dinsdag 19 juni 2018

Summerschool

SUMMERSCHOOL JOURNALISTIEK & SMART CITIES (17, 24 EN 31 AUG)
Schrijf mee aan het bookazine met spelregels voor de slimme stad
Voor de Summerschool Journalistiek en Smart Cities zoeken wij studenten, net afgestudeerden en jongprofessionals met schrijfambities die in augustus een topstuk willen schrijven, maar bovenal veel willen leren over journalistiek en de smart city.

Niet alleen maak je kans op een mooie prijs, je leert in deze dagen bovenal hoe het is om te werken op een professionele vakinhoudelijke redactie. Hoe start je een verhaal, welke bronnen raadpleeg je en hoe zorg je voor een productie met inhoud en uitstraling?
VOOR WIE? 
Er kunnen 14 schrijftalenten in de dop gratis deelnemen. De summerschool is bedoeld voor studenten en jongprofessionals met journalistieke ambities. Een achtergrond in de ruimtelijke ordening of sociale wetenschappen/studies is handig, maar zeker niet noodzakelijk. Wij zijn blij met omdenkers en dwarskijkers.

WAT GA JE DOEN?
Je gaat meeschrijven aan een bookazine. Je artikel wordt verspreid onder duizenden stedelijke professionals.
Je leert alles over de smart city.
Je neemt deel aan journalistieke masterclasses (hoe schrijf je een artikel, hoe is het om uitgever te zijn, hoe maak je een blad, hoe positioneer je jezelf als journalist en we  gaan in op contentmarketing en onderzoeksjournalistiek)
Je netwerk uitbreiden en contacten op doen in de journalistieke wereld.

PRIJZEN 
Naast een publicatie in het bookazine, op www.future-city.nl en op Stadszaken.nl krijg je €100,- voor je productie. Daarnaast maakt de winnaar kans op een mooie prijs waaronder (bij interesse) een halfjaar contract bij ons!

DEELNEMEN
Meer informatie over de summerschool kun je vinden op http://www.kennislabvoorurbanisme.nl/project/summerschool-journalistiek-en-smart-cities-2018/. Deelname is GRATIS. Inschrijven kan t/m zondag 22 juli. De summerschool vindt plaats in Amersfoort, bij ons op kantoor, op Paulus Borstraat 41 (10 minuten lopen vanaf station Amersfoort).

Bron: Kennislab voor urbanisme 

donderdag 24 mei 2018

Openbaargemaakt vervoer

Tussen alle mailtjes in de mailbox over de nieuwe privacyregels valt de email van de Nederlandse Spoorwegen deze middag bijzonder op. Geen woord over privacy of de vraag om ergens mee in te stemmen, zoals al die andere bedrijven (in de trant van: om aan de nieuwe wetgeving te voldoen, kunt u nu uw persoonlijke instellingen aanpassen, zodat wij uw unieke ervaring nog verder kunnen verbeteren; wilt u de doodstraf of levenslang, wij maken het voor u nu extra gemakkelijk).

NS stuurt mij een "leuke" mail (hun woorden) met een overzicht van hoe vaak en hoever ik het afgelopen anderhalf jaar met de trein heb gereisd, hoeveel kilometers ik in het totaal over het spoor heb afgelegd, waar ik het vaakst ben opgestapt (verrassend: mijn eigen woonplaats) en wat mijn verste reis was (hé-le-maal naar Friesland).

En ik wéét natuurlijk wel dat NS de gegevens van mijn OV-chipkaart bijhoudt, maar toch is het goed dat het spoorbedrijf mij daags voor het ingaan van de nieuwe wetgeving nog eens flink laat schrikken. Dit is wat we allemaal van je weten en niet vergeten.

Meteen bezwaar gemaakt bij NS met een kopietje naar de Autoriteit Persoonsgegevens. Mag dit allemaal? Ja, het mag ongetwijfeld allemaal. De meeste bedrijven zijn er helemaal niet op uit om je privacy te beschermen, ze willen alleen dat je je privacy vrijwillig opgeeft. En de NS maakt het allemaal al helemaal niks uit. Die vraagt het niet eens. Had je maar nìet zoveel (194 keer, 69 uren, 5914 kilometers) met de trein moeten reizen.

woensdag 23 mei 2018

Verplichte marketing

Aan de Kamer van Koophandel
cc. Autoriteit Persoonsgegevens

Geachte directie,

Hiermee laat ik u weten u geen toestemming te verlenen – en ook nooit verleend te hebben – voor het doorverkopen van de door u over mij geregistreerde gegevens en dat ik mij resp. mijn bedrijf niet met dat doel heb ingeschreven in het handelsregister. De verplichte inschrijving in het handelsregister is bedoeld om anderen inzicht te geven of men met een bonafide bedrijf van doen heeft en wie de eigenaren en/of verantwoordelijken zijn van een bedrijf waarmee men zaken wil doen.

Het Handelsregister is niet bedoeld als database voor marketing en reclame.

Mocht u toch adressenbestanden verstrekken voor marketingdoeleinden, dan dient u mijn gegevens daaruit te verwijderen. Zolang u dit niet doet, dient u mij van elke verstrekking van mijn gegevens mij schriftelijk te informeren.

Zoals u weet, leidt het doorverkopen van data al jaren tot ergernis en problemen. Een ondernemer heeft geen keuze, geen opt-in en zelfs geen opt-out, want de inschrijving is wettelijk verplicht.

Mijn bedrijf staat ingeschreven sinds 15 april 1984 en ik vergeet niet de ergernis toen ik als gevolg daarvan regelmatig midden in de nacht wakker werd gebeld door reclamefaxen van bedrijven. Om die reden heb ik toen mijn telefoonnummer uit de registratie laten schrappen, terwijl deze registratie voor het doel (bonafide zaken doen) wel geëigend was. Door de handelswijze van de Kamer van Koophandel werkte deze instelling dus ook zijn eigen doelstellingen tegen.

In de pers heeft u ter verdediging aangevoerd, dat de u dit al honderd jaar zo doet, maar door het lang en stoïcijns vol te houden, wordt onwenselijk en ergerlijk gedrag nog niet wenselijk. Gelukkig is er vanaf nu een wet en een autoriteit die in tegenstelling tot de Kamer van Koophandel ook de belangen van de individuele ondernemer beschermd, hopelijk óók tegen het gedrag van de Kamer. Daarom stuur ik een kopie van deze brief aan de Autoriteit Persoonsgegevens.

Met vriendelijke groet,
Ytzen Lont, h/o Stylo 

donderdag 10 mei 2018

Nepnieuws aanpakken als spam

De Nieuwe Reporter plaatst een serie artikelen over het aanpakken van nepnieuws. Nummer 4 in deze serie is van de hand van de journalisten Chris Aalbers en Maurits Kreijveld: "We moeten nepnieuws net zo aanpakken als spam" (9 mei 2018). Een paar fragmenten uit hun artikel:

"Het aanpakken van nepnieuws gaat mis wanneer geprobeerd wordt om berichten op grote schaal uit te filteren. Dit filteren betekent keiharde censuur: in plaats van onwaarheden in een open debat en discussie naar boven te laten komen, wordt dan van tevoren al informatie weggelaten: berichten worden verwijderd uit profielen, tijdlijnen en zoekresultaten. Filteren staat compleet haaks op een ontwikkeling waarbij burgers vrij informatie willen kunnen delen."

"Fact-checkers kunnen onwaarheden identificeren, maar dit werk gebeurt achteraf met een behoorlijke vertraging en er is sprake van willekeur in wat wel en niet gecheckt wordt."

"Het gebruik van algoritmen zou niet moeten leiden tot filtering, maar moet zich beperken tot informeren en transparant maken: labeling."

"Twitter wil de kwaliteit van de discussie inzichtelijk gaan maken en wil daarbij gebruik maken van de indicatoren voor ‘conversational health’, ontwikkeld door MIT. Deze indicatoren voor een gezonde discussie zijn: ‘gemeenschappelijke aandacht’ (Is er overlap in waar men over praat? Praat men over hetzelfde thema?), ‘gemeenschappelijke realiteit’ (gebruikt men dezelfde feiten?), variëteit (zijn er meerdere meningen op grond van de voorgaande uitgangspunten) en ontvankelijkheid (staat men open voor nieuwe argumenten?)."

"Labelen kan de verspreiding van nepnieuws remmen maar het biedt geen garantie dat het wordt gestopt. Het aanpakken van nepnieuws lijkt op deze manier het meest op hoe er ook met spam e-mails wordt omgegaan: een melding ‘dit bericht kan spam zijn’."

Bron: De Nieuwe Reporter, 9.5.18

woensdag 9 mei 2018

Dag van Europa

Zoals elk jaar hang ik vandaag - 9 mei - de Europese vlag uit.

Op 4 mei denk ik aan de oorlog.
Op 5 mei denk ik aan de bevrijding.
Op 9 mei denk ik aan de vrede.

Het één kan voor mij niet zonder het ander.

Dag van Europa
Op 9 mei 1950 werd de pers bijeengeroepen voor een 'mededeling van het hoogste belang'. Op deze persbijeenkomst las de toenmalige Franse Minister van Buitenlandse Zaken Robert Schuman de eerste regels van een verklaring aan de pers voor. In zijn verklaring pleitte Schuman voor een organisatie die de Franse en Duitse productie van kolen en staal - belangrijke grondstoffen voor de oorlogsvoering - onder gezamenlijk beheer zou plaatsen. Op die manier zou de vrede op het Europese continent bewaakt worden.



dinsdag 8 mei 2018

Mijn eigen commissaris

Op m'n boodschappenlijstje staat behalve een halfje bruin en een liter melk meestal geen nieuwe commissaris van de koning. De provincie is voor mij geen gesneden koek. Maar nu het Utrechtse provinciale opperhoofd Willibrord van Beek vertrekt, vraagt de provincie de burgers mee te denken over het profiel voor zijn opvolger.

Met schuifbalken kan je in een enquête aangeven aan welke eigenschappen de opvolger moet voldoen. Is mijn commissaris vooral ervaren of ambitieus (is dat een tegenstelling?), neemt hij het woord of gééft hij het woord (daar heb ik dan weer wel een mening over), is hij stabiel of enthousiast (geestdriftig gestoord?), is hij zichtbaar aanwezig of op de achtergrond (de provincie zichtbaar!?). En zo nog een heel stel vragen. Laat hij zich zien in de dorpen, is hij het gezicht van de gemeenschap, is hij conservatief of progressief? 

