerd worden. Dat model kan niet zomaar even worden overgezet naar Afrika. Het ontbreekt daar aan een goed doordachte industrialisatie. De met Chinees geld gefinancierde projecten leiden tot een zware schuldenlast. Als de Afrikanen de leningen moeten terugbetalen, lopen ze het risico dat ze daarvoor budgetten voor gezondheidszorg en onderwijs moeten opofferen. 

De Chinezen zijn ook van plan hun militaire aanwezigheid in Afrika uit te breiden. Een jaar geleden openden zij hun eerste overzeese militaire basis in de kleine staat Djibouti in de Hoorn van Afrika. Deze plek is niet onbelangrijk. Djibouti ligt centraal in de omgeving van de Rode Zee en de Perzische Golf en langs de belangrijke routes voor olie en gas uit het Midden-Oosten.

Het is alweer tien jaar geleden dat China de Verenigde Staten heeft ingehaald als grootste handelspartner van Afrika. Vorig jaar was de Chinese handel met Afrika vier keer groter dan de Amerikaanse. Maar de VS is militair veel sterker aanwezig. Het militaire hoofdkwartier van het Amerikaanse Africom is gevestigd in Stuttgart, Duitsland, maar van daaruit worden zo'n vijftig bases op het Afrikaanse continent bedient.

De Chinese draak heeft de Amerikaanse adelaar nog lang niet overwonnen, maar wint elke dag aan kracht.

Bron: column van de Deense journalist Flemming Ytzen voor het blad Politiken, gepubliceerd op zijn weblog 10.9.18, uit het Deens met behulp van Google samenvattend vertaald door Ytzen Lont (met toestemming van de auteur). 

https://flemmingytzen.com/2018/09/10/da-hele-afrika-fyldte-op-i-beijings-gader/

donderdag 6 september 2018

Afrikaanse leeuw

Het artikel van Europarlementariër Sophie in 't Veld (D66) vandaag in Trouw is mij uit het hart gegrepen. Zij pleit ervoor om in de Europese Unie veel meer prioriteit te geven aan Afrika.

Sophie in 't Veld: "We hebben een radicale omslag in ons denken nodig: Afrika en Europa, als gelijke partners. Die samen een as vormen van Noord- naar Zuidpool. Afrika als kans, als voorwaarde voor onze toekomst. Veel mensen spreken over de Aziatische tijgers, maar vergeten de Afrikaanse leeuw."

Hoe dat concreet moet, is nog de vraag. Sophie in 't Veld komt om te beginnen met een in mijn ogen goed voorstel:

"Er moet een grote EU-Afrika-top komen met regeringen, bedrijven en het maatschappelijk middenveld. Wat vinden Afrikaanse landen eigenlijk van EU-plannen om migranten daar te ontschepen? Hoe kunnen we onze handel makkelijker maken? Hoe kunnen we helpen bij het versterken van democratische rechtsstaten en de mensenrechten? Van daaruit moeten we als EU een duidelijke visie ontwikkelen op hoe wij deze Afrikaanse eeuw als kans gaan aangrijpen."

Wat Afrika betreft, ben ik tegelijk optimistisch en pessimistisch. De Afrikaanse Unie is nog geen sterke partij maar eist wel een steeds grotere rol op. Een aantal Afrikaanse landen maakt een grote economische ontwikkeling door, andere landen blijven steken. In veel landen is de armoede flink teruggedrongen, maar lang niet overal. Ik heb bijna dagelijks contact met vrienden in Sierra Leone, één van de armste landen van de wereld, en zie hoe het land keer op keer, soms letterlijk, wegzakt in de modder. Corruptie en vriendjespolitiek vieren hoogtij. Vrouwen verkopen hun lichaam om hun familie te onderhouden. De ebolacrisis hield alle scholieren en studenten een jaar lang thuis en sloeg een gat in het sociaal kapitaal. Ik zie vrienden hun laatste centen bij elkaar schrapen om een opleiding te kunnen volgen. Ik zie hun onmacht maar ook hun kracht. 

Sinds 2000 verhuur ik een kamer en tot nu toe telkens aan jonge mannen die in Afrika geboren zijn, inmiddels de vierde. In 2014 heb ik samen met een oud-huurder een bezoek gebracht aan Sierra Leone, oftewel Sweet Salone. Thuis zag ik mijn huisgenoten hard studeren en mij snel voorbijstreven in opleidingsniveau, wat ik alleen maar toejuich. De één studeerde af op HBO Logistiek en kreeg een goede baan bij een Brits ingenieursbureau dat zich bezighoudt met het onderhoud van de grote olieopslagtanks op Europoort, de ander studeerde af aan de Erasmus Universiteit als financieel expert en kreeg een topbaan op het hoofdkantoor van de ABN Amro aan de Zuidas in Amsterdam. Zijn functie opende mij de ogen voor de economische focus in Afrika. De ABN heeft Afrika als speerpunt en in het bijzonder de grondstoffenmarkt, de bank richt zich op grote bedrijven die in Afrika actief zijn in de mijnbouw en logistiek. Een andere huurder is bezig een pluimveebedrijf op te zetten in Afrika. Als oud-Barnevelder heb ik wel eens een kip gezien en help ik hem een beetje met het opbouwen van zijn netwerk. Veel Afrikanen die ik ken investeren in grond en nieuwbouw in hun geboorteland. 

Behalve successen zag ik ook teleurstellingen. Er waren afvallers. Trauma's sloegen toe, goede banen werden weer ingeruild omdat het mentaal te hoog gegrepen was of niet te combineren met het gezin. 

Terecht schrijft Sophie in 't Veld: "Direct ten zuiden van Europa ligt een gigantisch continent in ontwikkeling. Afrika, met een hogere economische groei, een lagere staatsschuld en tegen het einde van deze eeuw vijf keer zoveel inwoners als Europa. (...) In 2050 zal de Afrikaanse economie waarschijnlijk groter zijn dan de Europese economie, voortgestuwd door de grondstoffen voor onze groene economie, zoals kobalt en lithium."

Investeren in Afrika kan ook neo-kolonialisme, imperialisme, paternalisme betekenen. De 'linkse' kritiek daarop is terecht. Investeren in Afrika kan ook geld storten in een bodemloze put betekenen: het komt toch niet van de grond, er is te veel corruptie, te weinig planning, geen langetermijndenken. De 'rechtse' kritiek daarop is terecht. Africans don't plan, they hope. Als ik mijn huisgenoot vroeg: "wat zijn je plannen voor vanmiddag?", dan begonnen we allebei spontaan te lachen. Afrika en plannen, gaat dat samen? Aan de andere kant zie ik harde werkers, hoge ambities, grote kracht.  

Wie de ontwikkelingen een beetje volgt, ziet dat China bezig is het continent over te nemen, door te investeren in mijnen, (spoor)wegen, havens. Zonder zich veel gelegen te laten liggen aan milieu en arbeidsomstandigheden. President Bio van Sierra Leone was deze week in China en sloot een deal voor het busvervoer in zijn land. Ik weet niet of we ons moeten laten leiden door concurrentie en geopolitiek. Onze band met Afrika moet in de eerste plaats ingegeven zijn door samenwerking en solidariteit. Dat behoort tot één van de basisgedachten van Europa. 

De band met Afrika staat al in de beroemde Schuman-verklaring van 9 mei 1950 door de Franse minister van Buitenlandse Zaken Robert Schuman, waarin hij voorstelt de kolen- en staalproductie van Frankrijk en Duitsland onder één beheer te plaatsen en deze samenwerking open te stellen voor alle landen van Europa. De basis van de Europese Unie.

Schuman: "De solidariteit van de productie die zo tot stand komt, zal tot gevolg hebben, dat een oorlog tussen Frankrijk en Duitsland niet alleen ondenkbaar maar ook materieel onmogelijk wordt. (...) Deze productie zal ter beschikking staan van de gehele wereld, zonder onderscheid of uitsluiting, teneinde tot de verhoging van de levensstandaard en de bevordering van het streven naar vrede bij te dragen. Europa zal met meer middelen de verwezenlijking van een van zijn voornaamste taken kunnen voortzetten: de ontwikkeling van het Afrikaanse continent."

De juiste verhouding met Afrika wordt niet op een achternamiddag vanuit Brussel geregeld. De voorgestelde breed samengestelde Afrika-Europa-top (ik houd maar even de alfabetische volgorde aan) kan een nieuwe basis leggen. 