Na dit geschuif met kwaliteiten, kan je aan het eind je eigen opmerkingen kwijt. Wie weet wat het provinciebestuur voor mij, voor Houten kan betekenen. Heb je een mening over hoe de provincie bestuurd moet worden - of had je altijd al graag een mening willen hebben - dan kan je nu de enquête invullen.

http://www.mijnutrechtsecommissaris.nl/

maandag 7 mei 2018

Europees consulair netwerk

EU-burgers in nood in een land buiten de Europese Unie kunnen vanaf 1 mei terecht bij elke ambassade van een EU-lidstaat, als hun eigen land er niet vertegenwoordigd is, zo meldt de website Europa-Nu.nl.

Dit is een goede stap vooruit. Het verbaast mij al jaren dat dit nog steeds niet zo was. In een land waar Nederland geen ambassade of consulaat heeft, staan Nederlanders er alleen voor. Maar ook burgers van dat andere land die een beroep willen doen op een Nederlandse ambassade kunnen in hun land nergens terecht.

Dat merkte ik ruim tien jaar geleden voor het eerst, toen ik iemand uit Sierra Leone hielp om voor twee maanden naar Nederland te komen. Een familie was door de burgeroorlog uiteen gereten en naar verschillende landen in en buiten Afrika gevlucht. Niet wetend van elkaar wie nog in leven was. Bij toeval had men elkaar weer gevonden en door een bezoek van een grootmoeder en haar 13-jarige kleindochter zou deze familie elkaar voor het eerst weer in de armen kunnen vallen. Later heb ik zo nu en dan ook anderen geassisteerd bij het verkrijgen van een visum, waaronder iemand die voor zaken een kort bezoek aan Nederland wilde afleggen.

Maar of het nu gaat om een toeristenvisum of lang verblijf, asielaanvraag of inburgering, allemaal zaken waarvoor men in persoon naar een Nederlandse ambassade moet, als je in een land woont waar Nederland geen diplomatieke vertegenwoordiging heeft, dan moet je eerst naar een ander land reizen. Zo moet bijvoorbeeld iemand die een permanente verblijfsvergunning aanvraagt in veel gevallen ook voor een Nederlands inburgeringsexamen naar een Nederlandse ambassade in zijn eigen land of een ander land in de regio.

Voor de familiehereniging moesten de grootmoeder en kleindochter in 2006 eerst van Freetown naar Banjul in Gambia vliegen, daar een visum aanvragen en ter plaatse minimaal een week afwachten. De zakenvrouw moest naar Accra in Ghana, dus al flink wat reis- en verblijfkosten maken, waarna haar visum werd afgewezen omdat werd getwijfeld aan het zakelijke doel van haar reis.

Telkens heb ik mij afgevraagd waarom een andere EU-ambassade de Nederlandse consulaire zaken niet waarneemt. Dit moet toch mogelijk zijn. Ik herinner mij dat de Nederlandse ambassade in Moskou jarenlang de visumaanvragen voor Israël heeft behandeld, omdat de Sovjet-Unie geen diplomatieke betrekkingen had met dat land.

Met alle EU-landen samen zouden alle landen in de wereld met een consulair netwerk kunnen worden afgedekt.

Zie ook: Consulaire steun voor elke EU-burger bij alle EU-ambassades
bron: Europa-nu.nl


donderdag 3 mei 2018

Testervaring (2)

Voor de eerste testrit (*) van de nieuwe metro op vrijdagavond 20 april kwam ik te laat, doordat de tram die mij er heen moest brengen niet reed en de vervangende bus niet op kwam dagen, ondanks geruststellende woorden van het gemeentelijk vervoersbedrijf. Het GVB belde mij een paar dagen later met excuses. Op maandagmorgen 30 april kreeg ik een tweede kans. Als vergistoerist vierde ik een ouderwetse Koninginnedag, niet in maar onder de Amsterdamse binnenstad.

Bij binnenkomst kregen we meteen een lunchpakket, een hesje en een gekleurde band uitgereikt. Ik had de groene band (met judo ben ik als kind al verder gekomen dan dat). De band moest over het hesje gedragen worden en ik moest de hele ochtend in de buurt blijven van de begeleider met het groene petje. De begeleiders wisten ook niet wat er ging gebeuren, maar kregen zo nu en dan een goddelijke ingeving via hun portofoon. Het enige wat we aan het begin te horen kregen, is dat er vandaag een calamiteit geoefend zou worden, maar we wisten niet wat. Verder bestond het testen vooral uit wachten. Lege metrotreinen reden af en aan. We moesten er een paar voorbij laten gaan - de goddelijke stem had nog geen toestemming gegeven om in te stappen en wie toch instapte, werd er door de begeleider net zo snel weer uit gescholden. Enkelen waagden hun leven door op het randje van het perron een aanrazende metro te filmen. De calamiteit kon zomaar elk moment gebeuren.

Eindelijk mochten we instappen, maar ook in de trein moest we bij ons groepje blijven. Een EHBO'er stond paraat. Bij elk station werd omgeroepen dat we moesten gaan zitten of ons goed vasthouden vanwege onverwachts rijgedrag. We rekenden dus allemaal op een noodstop. Maar we bereikten ongestoord het eindstation Zuid, hoewel er de hele tijd werd omgeroepen dat deze metro niet verder ging dan het Europaplein. Passagiers, personeel, omroepsysteem en calamiteit werden kennelijk onafhankelijk van elkaar getest.

Op het bovengrondse station Zuid moest ik mij even oriënteren, want ik herkende wel het hoofdkantoor van de ABN Amro, maar voor mijn gevoel zou de Noord-Zuid-lijn haaks op de Zuidas aan moeten komen. Dat is - uiteraard - niet het geval: de metro maakt hier een bocht naar het westen en komt aan op een eigen perron dat parallel tussen de bestaande perrons van trein en metrolijn 50 ligt. Nu herkende ik het wel. Op dit station ben ik vaak uitgestapt. Nu kon dat niet, want langs het metroperron staat nog een hek, vooral om te voorkomen dat onwetende passagiers van buiten zouden proberen in te stappen.

De bestuurder wandelde rustig naar het andere eind van het metrostel en we vertrokken weer richting Noord. Weer moesten we ons goed vast houden, maar er gebeurde niets. Bij station Vijzelgracht moest iedereen uitstappen. De groepjes moesten zich op dit station verspreiden om het (wat 'het' was, wisten we niet) zo echt mogelijk te laten lijken en ons groepje, met de groene band, stond te wachten bij de uitgang. De begeleiders van de groepen wisten ook niet van tevoren wat er zou gebeuren - behalve dan dat er een 'calamiteit' zou komen - maar op de portofoons hoorden wij duidelijk de instructies dat de ramp mocht beginnen. Vervolgens kwam er een meneer ons lachend bewieroken met een klein oranje apparaat in zijn hand, waarmee hij de 'rook' (eerder partystoom) verspreidde rond de poortjes van de uitgang. Personeel van het GVB en EHBO'ers waren in ruime mate aanwezig, dus een aantal van ons besloten - zoals je ook zou mogen verwachten bij een brand - naar buiten te gaan. Maar onze groepsbegeleider reageerde boos: "Ik had nog zó gezegd dat we bij de groep moesten blijven". Dus hebben we nog een poosje lijdzaam als slachtoffers in de 'rook' staan wachten. Het grappige was dat net daarvoor iemand had gevraagd of hij even naar buiten mocht om te gaan roken, maar dat mocht niet. De volgende dag las ik in de krant dat iemand ademnood van de neprook heeft gekregen, maar dat verbaast me. Het kunnen ook de zenuwen zijn geweest. De 'hogepriester' van het GVB sproeide het goedje lachend in m'n gezicht. Het was zeker geen (wie)rook. In een hoogmis val je sneller flauw. Iemand liep rond met een lange stok met een apparaatje erop waarmee hij de sprinklers en/of rookmelders beroerde. Het duurde even voordat eindelijk het alarm afging en we naar buiten mochten, waar de weergoden al waren begonnen met blussen.

Buiten was een roodwit lint gespannen, er stonden een paar agenten en brandweerlieden en OVD P. Vreeken, de Officier van Dienst. We stonden 'bovenop' de gracht, net voor het kantoor van de Autoriteit Financiële Markten (AFM). Iemand zei dat aan de overkant het café was waar Simon Carmiggelt altijd zat, maar ik kon niet precies zien welk café dat dan was. HIj had vandaag, uitkijkend op ons lijdzame bejaardenclubje, een prachtige Kronkel kunnen schrijven. We hebben daar een poos in de druilerige regen staan wachten. Er zat een plastic poncho in ons lunchpakket, maar de meesten lieten die ingepakt zitten. Zo nat was het nu ook weer niet. De meesten hebben de ramp doorstaan met gezellig keuvelen en genieten van de broodjes. De sfeer was goed. Voor wie zo lang niet kon staan, waren een paar klapstoeltjes neergezet. Een man die 's nachts gewerkt had en het zat werd, kon zijn hesje inleveren en naar huis gaan. De groep was niet groot en de andere uitgangen waren ver weg, we zagen verder niemand. We vroegen ons luchtig af of behalve ons iedereen was omgekomen. De volgende dag las ik in de krant dat de ontruiming wel een half uur geduurd heeft en ook dat verbaast me. Wij stonden als eersten buiten en hebben van de hele rampoefening eigenlijk weinig meegekregen. Het was meer een vroege lunchpauze.

Toen de ramp voldoende bestreden was, kregen we vrij en mochten we met ons kaartje naar lieve lust door de metro reizen en de stations bekijken. Ik ben eerst naar Noord gegaan, kijken of ik naar een vriendin kon zwaaien die vanuit het stadsdeelkantoor de hele dag de lege metro's af en aan ziet rijden. Ik heb geprobeerd een goede foto te maken van het metrovoertuig met de drie kruizen van het stadsdeelkantoor op de achtergrond. Op datzelfde moment zag ik een slechtziend stel met nog iemand op het station rondlopen en rondkijken, de toegankelijkheid van het station becommentariërend. Hier was nog geen geleidelijn. Ik hoor hun zeggen dat het hun verbaasde dat bij het brandalarm de poortjes niet automatisch opengingen. Die 'nog iemand' bleek een journalist van de Volkskrant, want de volgende dag las ik hun citaat letterlijk in de krant, geklokt op 11:00 uur. Voor de tijd heb ik even de digitale informatie van mijn foto's op station Noord bekeken en die zijn gemaakt om 11:03 uur, dus dat komt precies overeen.