Bronnen:
Sophie in 't Veld: Afrika moet voor Europa topprioriteit worden, Trouw 6.9.2018
Schuman-verklaring, EGKS/EU 9.5.1950





woensdag 5 september 2018

In de genen

Minister van Buitenlandse Zaken Stef Blok (VVD) kreeg vandaag een motie van wantrouwen aan zijn broek, die geen meerderheid haalde. Hij kan dus verder als minister. In het kamerdebat over de uitspraken die hij eerder had gedaan in een "besloten bijeenkomst" van expats en internationale organisaties moest hij zwaar door het stof. Hij had zijn uitspraken al teruggenomen en terecht zaagden de kamerleden hem door over de vraag welke werkelijke mening en ideologie er achter zijn uitspraken steekt. Toen ik zijn uitspraken hoorde (onder andere over Suriname als failed state, over de onmogelijkheid om het in Europa eens te worden over de opvang van vluchtelingen en dat er geen vreedzame multiculturele samenleving bestaat) vond ik deze dom en afkeurenswaardig. Of je in een discussie om te prikkelen soms domme en afkeurenswaardige uitspraken mag doen, daarover denk ik genuanceerd. Of je nou links of rechts denkt, er zit altijd wel een kern van waarheid in zulke uitspraken. Wel moet je dan op een gegeven moment duidelijk maken waar je zelf staat. Als je advocaat van de duivel speelt, moet je daarna niet met de duivel naar huis gaan.

Op één punt was ik het wel met de minister eens: dat het makkelijker is om vanuit de witte villawijk met die leuke Turkse bakker te genieten van de multiculturele samenleving dan in de snel van kleur verschietende 'achterstandswijk' met veel werkloosheid en armoede. Op een ander punt vond ik dat de minister vandaag terecht scherp werd ondervraagd, maar dat zijn uitspraak ook wel werd opgeblazen en vertekend. Vandaag viel bij herhaling het woord genetica. Dat zweemt naar rassenleer en racisme. Als daar sprake van is bij de minister, dan moet dat zeker 'met alle macht' boven tafel worden gehaald en dan kan hij ons land niet langer vertegenwoordigen. Maar zijn uitspraak "dat zit ons kennelijk in de genen" ging volgens mij veel minder ver.

Het zit ons "in de genen", in onze aard, om bij het nieuwe en vreemde terughoudend te zijn en de kat uit de boom te kijken. Ook zit het ons "in de genen", in onze aard, om snel te oordelen op grond van wat we kennen.  Vooroordelen zijn ook nodig om te overleven, vooruit te kunnen komen. Vriend of vijand, vluchten of vechten? Bij mijn weten zit dat nog steeds in ons en kunnen we ook niet zonder. Rituelen als glimlachen, groeten, handen schudden zijn bedoeld om de ander en zijn bedoelingen te kunnen inschatten. Daarom raken mensen soms in de war of geërgerd wanneer iemand zich niet aan hun ongeschreven etiquette houdt. Verder zit volgens mij onze neiging tot conflict, tot weerstand, onze grenzen trekken, ook broedertwist en gelijk willen hebben, onmiskenbaar "in de genen", in onze aard. Als de minister dat bedoeld heeft, dan ben ik dat in grote lijnen met hem eens. Als hij daarentegen vindt dat verschillen onoverbrugbaar zijn, conflicten onoplosbaar en dat we altijd  voor ons soort mensen zullen kiezen, dan heeft hij het bij het verkeerde eind en kan hij mijns inziens niet als minister functioneren. Heeft werken aan een vreedzame samenleving en vrede in de wereld dan nog zin?

In mijn visie is xenofobie, angst voor het vreemde, geen morele kwestie maar een natuurlijke angst. Ook ik ben xenofoob. Ik ben nu eenmaal bang, zelfs een beetje autistisch aangelegd. Dat is niet immoreel. Het is wel een morele vraag hoe je met je angsten omgaat. Hoe je met andere mensen omgaat. Mensen die mij goed kennen, weten dat ik mij diep verbonden voel met mijn Afrikaanse vrienden. Maar juist in die liefde kun je botsen, bang zijn en tegen muren oplopen en vraagt het inspanning om elkaar te begrijpen, verschillen te erkennen en te overbruggen. Dat is in de politiek niet anders. Daar heet het alleen geen liefde maar diplomatie - in de internationale verhoudingen - en democratie, gelijke behandeling, waar nodig sociale ondersteuning als het gaat om onze eigen samenleving.

Maraniss

@davidmaraniss: I've watched close-hand how Bob Woodward works and have learned from him for 41years. He is a singularly meticulous gatherer of facts and documents and I would bet my life on his reliability. He is an American treasure.

Deze tweet roept sterke herinneringen bij mij op. David Maraniss gaf mij in mei 1980 een persoonlijke rondleiding door de burelen van de Washington Post. Dat was een bijzondere wens van mij toen ik met mijn vriendin een jaar door Noord-Amerika liftte. David werkte als jonge medewerker bij Bob Woodward op de City Desk van de Washington Post. Aan het eind van onze rondleiding kwam Bob Woodward binnenlopen en David stelde ons aan hem voor. Ik wist niets te zeggen, waar ik tot op de dag van vandaag nog spijt van heb.

Bob Woodward en Carl Bernstein onthulden stukje bij beetje het Watergate-schandaal, dat uiteindelijk in augustus 1974 leidde tot de val van president Nixon. Het was niet de nationale of politieke redactie maar de lokale stadsredactie die zich vastbeet in het kleine bericht in 1972 over een inbraak in het kantoor van de Democratische Partij.

Carl Bernstein is nu regelmatig te horen als commentator bij CNN. Bob Woodward publiceerde deze week zijn boek Fear, over de chaos en paleisrevolutie in het Witte Huis. President Trump richt regelmatig zijn woedende en denigrerende pijlen op het duo, waarna anderen nog maar eens benadrukken wat een geweldige journalisten het zijn.

David Maraniss heb ik later nog wel eens op de Nederlandse televisie gezien als biograaf van Bill Clinton en hij heeft ook een boek geschreven over Barack Obama. Hij werkt nog steeds bij de Washington Post, als associate editor.

David gaf ons indertijd het adres van zijn ouders in Madison, de hoofdstad van Wisconsin, waar zijn vader hoofdredacteur was van de Capital Times. We kwamen begin juli in Madison aan en konden een paar dagen logeren bij de familie Maraniss, wat mij opnieuw een boeiende rondleiding bij een gerenommeerde krant opleverde.

Daarna bracht vader Elliott Maraniss ons naar het 25 km westelijker gelegen Barneveld, Wisconsin. Een dorp van 500 inwoners. Meneer Maraniss durfde ons hier eigenlijk niet achter te laten. Maar wij stapten welgemoed een kroeg binnen en toen ik vertelde dat ik in Barneveld was opgegroeid, werd binnen een uur enthousiast een slaapplaats en een compleet programma voor ons geregeld. Ook kwam er een journalist van de regionale Dodgeville Chronicle aangesneld, die ons interviewde.

Helaas miste ik de bruiloft van mijn vriendje Jaap, die ik al sinds m'n vierde ken en die op 4 juli 1980 trouwde in Barneveld, maar deze feestdag werd ook in Barneveld, Wisconsin groots gevierd, met varken aan het spit en vuurwerk. "Barneveld has Visitors from Barneveld", kopte de Chronicle met onder het bericht: "It's the Glad Tidings We Aim to Bring to Your Home".

dinsdag 4 september 2018

Voornaam

In het blad Onze Taal (2018/9 p22-24) schrijft Kaat Schaubroeck onder de titel Hoogachtende groetjes over "tobben met de e-mail-etiquette". In het artikel komt onder anderen etiquettespecialiste Brigitte Balfoort aan het woord. "Veel mensen weten niet goed welk register ze nog moeten hanteren", zegt ze. "Bij twijfel zou ik altijd gaan voor een hoger register. Ik heb nog nooit iemand horen klagen dat ik te beleefd was geweest. Maar zodra je bij wijze van spreken begint met kussen, moet je blijven kussen". Ze merkt op: "Een paar jaar geleden werd je zelfs door de bank aangesproken bij je voornaam, maar dat gebeurt nu weer veel minder". Deze opmerking is de aanleiding voor dit blog. Ik heb namelijk in Nederland geen enkele bank meer kunnen vinden die bereid is mijn naam voluit te schrijven. Dat was voor mij mede de reden om naar Duitsland uit te wijken, waar ik nog bij name gekend ben.

De gewoonte om de voornaam weg te laten of af te korten tot de eerste letter is een tamelijk nieuwerwetse gewoonte in ons land. Deze ontwikkeling heeft zich vooral het afgelopen decennium voorgedaan. Er heerst een merkwaardige misvatting dat het onbenoemd laten van de voornaam een teken van respect is. Zelf hecht ik heel erg aan respect - daarin ben ik uitgesproken conservatief - en misschien ook wel daardoor maak ik het zelden mee dat ik respectloos wordt behandeld. Maar ik voel mij zeker niet respectvoller bejegend door het wegmoffelen van vier letters uit mijn naam.

Om te beginnen heb ik een korte voornaam, van vijf letters. Die naam past op vrijwel elk pasje of invulformulier, een paar letters weglaten dient geen enkel redelijk doel. In de tweede plaats vonden mijn ouders dat je heet zoals je heet. Niet Johannes opschrijven en vervolgens Hans zeggen, maar je kinderen bij hun naam noemen. Eén voornaam is dan ook wel genoeg is, al hebben ze bij m'n jongere broertje en zusje wat gesmokkeld door er een tweede voornaam aan vast te plakken, zodat ze nog wat overgebleven familieleden konden vernoemen. Maar de roomse gewoonte om je kind de hele heilige familie of alle twaalf apostelen te laten meetorsen, kenden wij als zuinige calvinisten niet.

In Friesland geboren maar in het midden van het land opgegroeid, is mijn naam voor mij sterk identiteitsbepalend geweest. In elk nieuw gezelschap waar ik kwam, kreeg ik te horen: kom je uit Friesland? En hoewel ik daar maar een half jaar als baby gewoond heb, bleef ik mij er altijd van bewust een Fries te zijn. Mijn broer Dirk Lont is natuurlijk net zo Fries als ik, maar kreeg die reclameboodschap minder vaak mee. Mijn naamsbewustzijn is ook versterkt doordat wij gewend waren om de grootouders, evenals de omkes en muoikes, bij de voornaam te noemen: pake Dirk en pake Ytzen. Ik ben genoemd naar mijn moeders vader, lijk op mijn moeder en trok meer naar mijn moeders familie. Ik was meer Ytzen dan Lont. In zekere zin aanbad ik pake Ytzen en ik wilde zijn zoals hij. Iemand die Jan heet, komt al gauw een paar naamgenoten tegen in de klas en leert beseffen dat namen vrijelijk toebedeeld en uitgewisseld kunnen worden. Zo niet voor mij. Ik heet niet Ytzen, ik ben Ytzen.

Iemand bij zijn naam noemen is voor mij juist een teken van respect. Ooit had het weglaten van de voornaam zin. In de vroege historie mocht je het heilige of respectvolle niet benoemen. Het is de basis van het 'taboe'. Dit heeft te maken met de opvatting dat je door iets te benoemen het kunt vatten, vormen en beheersen. Of je roept juist onbeheersbare krachten over je heen. We hebben het eufemisme en de afkorting uitgevonden om dit te vermijden. De vreselijke ziekte K willen mensen niet horen of zien. Adam gaf alle levende wezens een naam en werd daarmee heerser over de natuur. Als natuurbeheerder werd hij verantwoordelijk voor de vraag of je de grote grazers van de Oostvaardersplassen moet bijvoeren of afschieten. De Joden spreken de naam van G'd niet uit. Waar zijn heilige naam JHWH ("Ik ben") geschreven staat, spreken zij van HaShem, de Naam. Elders staat Adonai, de Heer. Door de klinkers van Adonai in te vullen in de onspreekbare heilige naam, ontstond de niet-bestaande naam JaHoWaH of Jehovah, waar sommigen van getuigen.

Het is ook de reden dat kinderen hun ouders veelal niet bij de voornaam mogen aanspreken. Niet alleen zou dit te vrienschapppelijk zijn, maar ze zouden ermee over je kunnen heersen. Kinderen zijn dan de baas over hun ouders. Als ik kinderen had, zou ik hun duidelijk maken dat ze mij met vader, papa, haiti of heit  - als enigen vanwege onze unieke band -  mogen aanspreken. Maar het laatste wat ik zou willen is dat zij als enigen mij niet bij mijn naam zouden mogen aanspreken, omdat het mijn kinderen zijn. Als iemand mij bij name noemt, geef ik daardoor niet mijn gezag of ontzag uit handen. Daar ben ik dan weer te behoudend voor. Hetzelfde geld voor Meester Kees of Dominee Jan. Meester is de roeping, die respect vraagt, Kees de roepnaam van de persoon, die evenzeer respect vraagt.

Ook in tijden die minder ver achter ons liggen, had het weglaten van de voornaam een zekere zin, namelijk als het niet gaat om het individu, maar wat hij vertegenwoordigde. Zonder voornaam maar zeer voornáám. De man werd dan aangesproken als stamvader, hoofd van het gezin of landheer. Post gericht aan "de heer Y. Lont" is eigenlijk niet bestemd voor de persoon Ytzen maar betreft zijn gezin of het landgoed waar hij de heer van is. Maar ik ben nergens heer van. Het grappige is dat mijn (oud-)kamerhuurders van buitenlandse komaf mij vaak 'landlord' noemen, wat natuurlijk veel mooier klinkt dan 'verhuurder'. Maar hoewel ik een huis met tuin heb en mij daardoor grootgrondbezitter voel, heb ik geen landgoed en ook geen kinderen of personeel, ik vertegenwoordig niemand anders dan mijzelf. Het weglaten van vier letters uit mijn naam vindt ook daarin geen enkel doel.

Dus ik wil graag bij mijn volledige naam worden aangesproken. Mijn naam is niet heilig, ik heb er geen enkel probleem mee als iemand mijn naam per ongeluk verkeerd spelt - en post gericht aan mevrouw Lont, zoals zo vaak, roept bij mij slechts een lichte glimlach op. Maar bij een formele vermelding, zoals op mijn bankpas, zie ik mijn naam graag correct en volledig. Tot een jaar of tien geleden was dat geen enkel probleem. Ik heb altijd met mijn volledige naam in het telefoonboek gestaan en ook mijn girorekening stond op naam van Ytzen Lont. Ik was voluit tevreden klant. Totdat moeder ING (Wat Is Dat Voor Een Ding) de Postbank om zeep hielp. Inmiddels had ik een zakelijke rekening bij de Bizner-bank. Daar werd ik altijd correct en respectvol behandeld met mijn volle naam. Totdat moeder Rabo in een nieuw geval van infanticide haar deugdelijke dochter Bizner om zeep bracht. In de rouwperiode heb ik alle Nederlandse banken die ik kon vinden, aangeschreven en naast het stellen van zakelijke vragen uitgetest of ze mijn naam wilden accepteren. Geen van alle Nederlandse banken was bereid mij in te schrijven zoals ik heet.

In Duitsland, waar ik in de jaren '90 gewoond heb, kent men deze nieuwerwetse Hollandse onbebbelijkheid niet. Daar accepteert men - bij telefoongids of bank - met alle respect je naam zoals hij is. Wil je om praktische of persoonlijke reden een afkorting laten noteren, dan is dat geen probleem,  maar heb je liever je naam voluit, dan kan dat gewoon. Naast zakelijke voordelen (degelijke waarborgen, goede service en alles gratis: bankrekening, transacties en creditcard) heb ik daarom nu een bankrekening bij de DKB in Berlijn ten name van Ytzen Lont in Houten. Mijn zakelijke rekening heb ik in Nederland, ten name van Stylo, met een pasje op naam van Y.T.Z.E.N. Lont. Dan maar een hele heilige familie in mijn naam. Al ben ik in Barneveld opgegroeid, ik heet Ytzen en niet Ei Lont.







maandag 20 augustus 2018

Even Apeldoorn mailen

Zondag kreeg ik van verschillende bedrijven emails ter gelegenheid van mijn verjaardag. Aardig bedoeld, maar het is natuurlijk wel gewoon reclame en ik hou niet van reclame op zondag (en door de week, maar dat is een ander verhaal). Daar wilde ik in een 'bedank'-mailtje toch even vriendelijk op wijzen. Het waren weer eens no-reply-mailtjes, maar in het mailtje van Centraal Beheer zat een email-knop, zodat ik snel even kon reageren. Dacht ik. Maar ik kwam op een pagina terecht met allerlei manieren om informatie aan te vragen, maar ook na minutenlang zoeken kon ik geen emailadres vinden. Uiteindelijk zwom ik in de fuik van de virtuele assistent.