Daarna ben ik nogmaals naar Zuid gereisd - in één keer van station Noord naar station Zuid - en daarna in noordelijke richting de stations Europaplein en De Pijp bekeken. Gelukkig was de ramp niet hier, want dan waren we allemaal De Pijp uit gegaan. Bij station De Pijp liggen de metrobuizen als lange pijpen boven elkaar, het is wel even zoeken hoe je bij welke richting komt. De metrostations zijn heel lang, bij De Pijp ben ik aan beide uiteinden naar boven gegaan, waar ik respectievelijk de kruispunten Ferdinand Bolstraat / Ceintuurbaan en Ferdinand Bolstraat / Albert Cuyp kon zien. Van achter een bouwhek heb ik een poosje naar de drukke druilerige markt staan kijken. Uiteindelijk was ik rond kwart over twaalf weer op Centraal en werd het tijd om naar huis te gaan. Het was een interessante ervaring. Dit keer wél geslaagd.

(*) Testervaring (1)

vrijdag 20 april 2018

Testervaring

Mijn eerste testervaring met de Noord-Zuid Lijn in Amsterdam. Mij maanden geleden al aangemeld bij het Gemeentelijk Vervoersbedrijf GVB. Het testen met passagiers werd een paar keer uitgesteld doordat de technische tests uitliepen. Maar vrijdagavond 20 april was het dan zover. ik zou als testpassagier mee met de nieuwe metro. Uiterlijk 19:00 moest ik op metrostation Centraal zijn, het speciale kaartje met QR-code op zak. Om mooi op tijd te zijn, vroeg gegeten bij vrienden op IJburg en om zes uur met tram 26 naar Centraal. Ruim op tijd.

Maar ik had niet met het Gemeentelijk Vervoersbedrijf gerekend. De bovenleiding van lijn 26 was eerder die middag geknapt, er waren bussen ingezet. De hele middag al, zo bleek. Om er zeker van te zijn dat ik nog op tijd zou komen, belde ik kort na zessen de klantenservice, legde uit dat ik aan het testen mee zou doen en vroeg wat ik moest doen. Op dat moment kon ik nog alternatief vervoer regelen. Nee, ik hoefde mij geen zorgen te maken, verzekerde het GVB mij. Er waren zeven pendelbussen onderweg, gewoon blijven staan waar je staat, op de halte Lumièrelaan. Het aantal wachtende passagiers groeide, druk bellend met bazen en partners, dat men probeerde op tijd te zijn. Ik voelde mij al een echte GVB-er en stelde iedereen gerust: er zijn zeven pendelbussen onderweg! De hele rit van Centraal naar het eindpunt op IJburg duurt minder dan een half uur, maar na 40 minuten was er nog steeds geen pendelbus te bekennen. Eindelijk om 18.43 uur verscheen de eerste. Maar kon ik nog op tijd komen? Het werd nu een race met lijn 326 tegen de klok. Weer gebeld met klantenservice, met een mevrouw die erg meeleefde, mijn naam noteerde en het testteam belde. Het ontmoetingspunt voor de test zou wat langer open blijven.

Om tien minuten over zeven was ik op Centraal. Ik rende naar de poortjes van het op 22 juli te openen metrostation. Bij de poortjes stond een vriendelijke dame van het GVB die mijn kaartje zag en zei dat ik gewoon kon inchecken en doorlopen. Maar toen kwam haar collega eraan: nee, dat mocht niet meer. Tijd is tijd. De dame nam het nog voor mij op bij haar collega, omdat ik had uitgelegd dat ik van buiten Amsterdam kwam en alleen door GVB zelf vertraagd was en daarover onderweg bij herhaling contact had onderhouden met de klantenservice. Maar de man was onverbiddelijk: ik moest weer naar huis. De vrouw verontschuldigde zich.

Nou kan ik mij voorstellen dat er een bovenleiding knapt en bij de test kan natuurlijk van alles misgaan. Maar wat ik niet begrijp is dat er in veertig minuten géén van de zeven ingezette bussen verschijnt en dat het GVB niet even regelt dat testers die van buiten komen kort kunnen worden opgevangen. Bovendien, als de dwarse collega om zeven uur nou maar koffie was gaan drinken, dan had de klantvriendelijke dame mij gewoon binnen gelaten en zat ik vrolijk in de metro te testen of te genieten van het "lunchpakket" dat het GVB mij deze avond had beloofd. Misschien had ik dan mijn geloof in GVB behouden.

Eerste testbevinding: het gemeentelijk vervoersbedrijf is nog niet rijp genoeg om passagiers naar de testlocatie te vervoeren.

maandag 26 maart 2018

Verkiezingen of niet?

Morgen - dinsdag 27 maart - is de tweede ronde (run-off) van de presidentsverkiezingen in Sierra Leone. Of niet. Aan de vooravond van de verkiezingen is dat nog steeds onzeker. Bij de eerste ronde op 7 maart deden zo'n 16 partijen mee. De twee grootste, traditionele partijen haalden ongeveer evenveel stemmen. Uitdager Bio van de SLPP mag het opnemen tegen Koroma van de APC, de partij van de zittende president. Maar Koroma wist zaterdag via de rechter de verkiezingen van 27 maart tegen te houden. Hij vond dat eerst de vermoedens van verkiezingsfraude moesten worden onderzocht. Na de uitspraak van de rechter liet de Kiesraad zaterdag weten de voorbereidingen te stoppen. Maar vandaag, maandag 26 maart, hief de rechter de blokkade op: de verkiezingen mogen dinsdag doorgaan. Het is nu maandagavond maar de kiesraad heeft nog niet gereageerd. Zijn er morgen verkiezingen of niet?

Sierra Leone court lifts order halting presidential election
Africa News, 26-03-2018

In contact met mijn vrienden in Freetown blijf ik ook (de persberichten op) de website van de kiesraad, de National Electoral Commission (NEC), volgen.

http://necsl2018.org/

----------

Aanvulling maandagavond 26-03-18 22:00 uur.In de loop van de avond kwam de kiesraad met een verklaring.
Hier mijn korte samenvatting:

A few minutes ago, Monday evening, the NEC released a statement: 

NEC will resume all preparations immediately. 
Due to logistical delays polling can not be conducted tomorrow. 
The elections will now be conducted Saturday March 31st. 

http://necsl2018.org/.../03/26th-March-2018-Statement.pdf

----------

Aanvulling: And the winner is... president Bio (SLPP). 

donderdag 22 maart 2018

Van Harte

Er belt een aardige jongeman aan de deur. "Ik kom voor resto VanHarte. Die halen eenzame oude mensen op om dan samen te gaan eten." - "O, dus je komt me halen?", antwoord ik spontaan. "Nee, dat niet!", reageert hij enigszins geschrokken. Vaak wijs ik aanbiedingen aan de deur af, maar dit keer werd het aanbod al ingetrokken voordat ik "ja" kon zeggen.

woensdag 21 maart 2018

Krols kattenkoor

Nacht, 21-03-18 04:31 uur

Een krols kattenkoor hier in de straat is 's nachts om vier uur nog aan het oefenen voor de Mattheüs Passion. Dan kraait een haan. Herr, erbarme mich.

Avond, 21-03-18 23:00 uur

We zijn weer een nacht verder.

Eén van de dames van het koor heeft duidelijk een oogje op me. Ze is na het stemmen - en dan bedoel ik dus niet van het koor - vanaf het stembureau de hele weg achter mij aangelopen naar mijn huis. Een wandeling van een kleine kilometer. Op onze eerste date wilde ik haar niet meteen mee binnen vragen. Ze zit nu voor mijn huis een serenade te brengen. Krolse katten kunnen extreem om aandacht bedelen, las ik vannacht, toen ik ook al niet kon slapen vanwege het luidruchtige krolse kattenkoor.

Mijn huisgenoot heeft vannacht ook niet te klagen over aandacht. HIj heeft vanavond een nieuwe rookmelder boven zijn bed geïnstalleerd en mij met trots laten zien. Zijn nieuwe vriendin laat hem met lieftallige stem en zwoele lichten in diverse kleuren weten als zij in zijn kamer beweging, koolmonoxide of rook opmerkt. Hij kan met haar appen en ze antwoordt direct met haar liefdevolle stem. Bij de eerste kennismaking vroeg ze mij, vriendelijk maar resoluut, wel onmiddellijk de "hoofdslaapkamer" te verlaten. Ik leg het hier als huisbaas dus meteen af van mijn huurder en ik weet niet wie van ons jaloerser keek.

Zijn nieuwe vriendin schijnt zelfs verschillende soorten rook te kunnen onderscheiden. Bijvoorbeeld als hij op zijn kamer een tosti zou bakken, zo legde hij me uit. Dat bakken moet hij dan nog wel zelf doen, begreep ik uit zijn uitleg (de relatie moet nog groeien), maar ik stel me wel voor dat ze het verschil opmerkt tussen tosti ham of tosti kaas. In elk geval zal ze het hem duidelijk laten weten als de tosti is aangebrand.



zondag 18 maart 2018

Mijn eerste herinnering

Vandaag met mijn beide zussen gratis reizend naar Schiedam, de stad waar ik heb leren lopen en Fries leren praten. Meer dan 100 foto's gemaakt van deze prachtige stad. Ik plaats hier alleen de allermooiste - voor mij. 

In deze bocht van dit pad achter onze flat ligt mijn oudste herinnering. Als driejarige kukelde ik achterover met m'n blauwe, metalen driewielertje. Hier, precies in deze bocht. Het pad is er nog. De rest van het Wibautplein, de parel van Nieuwland, is gesloopt. 

Onze flat, waar mijn broertje Johan (1959-2010) is geboren, is nu een volkstuin voor de voedselbank. ”Wie bouwt? Wibaut!”, staat er op het bord in de tuin. 