CB: Waarover wilt u contact opnemen?
YL: Ik heb een ongewenste email van u ontvangen en daarin op de email-knop gedrukt, maar ik kom daarmee niet bij uw emailadres of emailformulier uit. Wat is uw emailadres?
CB: Ik kan u ook meer informatie geven over het zien van uw gegevens in Mijn Centraal Beheer. Wilt u dit?
YL: Nee.
CB: Om welke verzekering, dienst of welk product gaat het?
YL: Geen.
CB: Wilt u informatie of juist een wijziging doorgeven?
YL: Ik wil informatie: wat is uw emailadres?
CB: Mijn collega's helpen u graag. Hierover kunt u bellen. Wilt u dat?
YL: Nee.
CB: Ik kan u op dit moment geen andere contactmogelijkheden aanbieden. Als u op een later moment contact wilt, kunt u altijd 'Even Apeldoorn bellen'.
YL: In uw email zit een knop "EMAIL"! Dus wat is uw emailadres?
CB: Als ik het goed begrijp, heeft u problemen met het zien van gegevens in Mijn Centraal Beheer?
YL: Nee. Ik wil uw emailadres.
CB: Wilt u contact opnemen met de klantenservice van Centraal Beheer?
YL: Ik wil een email sturen aan Centraal Beheer.
CB: Hmm, het lijkt erop dat we weer terugkomen op waar we het eerder over hadden. Wilt u contact opnemen met de klantenservice van Centraal Beheer?
YL: Mijn vraag is: wat is uw emailadres!?
CB: Het spijt me, kunt u alstublieft deze vraag met ja of nee beantwoorden? Wilt u contact opnemen met de klantenservice van Centraal Beheer?
YL: Nee.
CB: Het spijt me, ik heb u niet helemaal begrepen. Als virtuele assistent heb ik helaas niet overal een antwoord op. Wilt u misschien contact opnemen met mijn collega's?
YL: Per email.
CB: Ik raad u aan contact op te nemen met mijn collega's. Zal ik kijken hoe u hen kunt bereiken?
YL: Ja.
CB: Ik help u graag met uw vraag of opmerking. Ik geef u direct antwoord of verbind u door met mijn collega's. Waarover wilt u contact opnemen?
YL: Ja.
CB: Mijn excuses, ik heb nog geen onderwerp herkend. Waarover wilt u contact opnemen?
YL: Over uw emailadres.
CB: Om welke verzekering, dienst of welk product gaat het?
YL: Geen.
CB: Wilt u informatie of juist een wijziging doorgeven?
YL: Ja.
CB: Mijn collega's helpen u graag. Hierover kunt u bellen. Wilt u dat?
YL: Nee.
CB: Ik kan u op dit moment geen andere contactmogelijkheden aanbieden. Als u op een later moment contact wilt, kunt u altijd 'Even Apeldoorn bellen'. Kan ik u nog ergens anders mee helpen?
YL: Ik heb in een email van u op de knop 'email' geklikt, maar ik kan geen email sturen. Wat is uw emailadres?
CB: Ik kan even niks anders bedenken. Wilt u contact opnemen met de klantenservice van Centraal Beheer?
YL: Ja.
CB: Ik help u graag met uw vraag of opmerking. Ik geef u direct antwoord of verbind u door met mijn collega's. Waarover wilt u contact opnemen?
YL: Over een ongewenste email
CB: Ik kan u ook meer informatie geven over phishing. Wilt u dit?
YL: Nee.
CB: Om welke verzekering, dienst of welk product gaat het?
YL: Geen.
CB: Wilt u informatie of juist een wijziging doorgeven?
YL: Ik wil u een email sturen.
CB: Wilt u contact opnemen met de klantenservice van Centraal Beheer?
YL: Ja.
CB: Ik help u graag met uw vraag of opmerking. Ik geef u direct antwoord of verbind u door met mijn collega's. Waarover wilt u contact opnemen?
YL: Over een email. Wat is uw emailadres?
CB: Ik kan u ook meer informatie geven over het zien van uw gegevens in Mijn Centraal Beheer. Wilt u dit?
YL: Nee.
CB: Om welke verzekering, dienst of welk product gaat het?
YL: Geen.
CB: Wilt u informatie of juist een wijziging doorgeven?
YL: Ja.
CB: Mijn collega's helpen u graag. Ik zal samen met u een e-mail opstellen. Ik vraag u eerst om enkele persoonsgegevens. Daarna noteer ik uw vraag of opmerking en verstuur ik de mail voor u. U krijgt zo snel mogelijk, maar binnen uiterlijk 3 werkdagen een reactie.
CB/YL: Wat zijn uw voorletters en achternaam? [het systeem vraagt en krijgt mijn naam, adres, woonplaats, emailadres]
CB: U kunt nu uw vraag of opmerking intypen. Als u klaar bent, klikt u op de tekst 'Stuur'.
YL: [ik doe mijn verhaal]
CB: Het tekstbericht dat u heeft ingetypt is te groot voor het systeem. Ik kan het pas versturen als u het inkort. Als het niet mogelijk is uw bericht in te korten, kunt u ook zelf een mail sturen naar info@centraalbeheer.nl. Mijn excuses voor het ongemak.
[het systeem heeft de helft van mijn emailtekst weggegooid, ik probeer terug te gaan naar de tekst om het keurig in te korten maar dat kan niet]
CB: Zal ik uw e-mail nu versturen naar Centraal Beheer?
YL: [ik verlies m'n geduld] Gooi dit idiote virituele-assistent-systeem eruit. Dit kan écht niet.
CB: Weet u het zeker? Dan ga ik nu stoppen met het opstellen van een e-mail aan de klantenservice.
YL: Nee.
CB: Zal ik uw e-mail nu versturen naar Centraal Beheer?
YL: Nee, u vraagt mij de email te verkorten en dat probeer ik nu te doen, daarna wil ik graag de email versturen.
CB; Zal ik uw e-mail nu versturen naar Centraal Beheer?
YL: Ja, ik wil dat u mijn e-mail verstuurt naar Centraal Beheer, maar dan wil ik eerst weten met welke tekst. Kunt u mij dat nu aangeven?
CB: Ik heb uw e-mail verstuurd. U krijgt een ontvangstbevestiging per e-mail. We proberen uw e-mail zo snel mogelijk te beantwoorden, maar binnen uiterlijk 3 werkdagen. Kan ik nog iets anders voor u doen?
YL: Nee.

Via het algemene emailadres (volkomen uit het niets kreeg ik dus toch het antwoord op mijn vraag) heb ik mijn ervaring gedeeld met Centraal Beheer. Ik heb ze laten weten dat ik tevreden ben over mijn verzekering, maar niet over hun manier van communiceren, als je eens niet met Apeldoorn wilt bellen. Daarom ga ik nu misschien toch een andere verzekeraar overwegen: eentje die geen reclame stuurt op zondag, eentje die mij niet stoort op mijn verjaardag, eentje die geen nep-emailknop in z'n emails zet, eentje die niet eist dat je instemt met het verwerken van persoonlijke gegevens als je juist verzoekt om ze te verwijderen (*), eentje waar ik gewoon een email naar toe kan sturen, eentje zonder gestoorde virtuele assistent.


(*) PS. Ik heb verschillende bedrijven er al op gewezen (onder verwijzing naar de Algemene Verordening Gegevensbescherming) dat ze geen cookies moeten plaatsen op afmeldpagina's. Dan kan iemand zijn gegevens immers alleen maar afmelden door akkoord te gaan met aanmelding ervan. Organisaties reageren over het algemeen begripvol als je hun op deze inconsequentie attendeert.

----

Reactie Centraal Beheer 24.8.18:

"Wat vervelend voor u dat wij u ongewenste e-mail stuurden. Dat is natuurlijk niet onze bedoeling. Het versturen van alle reclame op uw naam heb ik gestopt. Ook uw signaal over het accepteren van cookies vinden we heel belangrijk. Goed dat u het doorgeeft."





zondag 19 augustus 2018

Ooit

Een paar stoelen voor mij in de trein vraagt een meisje van een jaar of zeven: "Mama, heb jij ooit...?". Zodra ik een klein kind de codewoorden "ooit" of "vroeger" hoor gebruiken, laat ik alle fatsoensnormen vallen en spits ik mijn oren om mee te luisteren. "Mama, heb jij ooit zelf krentenbollen gebakken?" Als mama haar hoofd schut, noemt het meisje verschillende winkels waar je de ingrediënten kunt kopen en vertelt ze hoe het moet. Of mijn vooroordeel versterkt werd door hun Aziatisch uiterlijk weet ik niet, maar ik denk dat we over een paar decennia een goed restaurant, bakkerij of café tegemoet kunnen zien. Terwijl ik dit opschrijf, moet ik ineens terug denken aan mijn toen zevenjarige neefje Rens. Hij wilde graag pannenkoeken bakken en ik had geen idee hoe dat moest. Rens mocht van zijn voorzichtige oom niet aan het vuur maar hij stond naast me terwijl hij stap voor stap uitgelegde wat ik moest doen. Hij heeft daarna nog vaak in de horeca gewerkt.

dinsdag 14 augustus 2018

Bot

Vandaag ontvang ik twee exact gelijke brieven (beide met kenmerk KM-TO-SDM-3) van netbeheerder Stedin. Daarin schrijft Stedin dat ik heb aangegeven dat ik mijn meterstanden automatisch wil laten doorsturen naar mijn energieleverancier en dat Stedin deze functie per 10 augustus 2018 voor mij heeft aangezet. Dat vind ik heel knap, want ik heb en wil helemaal geen slimme meter. Stedin verzint de boel dus bij elkaar. Ik wilde Stedin hier even over mailen, maar daar doet Stedin niet aan. Het valt mij op dat grote bedrijven steeds vaker niet per email bereikbaar zijn. Ook bij Stedin vang ik bot: ik heb mijn zegje daarom gedaan aan één of andere robot en ik hoop maar dat deze even naar het juiste bureau loopt om de betreffende medewerker op de vingers te tikken.

In de brief herhaalt Stedin weer eens diezelfde drogreden: dat een slimme meter zo handig is omdat je daarmee je energieverbruik nauwkeurig kunt volgen, waardoor het makkelijker is om energie en geld te besparen. Je kunt elke twee maanden een overzicht krijgen. Dat is wel nodig ook, want de cijfertjes van zo'n digitale meter zijn met het blote oog nauwelijks te lezen. Dan de oude meter: daarmee kan je dag en nacht op elk gewenst moment alle meterstanden duidelijk aflezen en noteren. Een technisch hoogstandje! Maar het liefst sloopt Stedin zo'n gemakkelijke meter zo snel mogelijk uit je woning.

woensdag 8 augustus 2018

Minimapolis

Zorgverzekeraar Menzis stopt in dertig gemeenten met de speciale zorgverzekering voor mensen met een minimum inkomen. Houten is één van die gemeenten, evenals de andere Lekstroom-partners Nieuwegein, IJsselstein, Lopik en Vianen. De ‘minima’ kunnen in 2019 nog gebruik maken van de verzekering. Werk en Inkomen Lekstroom (WIL) zoekt voor daarna naar een alternatief.

Menzis wil zich concentreren op regio’s waar de verzekeraar meer klanten heeft, een goed netwerk en eigen zorgkantoor, waardoor het mogelijk is betere contracten af sluiten met zorgaanbieders. Vanouds heeft Menzis, dat is ontstaan uit kleinere ziekenfondsen, veel verzekerden in de regio’s Noord, West en ook in Twente en de Achterhoek. In het midden van het land heeft Menzis niet zo’n intensief netwerk.

Mensen in de bijstand en anderen met een aantoonbaar laag inkomen kunnen gebruik maken van de collectieve verzekering via de gemeente. Daarvoor moet het inkomen lager zijn dan 150% van de bijstandsnorm. De gemeente betaalt mee aan de premie als het inkomen lager is dan 120%. Wel valt deze verzekering voor sommigen duurder uit dan een ‘gewone’ verzekering door de verplichte aanvullende en tandartsverzekering. Daarnaast kent de gemeente een tegemoetkoming in de hoge zorgkosten voor chronisch zieken.

Een woordvoerder van WIL laat weten: “Al onze klanten blijven tot 1 januari 2020, als zij dat willen, gewoon verzekerd via de collectieve verzekering van Menzis. Gemeenten en WIL gaan zo snel mogelijk op zoek naar een goed alternatief. Houten trekt hierin op met de overige Lekstroom­gemeenten.”

Bronnen: Nationale Zorggids 3.8.18; Barneveldse Krant 3.8.18; woordvoerders van Menzis en WIL in antwoord op vragen van Ytzen Lont voor Stylo, Omroep Houten en Houtens Nieuws. 

dinsdag 7 augustus 2018

Trappen maar

Stella Fietsen in Nunspeet laat in een persbericht weten dat de elektrische fiets hipper wordt onder studenten en scholieren. Dat is goed nieuws voor Stella, want die verkoopt meer fietsen, maar het is een ontwikkeling waar ik niet blij mee ben.

Steeds vaker zie ik ouderen op hoge snelheid op het fietspad of de weg langs mij heen flitsen en nauwelijks afremmen bij een kruispunt. Nog nét even er voor glippen. Want remmen terwijl je aangedreven wordt, is vervelend en een inbreuk op je rijgenot. Het verkeersgedrag van veel ouderen wordt brutaler.

Tegelijkertijd begrijp ik wel dat de e-bike voor veel ouderen en anderen een zegen is. Dan denk ik vooral aan trapondersteuning. Gewoon rustig blijven trappen, geen hogere snelheid maar net dat beetje extra kracht. Maar tegelijkertijd hoor ik om mij heen ook al over meer valpartijen.

Zelf heb ik een fiets zonder versnelling. Bij gewone kruissnelheid is dat geen enkel probleem, maar bij stevige tegenwind of bij een helling wordt het lastiger. Zeker als ik bij een kruispunt uit stilstand op gang moet komen tegen een vals plat. De laatste maanden heb ik door gezondheidsproblemen minder energie en is een stevige fietstocht vermoeiend. Mijn volgende fiets wordt er dus weer één met een versnelling. En ooit ligt er een e-bike voor mij in het verschiet.

Maar nu de jongeren. "De opmars van het aantal verkochte e-bikes aan jongeren komt mogelijk door het veranderende imago van de elektrische fiets. De elektrische fiets wordt niet gezien als oubollig of alleen geschikt voor ouderen", aldus Stella. De e-bike is geschikt voor scholieren die een lange afstand afleggen naar school en bijna de helft van de Nederlanders vindt dat de elektrische fiets hipper wordt, volgens het persbericht.

Daar ben ik helemaal niet blij mee. Elektrische fietsen zijn een uitkomst voor wie een extra steuntje nodig heeft. Maar als je ook gewoon kan fietsen, dan kost een e-bike onnodig veel geld en onnodig veel energie. Ook elektriciteit komt ergens vandaan. Bovendien leidt de e-bike tot minder lichaamsbeweging. En was dat nu juist niet goed voor ons? Ik fietste vroeger - toen alles beter was - zes dagen in de week 18 kilometers naar school en terug (18x2x6 = 216 km/w).

Maar als 'iedereen' elektrisch gaat fietsen, dan moeten we bedenken dat ons verkeerspatroon en de verkeersveiligheid daardoor verandert. De e-bike wordt dan in feite gewoon een 'stiekeme' brommer die niet bromt. Stiekem omdat je hem niet hoort aankomen en stiekem omdat we net doen alsof het een gewone fiets is. Maar dat is het niet meer. Het is een stille brommer, die ook als zodanig behandeld moet worden.

Op Twitter zag ik vandaag weer eens dat prachtige filmpje van het World Economic Forum (WEF) over mijn woonplaats fietsdorp Houten, met daaronder de lovende commentaren van over de hele wereld. Maar enkelen zijn stomverbaasd en verontwaardigd dat fietsers bij ons geen helm dragen. Ik raakte hierover in discussie met een schrijver uit Zimbabwe en zei dat ik niemand ken die een helm draagt op de fiets. "But safety is important!", roept hij uit. Zeker, zeg ik, maar dan zouden ook voetgangers helmen moeten dragen. Zowel mijn zus, toen ze klein was, als mijn moeder, toen ze hoogbejaard was, zijn als voetganger aangereden door fietsers, met ernstige gevolgen. Bij ons dragen fietsers geen helmen, zei ik, maar dat kan veranderen door de opkomst van de e-Bike.

Het persbericht van Stella maakt mij dus helemaal niet blij en ik denk dat ik maar eens een vereniging ga oprichten tegen roekeloze ouderen en luie jongeren. Trappen maar!

Foto: Persbericht Stella Fietsen 7.8.18 * * * Bekijk het filmpje over Houten op Twitter

maandag 6 augustus 2018

Met blote billen naar de basisschool in Barneveld

Een vriendin laat dolenthousiast weten dat ze onverwachts een nieuwe baan heeft als logistiek medewerker. Wel moet ze later deze maand nog geopereerd worden aan haar voet. Ik stuur haar dus een hartelijke felicitatie en spreek de hoop uit dat het goed gaat met haar gezondheid, inclusief haar logistieke extremiteiten ofwel de benenwagen. Ze antwoordt dat haar benen wel willen, maar dat haar voeten het probleem zijn. Ik besef dat mijn mensbeeld weer eens is beïnvloed door mijn Friese achtergrond. Ik zie de voet toch echt als een onlosmakelijk onderdeel van het been. Maar bij ons Friezen, leg ik haar uit, zitten alle lichaamsdelen op een wat andere plek dan bij de Hollanders.

De voeten zitten wat hoger en de billen wat lager.

Thuis noemden wij onze benen "fuotten", met als enkelvoud "foet". Het woordenboek zegt "skonken", een woord dat ik ook wel ken, maar dat wij thuis minder vaak gebruikten. Waar het Frysk Wurdboek en ik het in elk geval wel over eens zijn, is dat Friese dijen "billen" zijn. Het dijbeen heet "bilbonke" en de benenwagen is in het Fries een "billewein".

Het was bij ons dus heel normaal dat mijn moeder mij bij mooi weer met blote billen naar school liet gaan. Ik besefte wel dat ik dat tegen m'n Barneveldse vriendjes zo niet kon zeggen, dus dan zei ik netjes dat ik met blote voeten naar school ging. Maar ook dat werd niet goed begrepen.

Veel pijnlijker was het dat ik tijdens een pinksterkamp van de kerk bij de broodmaaltijd aan een lange houten eettafel om een "plasje" vroeg. Het kapje van het brood was bij ons het "plaske" (ploske). "Mei ik 't plaske, Mem", was bij ons een doodgewone vraag. We waren er dol op. Het woord komt van het gelijkluidende werkwoord "plaske", dat dik schillen of afsnijden betekent. Het Nederlandse woord "kapje" kende ik niet eens.

In de Engelse les - ik was 17 - vertelde de leraar over een spraakverwarring met zijn Friese vrouw. Zij wilde de kamerplanten in de modder zetten. De hele klas moest lachen en ik had geen idee waarom. Dat modder modderig moet zijn, dat wist ik nog niet. Gewone (pot)aarde noemde m'n mother ook modder. En waarom zou een modderschuit geen droge aarde kunnen vervoeren? Of je er nou een Friese of een Nederlandse vlag op zet.

zondag 5 augustus 2018

Dig this

Seven temporary workers on a waterproject in Sierra Leone have succesfully finished their training to operate digger machines and cranes. A construction company called BAM, based in Bunnik near Utrecht in the Netherlands, works on a big project to improve the water supply of the Sierra Leonean capital Freetown. The water supply in Freetown is often interrupted due to lack of water and leakages. Access to water has hardly improved since the end of the civil war in 2002.