Het pad achter onze hoge flat is nu een tuinpad. Ik was een kind en wist niet beter, dan dat het nooit voorbij zou gaan.



zaterdag 17 maart 2018

Alle kandidaten

Alle 53.733 kandidaat-gemeenteraadsleden op een rijtje bij #openGR2018

Te filteren, selecteren, zoeken en downloaden.

Om te oefenen heb ik even gezocht op mijn eigen achternaam. In de Wieringermeer (gemeente Hollands Kroon) kan je natuurlijk niet om de Lonten heen. Drie kandidaten met deze naam. De Wieringers zijn geen familie van mij, maar in een ver verleden wel verwant met de Bildtse tak waar ik van afstam. De Haagse en Utrechtse kandidaat ken ik goed, één schijnt er zelfs naar mij genoemd te zijn.

In de gemeente Dantumadiel treden drie Ytzens tegen elkaar in het strijdperk. Moge de beste Ytzen winnen!

De link nog eens voluit: 



Rondje Rondweg

Een zieke vriend heeft mij tijdelijk zijn auto toevertrouwd om het voertuig ook tijdens de koudegolf aan de praat te houden. Maar waar heb je een auto voor nodig als je in fietsstad Houten woont, met twee treinstations en zo vlakbij Utrecht? De auto heeft dus al weer een week stilgestaan. Dan maar een rondje Rondweg. Gewoonlijk zie ik dit moderne verdedigingswerk alleen van onderen, als ik door de poorten ofwel de talrijke fietstunneltjes op mijn stalen ros de stad verlaat. Nu maar eens nagaan hoe omvang-rijk ons mooie dorpje is geworden. De wagen en ik zijn lekker opgewarmd na vijftien kilometers rondweg uit en thuis.



dinsdag 6 maart 2018

Verkiezingen in Sierra Leone

Al een paar keer deze week dacht ik dat komende woensdag 7 maart de verkiezingen zijn. Dat klopt ook wel, maar dan in Sierra Leone. Ik heb dagelijks contact met mijn vrienden daar en begin onze landen kennelijk al een beetje door elkaar te halen. Bij eerdere verkiezingen sinds de jarenlange burgeroorlog, die in 2002 eindigde, liepen de spanningen plaatselijk hoog op, maar iedereen verzekerd me dat de sfeer nu rustig en vreedzaam is. Mijn 23-jarige vriend Susu heeft voor het eerst een officieel identiteitsbewijs en is trots dat hij nu aan de verkiezingen mee mag doen. De huidige president Ernest Bai Koroma (APC) is na de maximale termijn van tien jaar aftredend en de kandidaat van de grootste oppositiepartij SLPP Julius Maada Bio maakt een goede kans zijn plek over te nemen. In totaal zijn er zestien presidentskandidaten. Ook zijn er parlementsverkiezingen. In het parlement zijn 112 zetels te verdelen. Daar bovenop zijn twaalf parlementszetels al vergeven aan de Paramount Chiefs, Opperhoofden die de twaalf provincies vertegenwoordigen.

donderdag 1 maart 2018

Discriminatie, dat is belachelijk

De VVD vist in troebel water. Discriminatie doet het goed. Je kunt er stemmen mee winnen. Op de landelijke website schrijft de VVD: "Bijstand is niet bedoeld om luxe van te leven in Turkije." Daar is geen speld tussen te krijgen, iedereen is het daar wel over eens. Ook de wet en de wetshandhaving zijn daarover volstrekt duidelijk. Bijstand is niet bedoeld om luxe van te leven. In het buitenland van de bijstand leven is al helemáál niet toegestaan. Ik weet dat heel goed, omdat ik zelf heb geleend van de sociale dienst. Een voorwaarde daarvoor - voor iedereen die in welke vorm dan ook bijstand krijgt - is dat als je naar het buitenland wilt, al is het net over de grens naar Essen in België of Essen in Duitsland, je daar vier weken van tevoren schriftelijk toestemming voor moet vragen aan de overheid. Iemand in de bijstand mag volgens de wet in totaal nooit meer dan 28 dagen van een jaar in het buitenland verblijven. Dus ja, bijstand is niet bedoeld om luxe van te leven in Turkije. Of in Amerika. Of als God in Frankrijk. Of België. Of Duitsland. En zelfs als je gewoon in Nederland blijft, is bijstand niet bedoeld als luxe. 

Fijn dat de VVD ons daar nog eens aan herinnert. De wet geldt voor iedereen. Maar waarom noemt de VVD dan specifiek Turkije? Omdat de VVD heel goed weet dat er mensen zijn die een hekel hebben aan Turken en dat er mensen zijn die geloven dat 'buitenlanders' anders aangepakt worden dan 'Hollanders' en dat héél oneerlijk vinden. Discriminatie mag niet, dat is jammer, maar door bij het verongelijkte gevoel van deze Hollanders aan te sluiten, kan je toch nog stemmen winnen. 

Waar gaat het om? Iedereen die in de bijstand zit, moet elk inkomen en vermogen melden. Dus zeker als je grond en een eigen woning bezit. Bij mensen die in het buitenland grond en een of meer woningen bezitten, gaat dat vaak fout. Soms onbewust, het kan gaan om familiebezit en soms is de waarde niet eens bekend, soms - vaak - is het ook bewuste fraude. Een wijdverbreid en hardnekkig probleem. Als je vermogen hebt in het buitenland, zul je dat - net als vermogen in Nederland - moeten belenen of verkopen voordat je voor bijstand in aanmerking komt. Bezittingen in het buitenland zijn moeilijk te controleren. Als de VVD bedoeld te zeggen dat dit moet worden aangepakt, dan heeft de partij gelijk. Rijk en gemeenten zijn daar ook mee bezig. 

De VVD schrijft: "Je krijgt bijstand. Belastinggeld waar andere Nederlanders hard voor werken. In Turkije heb je huizen of grond. Maar dat houd je geheim. Eén plus één is twee, zou je zeggen. Dus opsporen, aanpakken, uitkering stopzetten, terug laten betalen en een flinke boete erbovenop. Gemeenten zijn daar goed mee bezig. Ze hebben een effectieve methode gevonden om deze fraudeurs te pakken te krijgen.Maar wat gebeurt er? De gemeenten worden teruggefloten en de fraudeurs mogen het geld houden. De methode zou discriminatie zijn. Dat is belachelijk."

Een regeringspartij die een uitspraak van de rechter "belachelijk" noemt, dan is het opletten geblazen. Niemand is verplicht om het politiek eens te zijn met rechterlijke uitspraken, maar als je als partij de uitspraak van de rechter "belachelijk" noemt om stemmen te winnen, dan begeef je je op glad ijs. Daarom heb ik de rechterlijke uitspraak waar het hier om gaat er maar eens bijgezocht (en ik mag toch aannemen, dat de VVD dat ook heeft gedaan of doet de rechter er voor de VVD al helemáál niet meer toe?). 

De Centrale Raad van Beroep (de hoogste rechter in uitkeringszaken) heeft een besluit van de gemeente Tilburg vernietigd en draagt de gemeente op om een nieuw besluit te nemen. Waarom? De gemeente wilde de bijstandsfraude aanpakken. Een goede zaak. Maar de gemeente ging in de fout door een project op te zetten waarin alleen de bijstandtrekkers met een Turkse eerste of tweede nationaliteit werden geselecteerd om te onderzoeken op fraude. Had de gemeente gelijktijdig besloten om ook andere nationaliteiten aan te pakken, of daarvoor een gefaseerd plan gemaakt, dan was er niks aan de hand geweest. De gemeente voerde aan dat ze dat ooit ook nog wel eens wilde gaan doen, maar nam daar geen besluit over. Selecteren op nationaliteit mag niet. Turken aanpakken, maar andere nationaliteiten op z'n beloop laten, is niet goed. Daarom moet de gemeente Tilburg een nieuw besluit nemen. Dát is wat de rechter zegt in z'n uitspraak. Daar kan je het mee eens zijn of niet, je mag daar best wat van vinden, maar dan ga je daar serieus op in. De grens ligt bij discriminatie.  

Zo niet de VVD. Die ruikt haar kans. Heb je een hekel aan Turken en vind je dat discrimineren moet kunnen: stem VVD. 

Bronnen: 


"Vermogensonderzoek in Tilburg in strijd met discriminatieverbod."

Meer rechterlijke uitspraken rond dit thema

De Raad van de Rechtspraak heeft op 5 maart 2018 een uitstekend overzicht gepubliceerd van vrijwel alle uitspraken van de Centrale Raad van Beroep over dit onderwerp en op basis van deze uitspraken de uitgangspunten geformuleerd wanneer een bijstandsonderzoek discriminatie is en wanneer niet. 

Uitgangspunten bij de beoordeling

Bij de verschillende uitspraken die de Centrale Raad van Beroep in dit soort zaken heeft gedaan, spelen de volgende uitgangspunten een rol:
  • Gemeenten mogen zonder specifieke aanleiding onderzoeken of mensen terecht (volledige) bijstand ontvangen
  • Gemeenten hoeven dit preventief fraudeonderzoek niet op alle bijstandsgerechtigden toe te passen en ook niet op dezelfde manier. Zulk onderzoek is kostbaar en het belang van voorkomen van fraude is groot.
  • Gemeenten mogen dan ook gebruikmaken van zogenoemde risicoprofielen, bijvoorbeeld gebaseerd op gedrag van mensen.
  • Een risicoprofiel mag worden gebaseerd op het criterium 'een ander land van herkomst dan Nederland'.
  • Onderzoek naar bijstandsgerechtigden van slechts één nationaliteit mag echter niet. Dat is immers in strijd met het discriminatieverbod bedoeld in artikel 14 EVRM en artikel 1 van Protocol 12 bij het EVRM.
  • Dit betekent dat het bewijs dat met dit onderzoek verkregen is niet mag worden gebruikt.
  • Ander bewijs mag wel worden gebruikt en er mag nieuw onderzoek worden gedaan om aan te tonen of sprake is van (verzwegen) buitenlands inkomen of vermogen.



dinsdag 20 februari 2018

Geschikt of ongeschikt?

"Ben je geschikt als wethouder als je stukken niet leest, niet op bijeenkomsten komt en leugens verspreidt?". 