The project includes repairs and improvement of the Guma Valley water works and Guma Valley Dam as well as the main pipelines and water network of Freetown. It will reduce leakages and better manage the water pressure. The Guma Dam provides the biggest water reservoir for the Sierra Leonean capital.

This so called 'Engineering Management Services Project for the Rehabilitation of Freetown Water Supply' is funded by the UK government through the Department for International Development.

Construction company BAM sent seven of the local workers to Norfolk in England to get a training on all kinds of digger machines and cranes. With their diploma their chances to find a new job, after the project is finished, will be much better.

Text: Ytzen Lont, sources:
BAMinternational.com (English)
Cobouw.nl (Dutch)

woensdag 25 juli 2018

Overwaarde benutten

Bijna helft senioren schat eigen overwaarde koophuis op meer dan een ton

Houten, 25 juli 2018 – Ruim 4 op de 5 huizenbezitters van 57 jaar en ouder verwachten een overwaarde op hun woning te hebben. Bijna de helft van deze groep schat deze overwaarde zelfs op meer dan een ton. Als zij de mogelijkheid hebben om deze overwaarde te benutten, besteden bijna 4 op de 10 senioren deze het liefst als een aanvulling op hun pensioen. Ook een nalatenschap of schenking aan kinderen (31 procent) en een extra financiële buffer voor later (30 procent) worden vaak genoemd. Een kwart zou het geld uitgeven aan plezier, zoals het maken van reizen. Maar liefst 1 op de 4 senioren met een koophuis met overwaarde geeft aan binnen nu en enkele jaren (een deel van) de overwaarde te willen benutten. Dit en meer blijkt uit onderzoek van PanelWizard in opdracht van De Hypotheker onder 1.035 huizenbezitters van 57 jaar en ouder.

“Senioren hebben in het algemeen veel overwaarde op hun koopwoning. Uit ons onderzoek blijkt dat 1 op de 4 senioren deze overwaarde in de komende jaren wil benutten. Daarbij zien we dat het verkopen van de woning en een goedkopere woning kopen of huren voor 42 procent van de ondervraagden het meest populaire scenario is. Voor de doorstroming op de woningmarkt zou dit erg gunstig zijn, omdat zo meer woningen vrijkomen voor starters of doorstromers”, zegt Ronald Hensen, franchisenemer van De Hypotheker in Houten. “Om dit te kunnen faciliteren, is meer maatwerk in hypotheekverstrekking aan senioren cruciaal. Als geldverstrekkers de mogelijkheden voor het verzilveren van overwaarde ten volle benutten, is het zeker mogelijk om beter in te spelen op de specifieke situatie en (woon)wensen van senioren.”

Ruim helft senioren vindt huidige woning niet geschikt voor toekomst

Maar liefst 55 procent van de senioren geeft aan dat de bestaande woning niet geschikt is om in de toekomst te kunnen blijven wonen. Een niet gelijkvloerse woning wordt het vaakst genoemd als obstakel om in de huidige woning te blijven wonen (41 procent). Ook de grootte van de huidige woning en tuin behoren tot de meest genoemde bezwaren. Het is dus niet verwonderlijk dat senioren een gelijkvloerse woning als de belangrijkste woonwens voor de toekomst noemen (26 procent). Het blijven wonen in de eigen omgeving en een woning vlakbij voorzieningen, zoals winkels en openbaar vervoer, zijn ook woonwensen die senioren erg belangrijk vinden bij het maken van toekomstplannen. In totaal is ruim 1 op de 3 senioren van plan om op termijn te verhuizen naar een kleinere koopwoning, terwijl 15 procent van plan is een overstap te maken naar een huurwoning. Toch zijn lang niet alle senioren ervan overtuigd dat verhuizen zomaar gaat lukken; minder dan de helft heeft het vertrouwen dat zij een passende woning vinden. Een tekort aan geschikte (senioren)woningen wordt door veruit de meeste ouderen - ruim 7 op de 10 - als belangrijkste reden voor dit gebrek aan vertrouwen genoemd.

Vertrouwen om overwaarde te kunnen benutten laag

Ruim twee derde van de senioren zegt te weten welke mogelijkheden er zijn om de overwaarde op hun koopwoning te benutten. Meer dan de helft (53 procent) vindt dat er voldoende geschikte mogelijkheden zijn om dit te doen. Tegelijkertijd denkt maar 29 procent dat het in hun eigen situatie mogelijk is om deze overwaarde binnen nu en enkele jaren daadwerkelijk te benutten. Hensen: “Er zijn steeds meer senioren met een overwaarde die vastzit in stenen. Sinds 17 juni 2018 kunnen geldverstrekkers in bepaalde situaties maatwerk toepassen, waarbij senioren met een pensioenkomen worden getoetst op basis van de werkelijke maandlasten in plaats van de maximaal berekende lasten. Als zij bijvoorbeeld willen verhuizen naar een woning met lagere maandlasten, zijn er meer mogelijkheden om met een aflossingsvrije hypotheek de overwaarde te verzilveren. De Hypotheker vindt dit een positieve ontwikkeling en roept daarom alle geldverstrekkers op om deze aanpassing snel te benutten, zodat de doorstroming op de hele huizenmarkt wordt gestimuleerd.”

Persbericht De Hypotheker 25 juli 2018 (ongewijzigde tekst)

donderdag 5 juli 2018

Blinde paniek over privacy

Misschien heb ik nu een interne ruzie bij de Wehkamp ontketend. Maandag heb ik een email gestuurd aan de Functionaris Gegevensbescherming (FG) met cc aan de klantenservice. Blijkens een "cc'tje" dat ik vandaag ontvang, is mijn mail door de "Customer Care" rondgestuurd onder de collega's.

Toen ik rond 25 mei een ingewikkelde mail ontving over de nieuwe privacywetgeving, heb ik geantwoord dat ik geen toestemming geef om mijn gegevens met derden te delen voor marketingdoeleinden maar dat ik tegen normaal administratief gebruik geen bezwaar heb. In reactie daarop kreeg ik uitleg over het verwijderen van mijn account, Ik antwoordde dat ik daar niet om gevraagd heb, maar deze week kreeg ik bericht van de Functionaris Gegevensbescherming van Wehkamp dat mijn account is verwijderd.

Eerder, ook in discussies hier op Facebook, heb ik al eens gezegd dat de paniek rond de privacywetgeving mij verbaast en ergert. Als je de doelstelling van de wet in de gaten houdt (zorg dat persoonlijke gegevens veilig zijn en niet tegen iemands wil worden gebruikt en zorg dat dit zowel voor jezelf als voor de persoon die het betreft, duidelijk is), dan is die wet helemaal niet zo ingewikkeld. Ik heb inmiddels al een paar keer met succes een beroep gedaan op de nieuwe wet. De regels zijn niet veranderd, maar de positie van de consument is versterkt.

Een zelfde onnodige paniek ontstond rond de wet DBA (Wet Deregulering Beoordeling Arbeidsrelaties), waardoor de handhaving van deze wet zelfs moest worden opgeschort. Ook bij die wet gold dat er aan de regels nauwelijks iets veranderde, maar dat het tijd werd om je er een keer aan te houden en niet te werken met schijnconstructies. Paniek! Terwijl massa's zonder angst en zonder schroom de auteurswet overtreden en vrolijk fluitend blijven downloaden en kopiëren. Paniek is selectief.

Door deze blinde paniek zien mensen niet meer waar het in de wet om gaat. Maar goed, misschien leidt mijn mailtje tot een discussie binnen Wehkamp.

Mijn email van 02-07-18:

"Geachte mevrouw [...],

Uit uw bericht begrijp ik dat u mijn account bij Wehkamp heeft verwijderd. Dit is geheel op eigen initiatief van u of één van uw medewerkers gedaan. Zelf heb ik nooit om verwijdering van mijn account verzocht. Sterker nog, in mijn email van 28 mei heb ik u er expliciet op gewezen dat ik niet om verwijdering van mijn persoonlijke gegevens heb verzocht, zoals u eerder in uw mail van 26 mei suggereerde. Het enige waar ik u op gewezen heb, is dat u - conform de wet - zonder mijn toestemming mijn gegevens niet mag delen met derden of mag gebruiken voor marketingdoeleinden. Die toestemming heb ik u onthouden. Verder had ik als klant geen enkel probleem met Wehkamp.

Uw rol als 'FG' in het op eigen intiatief ongevraagd verwijderen van klanten of klantgegevens van Wehkamp is mij niet geheel duidelijk. Volgens mij is dat niet de taak van een FG. De privacywetgeving is in mijn ogen duidelijk en simpel en maakt het helemaal niet nodig om klantaccounts ongevraagd te verwijderen. Gelukkig kan ik nog bij genoeg andere postorderbedrijven terecht.

Met vriendelijke groet.."

donderdag 21 juni 2018

Wir schaffen das


Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog en de eerste jaren daarna werden 12 miljoen Duitsers uit het Oosten van Europa verdreven, onder andere door de annexatie van de voormalige Duitse gebieden ten oosten van de Oder-Neisse-grens of op de vlucht voor het Rode Leger. Anders dan in Oost-Duitsland, waar zij verplicht en stilzwijgend moesten integreren, mochten de Vertriebenen in West-Duitsland zich organiseren en werden zij een politieke factor van betekenis. Dit politieke affiche laat zien hoe de Beierse CSU opkwam voor deze vluchtelingen. De parallel met het "Wir schaffen das" van Angela Merkel is treffend. Het is dan ook niet voor niets dat dit affiche nu weer opduikt in de sociale media.