Dat vraagt Bernhard Tomlow zich af in een open brief over de vertraging en kostenoverschrijding van de Uithoflijn in Utrecht. De beroemde Utrechtse advocaat staat al decennia bekend als een hinderlijke volger van de politiek.

Hij heeft het hier over de wethouders Kees van Dalen van Houten en Lot van Hooijdonk van Utrecht. De beide wethouders hebben namens de U10, het samenwerkingsverband van tien gemeenten, een kritische brief geschreven aan de provincie Utrecht over de Uithoflijn. Het probleem is dat de andere wethouders van de U10 hier niets van af wisten. Er heeft wel een conceptbrief gecirculeerd, maar die ging helemaal niet over de Uithoflijn. Dat punt hebben de twee wethouders er op het laatste moment op eigen houtje ingefietst.

De U10-brief zou het laatste zetje gegeven hebben waardoor gedeputeerde Jacqueline Verbeek van de provincie Utrecht moest aftreden. Zij vindt nu dat ze vanwege "leugens" moest vertrekken.  Sommigen betichten de beide briefschrijvers van opzet en "politieke spelletjes". Tomlow wijst er op dat de vertraging en de daarmee samenhangende kostenoverschrijding van de Uithoflijn niet zozeer te wijten is aan gebrek aan regie door de provincie maar doordat de gemeente Utrecht haar toezeggingen niet nagekomen is. De gemeente is verantwoordelijk voor de aanleg van het gedeelte van de tramlijn tussen Utrecht Centraal en station Vaartsche Rijn en dit deel had inmiddels al moeten zijn opgeleverd. Maar de gemeente gaf voorrang aan het contract met de aannemers van het nieuwe Hoog Catharijne. Door de verbouw van het winkelcentrum en het stationsplein kon de ondergrond voor dit deel van de lijn nog niet worden aangelegd. Het deel van de Vaartsche Rijn naar de Uithof, waar de provincie verantwoordelijk voor is, is nagenoeg klaar en hier vinden al testritten plaats. De Uithoflijn zou halverwege 2018 geopend worden, maar dit wordt zeker een jaar later. Door de vertraging is € 84 miljoen extra nodig, die voor het grootste deel voor rekening komt van de provincie. Daarin zit ook een potje dat afkomstig is van de regiogemeenten (de erfenis van het BRU) en het gaat mogelijk ten koste van gelden voor de mobiliteitsplannen van deze gemeenten. 

De samenwerking van de stad Utrecht en de omliggende gemeenten is sinds de jaren '80 in allerlei gedaanten georganiseerd geweest, vaak in een soort concurrentiestrijd met de provincie. Eerst had je het Regio Beraad Utrecht (RBU), dat men afhankelijk van hoe de politieke vlaggen wapperden wilde laten uitgroeien tot één grote gemeente, een gewest, een stadsregio of een stadsprovincie. In dat laatste geval zou de provincie Utrecht dus in twee provincies uiteenvallen. Het RBU speelde een belangrijke rol in de grootschalige Vinex-verstedelijkingsplannen in en om Utrecht, waar o.a. Leidsche Rijn en Houten-Zuid uit voort zijn gekomen. Maar fusieplannen haalden het niet en de provincie kreeg weer een grotere rol. Het RBU werd opgeheven en vervangen door het Bestuur Regio Utrecht (BRU). In het begin een nuttig maar vrijblijvend intergemeentelijk overleg van bijna alle gemeenten in de provincie, tot de stadsgrenzen van Amsterdam aan toe, en dan weer een steviger samenwerkingsverband van de stad Utrecht en aangrenzende gemeenten.

Zo kreeg het BRU ook een belangrijke taak als vervoersregio en het verdelen van geld voor openbaar vervoer en mobiliteitsplannen. Het BRU is opdrachtgever voor het regiovervoer U-OV en was in eerste instantie ook eigenaar van de trambaan en de trams, maar de tram is in 2015 overgeheveld naar de provincie. Daarbij zijn ook afspraken gemaakt over het overdragen van budgetten. Daar is nu gesteggel over. Intussen wil de regering - althans het vorige kabinet - af van gemeenschappelijke regelingen als het BRU en daarom zijn tien gemeenten (Utrecht, De Bilt, Bunnik, Houten, IJsselstein, Nieuwegein, Stichtse Vecht, Vianen, Zeist en Woerden) een netwerk begonnen om hun toekomstige samenwerking vorm te geven, onder de naam U10 ofwel Utrecht10

Hoewel de Uithoflijn een Utrechtse aangelegenheid is, zijn de omliggende gemeenten dus indirect financieel betrokken bij het Uithoflijn-debacle en is het begrijpelijk dat ze daar op willen reageren. Maar acht van de tien verkeerswethouders van het U10-netwerk hebben de kritische brief over de Uithoflijn dus nooit gezien of besproken.

Advocaat Bernhard Tomlow is erg kritisch over U10-voorzitter Kees van Dalen. Zo staat in de U10-brief dat het mobiliteitsprogramma - waar de brief in eerste instantie over gaat - pas 16 januari 2018 gepresenteerd is, maar volgens Tomlow is dat "apert onjuist". Al een half jaar eerder, op 17 juli 2017, heeft de provincie alle betrokken wethouders uitgenodigd voor een presentatie op 25 oktober 2017. Twee wethouders waren 25 oktober niet aanwezig: de briefschrijvers Van Hooijdonk en Van Dalen. Ook hoorden beide wethouders volgens de brief pas op 12 februari dat de provincie een deel van het extra geld voor de Uithoflijn wil halen uit geld dat is overgekomen van het BRU. Maar volgens Tomlow is dat al bij de overdracht van de gelden in 2014 expliciet zo afgesproken. Toch schrijft Kees van Dalen: "De gemeenten voelen zich overvallen met deze besluiten." Tomlow reageert fel: "Als er één persoon is die zich hierdoor niet overvallen moet voelen, is dat Kees van Dalen". Die had hierover namelijk al op 12 januari een bespreking met de gedeputeerde.

Om het overvallen gevoel van Van Dalen moest ik wel een beetje glimlachen, want eerder - zo bleek in een officiële reactie van het Houtens college - voelde hij zich ook al eens "overvallen" door een besluit van de sociale dienst Werk en Inkomen Lekstroom, waar hij zelf voorzitter van is.

Maar goed, wie mij of mijn weblog heeft gevolgd, weet dat ik niet meer onbevangen ben als het gaat om onze wethouder Kees van Dalen. In 2015 heb ik hem als wethouder van Houten gevraagd goed na te denken over de gevolgen van een besluit dat hij als voorzitter van Werk en Inkomen Lekstroom (WIL) overwoog om te gaan nemen. Dit besluit zou grote gevolgen hebben voor mijn bestaan en was naar mijn overtuiging in strijd met de wet. Het voorstel ondervond ook veel weerstand onder de uitvoerende ambtenaren zelf. Het besluit kwam er toch, met maar één bestuurlijke handtekening: die van Kees van Dalen. In een persoonlijk gesprek heb ik hem daarna gewezen op de gevolgen van zijn besluit en de strijdigheid met de wet. Maar tot mijn schrik, was zijn enige reactie: "je vindt mij toch niet verantwoordelijk?" Maar als de enige bestuurder die het besluit getekend heeft niet verantwoordelijk is: wie dan wel? Verschillende raadsleden hebben hem aangesproken op deze kwestie, maar steeds reageerde hij geïrriteerd afwijzend en nooit heeft hij inhoudelijk gereageerd. Op wat hij buiten de gemeente doet, daar moeten Houtenaren hem niet mee lastig vallen. Gelukkig gaf de rechter mij uiteindelijk gelijk dat het besluit niet in overeenstemming was met de wet.

In het najaar van 2017 heb ik Kees van Dalen in een uitgebreide persoonlijke brief gevraagd om zich niet opnieuw kandidaat te stellen voor de gemeenteraad. Ik wist toen nog niet dat hij op nummer 1 van de CDA-lijst zou komen en opnieuw een wethouderschap ambieerde. De vraag van advocaat Tomlow "Ben je geschikt als wethouder...? was mij dus uit het hart gegrepen. Dit schreef ik aan het slot van mijn - toen nog vertrouwelijke - brief, waar Van Dalen nooit op heeft geantwoord: 

“Het gaat mij niet zozeer om je beleid – dat kan goed of slecht zijn – maar je gebrekkige functioneren, je gebrek aan dossierkennis, je gebrek aan inzicht in de gevolgen van je beleid voor het leven van de burgers, je gebrek aan inlevings­vermogen, je gebrek aan feedback en je gebrek aan wetskennis. Het is mooi geweest en een goed moment om eervol afscheid te nemen en terug te kijken op het goede dat je ook hebt gedaan. Doe ons en jezelf geen nieuwe periode aan. Wees geen oorzaak van conflict. Ik hoop dat als de lijst bekend gemaakt wordt, jouw naam er niet op staat en er geen discussie hoeft te ontstaan rond jouw persoon. Dank je wel als je dat wijze besluit hebt genomen.”

Zie mijn blog "Meneer Van Dalen geeft geen antwoord". 

Op 19/02/18 was er in de Provinciale Staten een spoeddebat over de U10-brief; de gemeenteraad van Utrecht heeft vragen gesteld; 21/02/18 vindt overleg plaats tussen Provincie en U10. 

Zie de U10-brief (concept en definitieve versie), moties, raadsvragen en nieuwsberichten in mijn aansluitende blogpost:
Bronnen rond U10 en Uithoflijn





Bronnen rond U10 en Uithoflijn

Bronnen over de dicussie rond U10, provincie Utrecht en Uithoflijn
behorend bij mijn blog: Geschikt of ongeschikt? (20/02/18)

Open brief Bernard Tomlow over debacle Uithoflijn:”De verkeerde is opgestapt”
(DUIC, 10/02/18)

Tweede open brief Bernard Tomlow over debacle Uithoflijn: ‘Gemeenteraad doe uw werk’
(DUIC, 16/02/18) - Dit is de belangrijkste bron voor het blog 'Geschikt of ongeschikt'!