Meer informatie: Wikipedia

dinsdag 19 juni 2018

Summerschool

SUMMERSCHOOL JOURNALISTIEK & SMART CITIES (17, 24 EN 31 AUG)
Schrijf mee aan het bookazine met spelregels voor de slimme stad
Voor de Summerschool Journalistiek en Smart Cities zoeken wij studenten, net afgestudeerden en jongprofessionals met schrijfambities die in augustus een topstuk willen schrijven, maar bovenal veel willen leren over journalistiek en de smart city.

Niet alleen maak je kans op een mooie prijs, je leert in deze dagen bovenal hoe het is om te werken op een professionele vakinhoudelijke redactie. Hoe start je een verhaal, welke bronnen raadpleeg je en hoe zorg je voor een productie met inhoud en uitstraling?
VOOR WIE? 
Er kunnen 14 schrijftalenten in de dop gratis deelnemen. De summerschool is bedoeld voor studenten en jongprofessionals met journalistieke ambities. Een achtergrond in de ruimtelijke ordening of sociale wetenschappen/studies is handig, maar zeker niet noodzakelijk. Wij zijn blij met omdenkers en dwarskijkers.

WAT GA JE DOEN?
Je gaat meeschrijven aan een bookazine. Je artikel wordt verspreid onder duizenden stedelijke professionals.
Je leert alles over de smart city.
Je neemt deel aan journalistieke masterclasses (hoe schrijf je een artikel, hoe is het om uitgever te zijn, hoe maak je een blad, hoe positioneer je jezelf als journalist en we  gaan in op contentmarketing en onderzoeksjournalistiek)
Je netwerk uitbreiden en contacten op doen in de journalistieke wereld.

PRIJZEN 
Naast een publicatie in het bookazine, op www.future-city.nl en op Stadszaken.nl krijg je €100,- voor je productie. Daarnaast maakt de winnaar kans op een mooie prijs waaronder (bij interesse) een halfjaar contract bij ons!

DEELNEMEN
Meer informatie over de summerschool kun je vinden op http://www.kennislabvoorurbanisme.nl/project/summerschool-journalistiek-en-smart-cities-2018/. Deelname is GRATIS. Inschrijven kan t/m zondag 22 juli. De summerschool vindt plaats in Amersfoort, bij ons op kantoor, op Paulus Borstraat 41 (10 minuten lopen vanaf station Amersfoort).

Bron: Kennislab voor urbanisme 

maandag 18 juni 2018

Youth for Christ verkoopt hoofdkantoor

Foto De Lindenhorst in Driebergen, het hoofdkantoor van Youth for Christ
Uit een email van Bram Rebergen, directeur van Youth for Christ Nederland:

"(...) Het afgelopen jaar heeft een commissie van bevriende deskundigen zich – samen met ons – over deze vraag gebogen. Deze commissie is unaniem tot de conclusie gekomen dat verkoop van De Lindenhorst de beste optie is voor Youth for Christ. De directie en het bestuur van Youth for Christ hebben deze conclusie overgenomen en daarmee besloten over te gaan tot verkoop. Hoe we tot deze beslissing zijn gekomen leest u in het persbericht (...), dat we vanmiddag publiceren. Maar ik wil graag dat u het eerst van ons hoort.

We realiseren ons zeer dat dit besluit voor velen van u een grote impact heeft. Voor veel mensen is De Lindenhorst veel meer dan een prachtig gebouw op een schitterend landgoed. Het is een plek waar mensen tot geloof zijn gekomen, hun vakantiereizen startten, hun huwelijk sloten, een jaar van hun leven gaven en theatervoorstellingen maakten. De Lindenhorst is een plek waar we Gods Geest hebben ervaren. Met die ervaringen, beelden en rijke momenten nemen we dankbaar afscheid van een plek die nog jaren in ons hart zal voortleven."

Uit het persbericht:

Groei
Youth for Christ is vorig jaar begonnen met het uitvoeren van haar nieuwe strategie. Dat leidde tot groei van het lokale jongerenwerk. Contact met meer jongeren, meer geslaagde projecten en beter contact met gemeenten, kerken en lokale initiatieven. Diverse plaatsen zijn gegroeid. In Emmeloord startte een nieuw jongerencentrum. Youth for Christ verwacht op termijn haar achttiende jongerencentrum te openen.

Onderhoudskosten
Het gevolg van deze lokale focus is dat er minder activiteiten en minder medewerkers op het landelijke kantoor in Driebergen zijn. Op dit moment wordt nog maar een derde van de ruimte van De Lindenhorst door Youth for Christ benut. De rest wordt verhuurd aan externe partijen. Tegelijkertijd stijgen de onderhoudskosten en zijn er forse investeringen nodig voor de toekomst, mede door de leeftijd van het gebouw.

Onderzoek
De afgelopen twintig jaar is diverse malen onderzocht hoe De Lindenhorst kan worden ingezet om het jongerenwerk te ondersteunen. Daarbij is altijd de afweging gemaakt of de relatief hoge onderhoudskosten van het pand in verhouding staan tot de mogelijkheden die een dergelijke locatie biedt. Juist de strategische keuzes gaven aanleiding om deze afweging opnieuw te maken. Na een uitgebreid onderzoek van een externe commissie met bevriende projectontwikkelaars en onderhoudsdeskundigen is de keuze gemaakt om het landgoed te verkopen.

donderdag 14 juni 2018

Duitse coalitie kraakt

In Duitsland dreigt een kabinetscrisis. De CDU en de Beierse zusterpartij CSU kunnen het niet eens worden over het vluchtelingenbeleid. Vandaag gingen de fracties van CDU en CSU in de Bondsdag uit elkaar en vergaderden elk afzonderlijk. De vergadering van de Bondsdag werd er voor onderbroken. De CSU schaart zich achter hun voorman Seehofer, de minister van Binnenlandse Zaken. Seehofer wil vluchtelingen aan de Duitse grens kunnen tegenhouden, omdat alle omliggende landen veilige landen zijn. Merkel wil de komende twee weken eerst overleggen met Europese partners over de toepassing van de Europese asielregels over de registratie in het land van aankomst en het voorkomen van dubbele asielaanvragen. Als de CSU doorzet en het voorstel van Seehofer morgen in stemming brengt, dan kan dat er toe leiden dat de bondskanselier haar minister ontslaat en de coalitie uit elkaar valt.

Bron o.a. ZDF Heute 14.6.2018, 17:00 u

donderdag 24 mei 2018

Openbaargemaakt vervoer

Tussen alle mailtjes in de mailbox over de nieuwe privacyregels valt de email van de Nederlandse Spoorwegen deze middag bijzonder op. Geen woord over privacy of de vraag om ergens mee in te stemmen, zoals al die andere bedrijven (in de trant van: om aan de nieuwe wetgeving te voldoen, kunt u nu uw persoonlijke instellingen aanpassen, zodat wij uw unieke ervaring nog verder kunnen verbeteren; wilt u de doodstraf of levenslang, wij maken het voor u nu extra gemakkelijk).

NS stuurt mij een "leuke" mail (hun woorden) met een overzicht van hoe vaak en hoever ik het afgelopen anderhalf jaar met de trein heb gereisd, hoeveel kilometers ik in het totaal over het spoor heb afgelegd, waar ik het vaakst ben opgestapt (verrassend: mijn eigen woonplaats) en wat mijn verste reis was (hé-le-maal naar Friesland).

En ik wéét natuurlijk wel dat NS de gegevens van mijn OV-chipkaart bijhoudt, maar toch is het goed dat het spoorbedrijf mij daags voor het ingaan van de nieuwe wetgeving nog eens flink laat schrikken. Dit is wat we allemaal van je weten en niet vergeten.

Meteen bezwaar gemaakt bij NS met een kopietje naar de Autoriteit Persoonsgegevens. Mag dit allemaal? Ja, het mag ongetwijfeld allemaal. De meeste bedrijven zijn er helemaal niet op uit om je privacy te beschermen, ze willen alleen dat je je privacy vrijwillig opgeeft. En de NS maakt het allemaal al helemaal niks uit. Die vraagt het niet eens. Had je maar nìet zoveel (194 keer, 69 uren, 5914 kilometers) met de trein moeten reizen.

woensdag 23 mei 2018

Verplichte marketing

Aan de Kamer van Koophandel
cc. Autoriteit Persoonsgegevens

Geachte directie,

Hiermee laat ik u weten u geen toestemming te verlenen – en ook nooit verleend te hebben – voor het doorverkopen van de door u over mij geregistreerde gegevens en dat ik mij resp. mijn bedrijf niet met dat doel heb ingeschreven in het handelsregister. De verplichte inschrijving in het handelsregister is bedoeld om anderen inzicht te geven of men met een bonafide bedrijf van doen heeft en wie de eigenaren en/of verantwoordelijken zijn van een bedrijf waarmee men zaken wil doen.