Onduidelijkheid over brief tien Utrechtse wethouders rond Uithoflijn; Hoe zit het?
(DUIC, 16/02/18)

Website U10: www.utrecht10.nl

Concept brief U10 (via DUIC) (PDF)

Definitieve brief U10 (via DUIC) (PDF)

Tijdlijn: zo verloopt de politieke crisis om de Uithoflijn
(RTV Utrecht, 16/02/18, doorlopend)

Wezenlijk verschil tussen versies U10-brieven; PvdA Utrecht wil opheldering over gang van zaken
(DUIC, 16/02/18)

Ex-gedeputeerde haalt uit: "Ik ben weggegaan op basis van leugens"
(RTV Utrecht, 15/02/18)

@JVerbeekNijhof: "Ik ben obv leugens weggegaan" (Twitter, 15/02/18)

Vragen gemeenteraad Utrecht over totstandkoming U10-brief
(Stadsbelang, PvdA, VVD, 16/02/18) (PDF)

Agenda en stukken spoedvergadering Provinciale Staten 19/02/18
(overzicht met download-links)

Motie 19 SGP, PVV (G. van Leeuwen, R. Dercksen) (verworpen) (PDF)
"constaterende dat uit naam van tien gemeenten een brief is geschreven aan de provincie, deze brief in werkelijkheid door slechts twee wethouders is gekend, uitspraken in de brief inhoudelijk onjuist zijn, overwegende dat de provincie hierdoor op het verkeerde been is gezet, dit gedrag mogelijk zelfs valt onder het delict dat wordt beschreven in Wetboek van Strafrecht art.225lid 2: valsheid in geschrifte, dit geen manier is om met elkaar om te gaan, dragen het college van GS op krachtig stelling te nemen tegen deze wijze van communiceren vanuit de U10, dat ook in haar reactie (als antwoord op de brief) te verwoorden en een juridische beoordeling van deze werkwijze te formuleren."

Motie 20 (VVD) (Arthur Kocken) (ingetrokken) (PDF)
"constaterende dat de vertraging van de aanleg van de Uithoflijn en de daarmee gepaard gaande kosten voornamelijk veroorzaakt worden door bouwwerkzaamheden in het centrum van Utrecht onder verantwoordelijkheid van het college van B&W van de gemeente Utrecht; overwegende dat de gemeente Utrecht grote schade aan kan richten wanneer zij geen doorrijdbaar stationsgebied oplevert omdat de kosten hiervan voor het grootste deel door de provincie gedragen moeten worden en ten koste gaan van openbaar vervoer in andere gemeenten. (...) het handelen van de gemeente Utrecht van provinciaal belang is - lndeplaatstreding een mogelijkheid is voor de provincie om binnen een gemeente in te grijpen als de gemeente nalaat naar behoren te handelen; verzoekt GS om te onderzoeken in hoeverre indeplaatstreding kan worden toegepast - inzake wet lokaal spoor om verdere vertraging in het stationsgebied te voorkomen - inzake het herstelvan de bestuurlijke verhoudingen in de U10"

Toelichting YL: Bij "indeplaatstreding"neemt de provincie het stuur van de gemeente op een bepaald project over. Dit is bijvoorbeeld eerder gebeurd bij de aanleg van de Limesbaan (N421, aansluiting A12 - Houten-Oost), toen Bunnik en Houten hier niet onderling uitkwamen. De motie is na schorsing door de VVD ingetrokken om GS de gelegenheid te geven in goed overleg te treden met de gemeente Utrecht.

Berichtgeving spoeddebat PS 19/02/18:

(nieuwsbericht van Provinciale Staten, 20/02/18)

Stevig spoeddebat Uithoflijn in de Provincie
(DUIC, 20/02/18)

Statenleden gooien avondje met modder na Uithoflijndebacle
(AD/UN, 20/02/18)

Spoeddebat brief Uithoflijn loopt met sisser af
(RTV Utrecht, 20/02/18) (Twitter: @roelbreet)

Provincie Utrecht houdt gemeente hand boven het hoofd
(AD/UN, 20/02/18)

Nieuwe ontwikkelingen: 

Het duurste stukje trambaan van Nederland
(NRC, 24/02/18)

Storm van kritiek Uithoflijn houdt aan: 'Het lijkt een zootje'
(RTVU, 26/02/18)

Uithoflijn-crisis: Provincie probeerde plooien met BAM glad te strijken
(RTVU, 03/03/18)

Spoeddebat Uithoflijn: "Hoe betrouwbaar is de provincie"
(RTVU, 05/03/18)

Provinciale Staten vergaderen op 19 maart verder over Uithoflijn
(Provincie Utrecht, 06/02/18)
Zie: agenda en stukken * livestream

Spoeddebat over Uithoflijn uitgesteld
(RTVU, 06/02/18)
met lange lijst links naar eerdere berichtgeving van RTV Utrecht

Provinciebestuurder: "Ontslag ambtenaren Uithoflijn heel verstandig"
(RTVU, 06/02/18)



zaterdag 3 februari 2018

Welterusten

Vanmorgen kon ik maar weer moeizaam wakker worden. Stel dat je eenderde van de tijd van je leven slaapt, namelijk acht van elke 24 uur, dan heb ik als 60-plusser inmiddels al meer dan twintig jaar van m'n leven geslapen. Heerlijk. De mooiste tijd van m'n leven! Ik dacht aan al mijn nachtelijke avonturen. Op welke mooie plekken heb ik mijn leven slapend doorgebracht? Wat later weer wegmijmerend onder de douche vulde de lijst zich snel aan.

Waar heb ik geslapen?
  • In m'n huidige slaapkamer, die door de politie verzegeld is geweest. (*)
  • Op zolder, omdat de politie met luidsprekers daartoe opriep. 
  • In een vrachtwagen op de Afsluitdijk. 
  • Op de bank tussen de gasten in een varend restaurant op weg naar Duinkerken. 
  • Onder de bank van onze Friendship-zeilboot. 
  • In de kelder van een snackbar op een matras vol vlooien. 
  • Op het damestoilet. 
  • In een studentenhuis met zicht op het Watergate-complex in Washington, DC.
  • In een vergaderzaal van het academisch ziekenhuis in Charlottesville, Virginia. 
  • In een vergaderzaal van een ziekenhuis in Tel Aviv. 
  • In een militair hospitaal waar nu asielzoekers en de protestantse kerk gevestigd zijn.
  • In het ziekenhuis waar onze koning is geboren. 
  • In een opvangcentrum voor daklozen. 
  • Op het podium van de Episcopaalse kerk in Washington, Pennsylvania. 
  • Onder een kerk van de zusters in Nazareth. 
  • Met Maria. 
  • Met 300 m/v in één ruimte in Kopenhagen. 
  • Met z'n drieën.
  • Met een aankomend faculteitsdirecteur. 
  • Met een accountant in opleiding. 
  • Met mijn vader en broer in een tentje tussen Warga en Wartena, loom luisterend naar een luidruchtig concert van de Golden Earring in de verte. 
  • In de openlucht op de grond onder een overhangende rots op het smalle Appalachian trail in Shenandoah Park met one bear per square mile (ons ver weg in een boom opgehangen eten was de volgende ochtend open geklauwd en opgepeuzeld). 
  • Op een hoogbed boven een baby in een wiegje aan de Marnixlaan in Utrecht. 
  • In een appartement met uitzicht op Turkije, waar ik nog nooit geweest ben. 
  • Recuerdos aan een kamer met uitzicht op de Alhambra. 
  • In Cordoba, de geboortestad van Rabbi Ben Maimonides (Rambam). 
  • In Tiberias, met uitzicht op het graf van Rambam. 
  • In m'n tentje op een grasveld in een kibboetz met uitzicht op Bethlehem, nadat ik die ochtend met escudos op zak vertrokken was naar Portugal, waar ik tot op de dag van vandaag nooit ben aangekomen. 
  • Op een stapelbed voor het raam vlakbij en met direct uitzicht op de gouden Rotskoepel op de Tempelberg. 
  • In een hostel waar ik uitgezet werd toen CNN het nodig had, bij de Jaffa Gate in Jeruzalem; uit woede trok ik de kabel van de lichtreclame kapot.
  • In het slot te Wittenberg waar Luther zijn 95 stellingen poneerde. 
  • In de villa van de Duitse schrijver Hermann Hesse in het Zwitserse Schaffhausen/Gaienhofen. 
  • Zes weken op een minifarm met twee geiten en een os op het idyllische Vancouver Island aan de Stille Oceaan. 
  • In een hotelbed in Mexico, waar ik 's morgens wakker werd geschud door een heftige aardbeving. 
  • Op de judomat van een politiebureau in San Antonio, Texas. 
  • In een besteleend. 
  • In een Citroën HY model 'patatwagen'. 
  • In de bus naar Joegoslavië. 
  • In Joegoslavië, dat niet lang daarna is opgehouden te bestaan.
  • Boven de wolken en tussen de sneeuw in een tentje op de hoogvlakte in Noorwegen. 
  • Maar ik heb nog nooit geslapen in een vliegtuig, omdat ik dan constant uit het raam hang naar buiten te kijken...

    (*) Volstrekt irrelevante informatie, net als de rest van de lijst, maar het voegt wat avontuur toe aan de slaapkamer.

Geen niet-actuele gegevens

Op de dag dat de Amerikaanse parlementaire inlichtingencommissie een memo openbaar maakt over het - al dan niet terecht - heimelijk volgen van een eigen staatsburger, krijg ik van onze eigen overheid bericht dat ik niet interessant genoeg ben (althans: was) om gevolgd te worden. Ik vroeg het mij af, omdat ik lang geleden eens de zoon van een gezochte rebellenleider heb gehuisvest (en waar kan je dat beter doen dan aan het Geuzenland, genoemd naar onze eigen beroemde rebellen) en ik daardoor indertijd een paar keer met "de autoriteiten" te maken heb gehad. Misschien is daar iets van bijgehouden.

De plv. directeur-generaal van de Algemene Inlichtingen en Veiligheidsdienst antwoordt: "Voor zover het een verzoek tot kennisneming van actuele gegevens betreft, wijs ik uw aanvraag af. Voor zover het een verzoek tot kennisneming van niet-actuele gegevens betreft, wijs ik uw aanvraag eveneens af, nu er bij het archiefonderzoek geen niet-actuele gegevens over u zijn aangetroffen. Met betrekking tot aangelegenheden die voor de taakuitvoering van de AIVD nog wel actueel zijn, doe ik uitdrukkelijk geen mededeling, ook niet ten aanzien van de vraag of dergelijke gegevens wel of niet aanwezig zijn."