Het Handelsregister is niet bedoeld als database voor marketing en reclame.

Mocht u toch adressenbestanden verstrekken voor marketingdoeleinden, dan dient u mijn gegevens daaruit te verwijderen. Zolang u dit niet doet, dient u mij van elke verstrekking van mijn gegevens mij schriftelijk te informeren.

Zoals u weet, leidt het doorverkopen van data al jaren tot ergernis en problemen. Een ondernemer heeft geen keuze, geen opt-in en zelfs geen opt-out, want de inschrijving is wettelijk verplicht.

Mijn bedrijf staat ingeschreven sinds 15 april 1984 en ik vergeet niet de ergernis toen ik als gevolg daarvan regelmatig midden in de nacht wakker werd gebeld door reclamefaxen van bedrijven. Om die reden heb ik toen mijn telefoonnummer uit de registratie laten schrappen, terwijl deze registratie voor het doel (bonafide zaken doen) wel geëigend was. Door de handelswijze van de Kamer van Koophandel werkte deze instelling dus ook zijn eigen doelstellingen tegen.

In de pers heeft u ter verdediging aangevoerd, dat de u dit al honderd jaar zo doet, maar door het lang en stoïcijns vol te houden, wordt onwenselijk en ergerlijk gedrag nog niet wenselijk. Gelukkig is er vanaf nu een wet en een autoriteit die in tegenstelling tot de Kamer van Koophandel ook de belangen van de individuele ondernemer beschermd, hopelijk óók tegen het gedrag van de Kamer. Daarom stuur ik een kopie van deze brief aan de Autoriteit Persoonsgegevens.

Met vriendelijke groet,
Ytzen Lont, h/o Stylo 

donderdag 10 mei 2018

Nepnieuws aanpakken als spam

De Nieuwe Reporter plaatst een serie artikelen over het aanpakken van nepnieuws. Nummer 4 in deze serie is van de hand van de journalisten Chris Aalbers en Maurits Kreijveld: "We moeten nepnieuws net zo aanpakken als spam" (9 mei 2018). Een paar fragmenten uit hun artikel:

"Het aanpakken van nepnieuws gaat mis wanneer geprobeerd wordt om berichten op grote schaal uit te filteren. Dit filteren betekent keiharde censuur: in plaats van onwaarheden in een open debat en discussie naar boven te laten komen, wordt dan van tevoren al informatie weggelaten: berichten worden verwijderd uit profielen, tijdlijnen en zoekresultaten. Filteren staat compleet haaks op een ontwikkeling waarbij burgers vrij informatie willen kunnen delen."

"Fact-checkers kunnen onwaarheden identificeren, maar dit werk gebeurt achteraf met een behoorlijke vertraging en er is sprake van willekeur in wat wel en niet gecheckt wordt."

"Het gebruik van algoritmen zou niet moeten leiden tot filtering, maar moet zich beperken tot informeren en transparant maken: labeling."

"Twitter wil de kwaliteit van de discussie inzichtelijk gaan maken en wil daarbij gebruik maken van de indicatoren voor ‘conversational health’, ontwikkeld door MIT. Deze indicatoren voor een gezonde discussie zijn: ‘gemeenschappelijke aandacht’ (Is er overlap in waar men over praat? Praat men over hetzelfde thema?), ‘gemeenschappelijke realiteit’ (gebruikt men dezelfde feiten?), variëteit (zijn er meerdere meningen op grond van de voorgaande uitgangspunten) en ontvankelijkheid (staat men open voor nieuwe argumenten?)."

"Labelen kan de verspreiding van nepnieuws remmen maar het biedt geen garantie dat het wordt gestopt. Het aanpakken van nepnieuws lijkt op deze manier het meest op hoe er ook met spam e-mails wordt omgegaan: een melding ‘dit bericht kan spam zijn’."

Bron: De Nieuwe Reporter, 9.5.18

woensdag 9 mei 2018

Dag van Europa

Zoals elk jaar hang ik vandaag - 9 mei - de Europese vlag uit.

Op 4 mei denk ik aan de oorlog.
Op 5 mei denk ik aan de bevrijding.
Op 9 mei denk ik aan de vrede.

Het één kan voor mij niet zonder het ander.

Dag van Europa
Op 9 mei 1950 werd de pers bijeengeroepen voor een 'mededeling van het hoogste belang'. Op deze persbijeenkomst las de toenmalige Franse Minister van Buitenlandse Zaken Robert Schuman de eerste regels van een verklaring aan de pers voor. In zijn verklaring pleitte Schuman voor een organisatie die de Franse en Duitse productie van kolen en staal - belangrijke grondstoffen voor de oorlogsvoering - onder gezamenlijk beheer zou plaatsen. Op die manier zou de vrede op het Europese continent bewaakt worden.



dinsdag 8 mei 2018

Mijn eigen commissaris

Op m'n boodschappenlijstje staat behalve een halfje bruin en een liter melk meestal geen nieuwe commissaris van de koning. De provincie is voor mij geen gesneden koek. Maar nu het Utrechtse provinciale opperhoofd Willibrord van Beek vertrekt, vraagt de provincie de burgers mee te denken over het profiel voor zijn opvolger.

Met schuifbalken kan je in een enquête aangeven aan welke eigenschappen de opvolger moet voldoen. Is mijn commissaris vooral ervaren of ambitieus (is dat een tegenstelling?), neemt hij het woord of gééft hij het woord (daar heb ik dan weer wel een mening over), is hij stabiel of enthousiast (geestdriftig gestoord?), is hij zichtbaar aanwezig of op de achtergrond (de provincie zichtbaar!?). En zo nog een heel stel vragen. Laat hij zich zien in de dorpen, is hij het gezicht van de gemeenschap, is hij conservatief of progressief? 

Na dit geschuif met kwaliteiten, kan je aan het eind je eigen opmerkingen kwijt. Wie weet wat het provinciebestuur voor mij, voor Houten kan betekenen. Heb je een mening over hoe de provincie bestuurd moet worden - of had je altijd al graag een mening willen hebben - dan kan je nu de enquête invullen.

http://www.mijnutrechtsecommissaris.nl/

maandag 7 mei 2018

Europees consulair netwerk

EU-burgers in nood in een land buiten de Europese Unie kunnen vanaf 1 mei terecht bij elke ambassade van een EU-lidstaat, als hun eigen land er niet vertegenwoordigd is, zo meldt de website Europa-Nu.nl.

Dit is een goede stap vooruit. Het verbaast mij al jaren dat dit nog steeds niet zo was. In een land waar Nederland geen ambassade of consulaat heeft, staan Nederlanders er alleen voor. Maar ook burgers van dat andere land die een beroep willen doen op een Nederlandse ambassade kunnen in hun land nergens terecht.

Dat merkte ik ruim tien jaar geleden voor het eerst, toen ik iemand uit Sierra Leone hielp om voor twee maanden naar Nederland te komen. Een familie was door de burgeroorlog uiteen gereten en naar verschillende landen in en buiten Afrika gevlucht. Niet wetend van elkaar wie nog in leven was. Bij toeval had men elkaar weer gevonden en door een bezoek van een grootmoeder en haar 13-jarige kleindochter zou deze familie elkaar voor het eerst weer in de armen kunnen vallen. Later heb ik zo nu en dan ook anderen geassisteerd bij het verkrijgen van een visum, waaronder iemand die voor zaken een kort bezoek aan Nederland wilde afleggen.

Maar of het nu gaat om een toeristenvisum of lang verblijf, asielaanvraag of inburgering, allemaal zaken waarvoor men in persoon naar een Nederlandse ambassade moet, als je in een land woont waar Nederland geen diplomatieke vertegenwoordiging heeft, dan moet je eerst naar een ander land reizen. Zo moet bijvoorbeeld iemand die een permanente verblijfsvergunning aanvraagt in veel gevallen ook voor een Nederlands inburgeringsexamen naar een Nederlandse ambassade in zijn eigen land of een ander land in de regio.

Voor de familiehereniging moesten de grootmoeder en kleindochter in 2006 eerst van Freetown naar Banjul in Gambia vliegen, daar een visum aanvragen en ter plaatse minimaal een week afwachten. De zakenvrouw moest naar Accra in Ghana, dus al flink wat reis- en verblijfkosten maken, waarna haar visum werd afgewezen omdat werd getwijfeld aan het zakelijke doel van haar reis.

Telkens heb ik mij afgevraagd waarom een andere EU-ambassade de Nederlandse consulaire zaken niet waarneemt. Dit moet toch mogelijk zijn. Ik herinner mij dat de Nederlandse ambassade in Moskou jarenlang de visumaanvragen voor Israël heeft behandeld, omdat de Sovjet-Unie geen diplomatieke betrekkingen had met dat land.

Met alle EU-landen samen zouden alle landen in de wereld met een consulair netwerk kunnen worden afgedekt.

Zie ook: Consulaire steun voor elke EU-burger bij alle EU-ambassades
bron: Europa-nu.nl