Nu moet ik dus een slag om de arm houden, maar ik ga ervan uit dat louter het naakte feit dat de naam van mijn straat geduchte krijgsheren eert die met grof geweld het gezag van de koning hebben ondermijnd, voor de AIVD geen reden genoeg is om een geheim agent met regenjas en gleufhoed achter mij aan te sturen.

vrijdag 26 januari 2018

De spiegeltjes van Okkie Trooi

FNV: Rutte grijp in bij Europees Octrooibureau om schending rechten werknemers

De FNV heeft minister-president Mark Rutte en minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Wouter Koolmees in een brief opgeroepen om in te grijpen bij het Europees Octrooibureau (EPO). EPO overtreedt opnieuw de Nederlandse wet. Marieke Manschot, bestuurder FNV Overheid: 'Nederland is als gastland van buitenlandse ondernemingen (mede)aansprakelijk voor de rechten van de werknemers op haar grondgebied en moet daarom ingrijpen om de rechten van werknemers veilig te stellen. Om buitenlandse investeerders aan te blijven trekken en te behouden, dienen daar ook goede arbeidsvoorwaarden tegenover te staan.'

Directie voert schrikbewind
Het EPO is voornemens om vaste dienstverbandcontracten grotendeels af te schaffen, ook als de aard van het werk dit niet vraagt. De contracten voor toekomstige medewerkers worden vervangen door tijdelijke contracten met een maximale duur van 5 jaar, die verlengbaar is. Dit is in strijd met de Nederlandse Wet Werk en Zekerheid. Ook worden personeelsvertegenwoordigers, zoals bijvoorbeeld de ondernemingsraad of vakbondsvertegenwoordiging, niet meer betrokken bij het aannamebeleid van nieuwe medewerkers.

'De misstanden bij EPO stapelen zich op', zegt Tuur Elzinga, vicevoorzitter FNV. 'Eerder zijn we al samen met het personeel in actie gekomen omdat het management het personeel intimideerde en kritische mensen direct werden ontslagen. Nu wordt de werknemers ook de zekerheid van een vast contract afgenomen. De Nederlandse regering moet ingrijpen om dit schrikbewind van de directie te stoppen.'

Schending Europese regelgeving
Nederland heeft - net als alle andere lidstaten van de Europese Unie - een verantwoordelijkheid ten opzichte van werknemers die op haar grondgebied werkzaam zijn. Dit betekent onder andere dat werknemers in tijdelijk dienstverband niet slechter worden behandeld dan werknemers in vast dienstverband. Misbruik door over te stappen op bijvoorbeeld enkel opeenvolgende tijdelijke dienstverbanden moet dus worden voorkomen. De FNV wijst in dit verband ook op schendingen van de Europese regelgeving (Richtlijn 1999/70/EC).

Op 30 januari a.s. wordt in München het voornemen tot het afschaffen van vaste dienstverbandcontracten door EPO besproken. In maart wordt het voornemen voorgelegd aan de Raad van Bestuur van EPO. Elzinga: 'Nederlandse vertegenwoordigers bij EPO zullen bij beide bijeenkomsten aanwezig zijn. Het is bij uitstek het moment om de inbreuk op de rechten van de werknemers aan de orde te stellen.'

Bron: Persbericht FNV 26-01-2018

Dit persbericht kwam zojuist bij mij binnen en heb ik direct ongewijzigd geplaatst. De door mij aan het bericht meegegeven titel verwijst naar een kinderserie uit mijn jeugd over de uitvinder Okkie Trooi met zijn onafscheidelijke door hem uitgevonden toverkoffertje. Als hij het koffertje opent, komen er meestal krentenbollen uit. Maar wanneer hij daarmee op een keer het vege lijf probeert te redden als inboorlingen hem gaar willen koken in een grote pot, dan komen er alleen maar spiegeltjes uit de koffer. De inboorlingen bijten er in maar ze lusten de spiegeltjes niet en Okkie Trooi dreigt alsnog opgegeten te worden. Dan ineens zien ze voor het eerst zichzelf. Een primitief en denigrerend koloniaal verhaal, waar wij als kinderen van genoten maar dat wij inmiddels achter ons hebben gelaten. Helaas blijkt het Europees Octrooibureau het primitieve denken van Okkie Trooi nooit te zijn ontgroeid. - Ytzen

dinsdag 23 januari 2018

Zakelijk onbereikbaar

Actuele aanvulling. Na vanaf woensdag 17 januari 198 uren onbereikbaar te zijn geweest, is de nummerportering door Telfort eindelijk gelukt. Sinds donderdag 25 januari 16:30 uur doet mijn mobiele nummer het weer. De door Telfort aangekondigde 10 minuten service-onderbreking is toch nog onder de 200 uren gebleven.
--------------------------------------

Helaas ben ik sinds vorige week woensdag 17 januari voor langere tijd niet bereikbaar op mijn mobiele nummer. Na meer dan tien jaar storingsvrij en een tevreden klant te zijn geweest bij Dekatel  - recent overgenomen door Yes Telecom - heb ik afgelopen december de domme beslissing genomen om over te stappen naar Telfort Zakelijk. Met Dekatel had ik altijd een goede band, maar bij Yes voelde ik niet direct "Yes!". Oorspronkelijk had ik drie nummers voor de prijs van één, maar recent vervielen die extra nummers (waarover Yes nogal warrig communiceerde) en een nieuwe prijsaanbieding voor een contract van twee jaar viel tegen. Daarom besloot ik om rond te gaan kijken. Uiteindelijk kwam ik uit op een voor mij aantrekkelijk abonnement bij Telfort Zakelijk. Met nummerhoud. Op 17 januari zou het nummer worden overgezet. Dat dacht ik.

Woensdag 17 januari om 10.37 uur ontving ik een SMS'je van Telfort: "Beste klant, uw nummerbehoud is uitgevoerd. Zorg dat u uw Telfort simkaart gebruikt en zet uw toestel uit en weer aan. U bent dan bereikbaar op [het oude nummer]. Welkom bij Telfort en wij wensen u veel belplezier. Groet, Telfort."

Het nummer zou hooguit tien minuten uit de lucht zijn, had Telfort gezegd, maar meer dan twee uur later had ik nóg geen signaal en ik moest die middag weg - en bereikbaar zijn. Dus heb ik de klantenservice gebeld, die mij na het aanhoren van mijn probleem doorverbond met de technische dienst. Daar zei men eerst dat het overzetten van het nummer succesvol was afgerond, maar na wat gezoek en gepraat bleek dat het nog wat langer kon gaan duren. Het netwerk zou overbezet zijn. Ik moest de telefoon elk half uur uit- en aanzetten, dan zou het wel goed komen.

Maar aan het eind van de dag had ik nog steeds geen signaal en dus nam ik opnieuw contact op met de klantenservice. Dan zou het wel aan de simkaart liggen, dacht men, ik moest maar naar de Telfort-winkel gaan. Vanwege de storm kon ik daar donderdag niet heen, dus vrijdag. Daar testte men mijn simkaart, en ook een nieuwe, in verschillende toestellen, maar wat men ook probeerde: mijn nummer bleef onbereikbaar. Na een uur testen en langdurig contact met de technische dienst kwam het 'verlossende woord' van Telfort: het lag niet aan het toestel, de simkaarten of het netwerk, maar er was een storing in het systeem van Telfort geconstateerd, waar meerdere klanten door waren getroffen. Maar het goede nieuws was dat de storing aan het eind van de dag of uiterlijk zaterdag 20 januari zou zijn verholpen. Gegarandeerd, werd erbij gezegd. Ik moest gewoon doorgaan met elk half uur mijn telefoon uit- en aanzetten. Iets wat ik inmiddels al drie dagen deed.

Maar zaterdag aan het eind van de dag deed mijn nummer het nog steeds niet. In het weekend was Telfort gesloten - natuurlijk, ook meneer Telfort moet boodschappen doen en naar de kerk - dus nam ik maandag weer contact op met de klantenservice. Inmiddels zat ik al vijf dagen zonder mobiel nummer. Naast mijn vraag wat Telfort aan de storing dacht te doen, stelde ik het bedrijf schriftelijk in gebreke en wees ik op contractbreuk. Het ging immers niet om een onderbreking van de dienstverlening, maar Telfort had tot dan toe nog geen enkele van de toegezegde diensten geleverd.

Telfort Zakelijk reageerde koeltjes en weinig zakelijk. De klantenservice nam in de loop van de dag maar weer eens contact op met de technische dienst en liet weten dat de storing best nóg een volle werkweek kon duren. Maar maandag 29 januari zou het probleem wel afgehandeld moeten zijn. Of ik mijn telefoon maar steeds uit en aan wilde blijven zetten. Ik heb Telfort er nog eens op gewezen dat volgens hun eigen mededeling meerdere klanten door de storing waren getroffen en vroeg of het niet wijs zou zijn om de klanten op eigen initiatief te informeren. Maar Telfort Zakelijk zwijgt over de aard of de voortgang van de storing. Het probleem zit voor zover ik heb begrepen niet in het netwerk, maar in het systeem van nummerportering. Netwerk en telefoon doen het dus wel. Waarom biedt Telfort Zakelijk mij geen tijdelijk vervangend nummer aan, zodat ik bereikbaar ben totdat de nummerportering is geslaagd.

Telfort had van tevoren gezegd dat mijn nummer door de overzetting wel eens tien minuten zou kunnen worden onderbroken, maar dat kan dus ook tien dagen worden. Of meer? Maar dat lijkt Telfort Zakelijk niet te deren. Telfort gunt zijn zakelijke klanten graag een paar weken het genot van onbereikbaarheid.

PS. - daar waar wifi is ben ik bereikbaar via email en app - 


zaterdag 20 januari 2018

Held op sokken

In de supermarkt moet ik met mijn karretje uitwijken voor een jongetje van een jaar of vier. Hij komt onverhoeds met grote vaart om de hoek rennen, maar rent even snel weer terug, mijn karretje nogmaals omzeilend. Heel druk rent hij op zijn sokken tussen de schappen door heen en weer en dan telkens weer vrolijk giechelend en huppelend terug naar de speelhoek, zijn basiskamp. Van achter een grote stapel kratten pils bespiedt hij een tijdlang zijn vader en moeder, die rustig doorgaan met boodschappen doen en zogenaamd niks door hebben. Als papa hem na een tijdje komt halen in de speelhoek, geeft de held op sokken enthousiast en lachend uitleg van zijn spel. "Ik ging jullie de hele tijd volgen zonder dat jij het zag. Dan was ik niet bang, want als ik kwijtraak dan ging ik naar jou toe".

donderdag 18 januari 2018

Vrouwelijke huisarts

In 1979 vestigde Selma Mogendorff zich als eerste vrouwelijke huisarts in Houten. Een tijd waarin het nog ongebruikelijk was dat vrouwen huisarts waren. Ze schreef een boek. De titel: 'Waar blijft die dokter nou?' is gebaseerd op een verhaal uit het boek. Het gaat om een ongeval in Houten, waar zij als jonge vrouw en huisarts in haar bloemetjesjurk bij het slachtoffer knielde en een omstander hoorde roepen: "Waar blijft die dokter nou?" In die tijd, we spreken dan over eind zeventiger jaren, verwachtte men een mannelijke arts."

Zelf heb ik dat beeld in mijn jeugd niet zo meegekregen. De eerste huisarts die ik mij kan herinneren en die indertijd nog bij elke kinderziekte op huisbezoek kwam, was onze dokter Helder, een vrouwelijke arts. Ik spreek dan over de eerste helft van de jaren '60 in het 'zware' Barneveld. Voor ons was dat heel normaal. Later heb ik wel begrepen dat zij de praktijk oorspronkelijk voerde samen met haar man, die in 1963 overleed, waarna zij de praktijk nog enkele jaren alleen voortzette. Ik herinner mij haar als een lieve oude dame. In 1965 (ik was 10) nam ze afscheid en in 1972 is mevrouw dokter Helder overleden.


maandag 15 januari 2018

Carnavalvrij Nederland

Swinkels Family Breweries N.V. is de holdingmaatschappij van o.a. Bavaria NV, Palm NV en Holland Malt, zo lees ik in het persbericht dat ik zojuist ontving. Nou lust ik geen bier en toevallig hoorde ik onlangs dat bierdrinkers geen Bavaria lusten. Bavaria heeft daar wat op verzonnen en is een reclamecampagne begonnen. Iedereen - of je er nou aan doet of niet - moet met carnaval twee dagen vrij krijgen. Op kosten van de baas. Geen wonder dat al bijna 100.000 mensen de petitie hebben ondertekend, al dan niet onder invloed van Bavaria. Ik wil ook wel dagenlang feesten op kosten van de baas. Alleen heb ik geen baas. Helaas vermeldt Bavaria er ook niet bij waar de werkgevers dat geld vandaan moeten halen. Salarisverlaging? Op andere dagen harder werken? De twee kerstdagen inleveren? Van mij mag het. Maar zeg dat er dan bij.

De eerste keer dat ik de campagne voorbij zag komen, begreep ik de oproep voor "carnavalvrij" verkeerd. Ik dacht dat de initiatiefnemers pleitten voor een carnavalvrij Nederland. Maar om het feest nou helemaal uit te bannen, dat vond ik dan weer een beetje te ver gaan. Iedereen z'n feestje. 

In de campagne van het biermerk roept een oud-voetballer vertwijfeld: "Waarom moet ik voor mijn feest twee vrije dagen inleveren?" Kennelijk is zijn interesse voor dit feestje nou ook weer niet zo groot dat hij dat er voor over heeft. Hij wil wel carnaval vieren, maar dan moet iemand ánders er voor betalen.

Want echt, vrije dagen kosten geld. Jarenlange pleidooien om van Bevrijdingsdag een vrije dag te maken, zijn steeds op niets uitgelopen omdat het te duur was. En voorstellen om ook maar één traditionele christelijke feestdag in te leveren voor een ander feest, stuitten steeds op hevig protest. Dat weten de reclamemakers van het biermerk natuurlijk ook best. Zoals ze ook als geen ander weten dat reclame maken duur is. Tenzij het gratis kan. 

Eind jaren '70 - ik was begin 20 - maakte ik voor het eerst van m'n leven het carnaval mee, met een paar vrienden in Uden. Het is mijn ding niet en zal het nooit worden, maar toen ik een kind van vier zag meedeinen met de muziek drong ineens tot mij door wat een volksfeest het is. Sinds die dag bekijk ik carnaval altijd met respect. Respect is niet het eerste wat deze campagne voor feestvieren op kosten van een ander bij mij oproept. 

Misschien ga ik toch maar eens een petitie ondertekenen voor een carnavalvrij Nederland. 


---
P.S. Voor wie geen genoeg kan krijgen van (lezen over) vrije dagen: 
lees mijn 'verhandeling' over erkende feestdagen (blog 17.10.2006). 

zondag 7 januari 2018

Netzwerkdurchsetzungsgesetz

Mijn favoriete Duitse woord is Wendehammer. Het betekent keerlus, een wat breder deel aan het eind van een doodlopende straat, in de vorm van een hamer, waar auto's kunnen keren. Toen ik in de doodlopende Büchelgarten in Bonn woonde, parkeerde ik mijn oude Citroën kampeerwagen altijd in een hoekje van de Wendehammer. Wendehammer doet mij ook denken aan de drommen mensen die tijdens de Wende met grote hamers de Berlijnse muur slechtten en stukken steen meenamen als bewijs van herwonnen vrijheid.

Op school leerde ik dat Duitsers, zoals in mindere mate ook de Nederlanders maar in tegenstelling tot de Engelsen, eindeloos woorden aan elkaar plakken om nieuwe, samengestelde woorden te brouwen. Als voorbeeld schreef de leraar het niet echt bestaande woord voor 'vrouw van de wisselwachter' op het bord: Eisenbahnknotenpunkthinundherschieberin. Negenendertig letters horizontaal.

Vandaag las ik in de Tageschau een voor mij nieuw woord van zevenentwintig letters. Het zal mijn lievelingswoord Wendehammer en ook de vrouw van de wisselwachter nog niet van de troon stoten, maar het is een stevige uitdager.

Het Netzwerkdurchsetzungsgesetz is op 1 januari 2018 in werking getreden, maar binnen een week wordt al voor afschaffing gepleit. De wet bepaalt dat online media duidelijk strafbare inhoud binnen 24 uur moet verwijderen. De wet dreigt echter te ontaarden in overheidscensuur en zelfcensuur. Een minister heeft benadrukt dat de wet alleen duidt op "duidelijk strafbare inhoud". Maar kan een redactie - veelal in een ander land - beoordelen wat strafbaar is? En maakt het zich door niet te handelen zelf strafbaar?

De kritiek op de sociale media en de Duitse overheid is nogal tegenstrijdig of anders gezegd: zij moeten voldoen aan tegenstrijdige verwachtingen. Facebook en Twitter wordt vaak verweten dat kwalijke inhoud niet snel genoeg wordt verwijderd, maar een andere keer is een vlotte verwijdering weer te snel gegaan, ingegeven door politieke vooringenomenheid, onbegrepen satire of ronduit belachelijk. In een oogwenk moet een live suicide, hate speech en de erotische, seksistische of vanwege kanker afgezette vrouwenborst worden onderscheiden op bedoeling, effect en de wetten van het land.

Verwijderen is altijd een vorm van censuur. Maar laten staan leidt óók tot #ophef. De roep om censuur komt vaak van dezelfde mensen die censuur veroordelen. Aan de ene kant claimt men het recht op discriminatie en recht op belediging, aan de andere kant wordt soms al om ontslag of straf geroepen als iemand niet al twitterend afstand heeft genomen van tweets van een in ongenade gevallen twitteraar. Guilty by association. Tegelijkertijd geloof ik ook niet dat we kunnen samenleven zonder enige vorm van censuur, dat wil zeggen: bescherming en regulering. Maar het is de vraag of het verstandig is dat de Duitse overheid sociale media dwingt tot censuur onder dreiging van hoge boetes. De wet van zevenentwintig letters verandert weinig aan de al bestaande strafbaarheid van bepaalde uitingen, maar benoemt buitenlandse sociale media tot rechter. Nee, rechter is niet het juiste woord. Het worden honden die uit angst gaan bijten. Door ze te verzwakken, krijgen ze nog meer macht.

Lees: http://www.tagesschau.de/inland/netzwerkdurchsetzungsgesetz-101.html

vrijdag 5 januari 2018

Jesus likes you

Gisteren ontving ik een bericht van een dating site: Jesus likes you.

Jesus sprak mij direct aan, ik bedankte hem en vroeg hem meer te vertellen over waar hij vandaan komt.

Jesus is 24 jaar, woont in Venezuela en is chemisch ingenieur. Hij werkt bij een bedrijf dat mais verwerkt tot bloem. Ik dacht aan maizena, wat herinneringen opriep aan m'n moeder. Waar deed ze géén maizena bij? Volgens Jesus een goed en goedkoop product dat in Venezuela veel gebruikt wordt.

Jesus wil weg uit Venezuela. Alles is onbetaalbaar geworden, zelfs als je werk hebt kan je niks kopen. Voor jonge mensen is er geen toekomst.

Wat niet iedereen beseft, is dat 'wij' grenzen aan Venezuela: Bonaire, een Nederlandse gemeente, en Aruba en Curaçao, zelfstandige landen binnen het Koninkrijk. De Nederlandse defensie is verantwoordelijk voor de grens met Venezuela. De ABC-eilanden zijn ook populaire vakantiebestemmingen vanuit Venezuela. Jesus is er een paar keer geweest. In betere tijden.

Ik vertelde hem dat ik op televisie de beelden heb gezien van lange rijen mensen bij de grens die het land willen verlaten. Het land heeft mensen als Jesus nodig. Maar als ik hier blijf, kan ik niks voor m'n land en familie doen, antwoordde Jesus.

De armoede is het gevolg van mismanagement van de regering. Wij hebben hier nog een miniatuurstadje in Den Haag, Madurodam, wat misschien net passend is voor jullie president, opperde ik. Maar als zijn president naar Nederland zou komen, dan wist Jesus nog wel een ander adresje in Den Haag.