donderdag 6 december 2018

Feast of Falsehood Following the Field of Falsa

Het zijn spannende dagen voor Asia Bibi. Deze Pakistaanse vrouw werd in 2009 ter dood veroordeeld wegens het beledigen van de profeet Mohammed. Het doodvonnis werd in 2014 in hoger beroep in eerste instantie bevestigd, maar op 31 oktober 2018 sprak het Hooggerechtshof in Islamabad haar vrij. Het nieuws van de vrijspraak leidde tot massale, woedende demonstraties in Pakistan. Haar advocaat vluchtte naar Nederland. Ook Bibi zelf zou al onderweg naar Nederland zijn, of misschien naar een ander land dat haar asiel wil verlenen, maar even later werd dat weer tegengesproken. Volgens berichten van de Pakistaanse regering is ze vrijgelaten en in eigen land ondergedoken.

De uitspraak van het Hooggerechtshof telt 56 pagina’s (1). Op basis daarvan zet ik haar verhaal voor een goed begrip - om te beginnen voor mijzelf - nog eens op een rij. Het vonnis is een mix van Islamitisch recht en ‘westerse waarden’. De eerste bladzijden zijn gevuld met uitvoerige citaten uit de Koran. Het vonnis bevestigt dat het beledigen van de Profeet een zwaar misdrijf is, dat met de dood bestraft moet worden, maar noemt ook tolerantie een basisprincipe van de Islam, evenals vrijheid van denken, geweten en geloof. De Islam garandeert de vrijheid van godsdienst, benadrukken de rechters, en alleen de staat mag iemand vervolgen, op grond van de wet en met een eerlijk proces.

De rechters spreken Asia Bibi vrij van de zware beschuldiging omdat getuigen zichzelf en elkaar tegenspreken en in het kruisverhoor vaak afwijken van hun oorspronkelijke verklaring. Er is grote twijfel of hun verhaal klopt.

Net als bij het Amerikaanse Hooggerechtshof (dat negen rechters telt) mogen de drie Pakistaanse opperrechters een eigen standpunt innemen, een ‘concurring’ (instemmende) of ‘dissenting’ (afwijkende) ‘opinion’ (2). Rechter Nisar schrijft het vonnis (p1-34), dat de andere twee mede ondertekenen. Hij komt in een betoog van 50 punten tot vrijspraak. Maar rechter Khosa doet er daarna nog een schepje bovenop. Hij is het met de uitspraak eens maar schrijft aansluitend nog eens een compleet eigen betoog van 26 punten (p35-56), waarin hij een stevige tik uitdeelt aan de getuigen. Niet alleen is er grote twijfel of en zo ja hóe Asia Bibi zich beledigend heeft uitgelaten, maar de getuigen hebben haar christelijke godsdienst beledigd. De rechter schrijft: “Blasfemie is een ernstig vergrijp, maar het beledigen van de godsdienst van Asia Bibi en het vermengen van waarheid met leugen in de naam van de Profeet is óók blasfemisch.” Hij citeert Shakespeare’s King Lear: de aangeklaagde is “more sinned against than sinning”.

* Ruzie in het Falsa-veld *
Op zondag 14 juni 2009 werkt Asia Bibi op het veld van boer Muhammad Idrees in het dorpje Ittanwali. Ze is een jaar of veertig en woont al haar hele leven met haar familie in het dorp. Het is een christelijke familie en voor zover zij zich kan herinneren zijn er nog nooit conflicten geweest met de moslimbevolking. Asia is ongeschoold, er is geen kerk in het dorp en ze weet eigenlijk niet zoveel van godsdienst af. Ze is getrouwd en heeft twee dochters. Haar man is een arme arbeider. Zelf werkt ze tijdens de oogst als dagloner op het land. Die dag plukt ze Falsa, samen met zo’n dertig andere vrouwen. Falsa (Grewia asiatica) (3) is een bessensoort die veel in Zuid-Azië voorkomt. De eetbare vrucht is iets meer dan een centimeter groot en kleurt paars tot zwart als ze rijp is. Tijdens het plukken krijgen de vrouwen dorst. Asia Bibi biedt aan water voor hun te halen. Maar twee vrouwen willen geen water van een christen aannemen. Hierover ontstaat ruzie en er vallen stevige woorden. De twee heten ook Bibi: Mafia Bibi en Asma Bibi. Ze zijn zussen van elkaar maar niet van Asia. Mafia en Asma volgen koranlessen bij de vrouw van de imam en ze doen daar hun beklag. Dan gaat de imam zich er mee bemoeien.

* Beschuldigingen *
Imam Qari Salaam is degene die een aanklacht indient bij de politie. Hij doet dat pas na vijf dagen en dat is één van de redenen waarom het Hooggerechtshof en met name rechter Khosa twijfelt aan het verhaal. In het Indiase en Pakistaanse recht is het First Information Report (FIR) (4) erg belangrijk. Hoe meer uren en dagen verstrijken tussen de gebeurtenis en de melding, hoe ongeloofwaardiger het wordt. (5)  De getuigen hebben alle tijd gehad om een verhaal te fabriceren.

Voordat de imam naar de politie stapt, wordt in het dorp een openbare vergadering bijeengeroepen. De verhalen hierover lopen sterk uiteen. De getuigen spreken van 100, 200, 250, 1000 of wel 2000 aanwezigen. Dat is lastig in een huis van 5 marla ofwel 125 m2 groot. (6) De bijeenkomst zou in het huis van Asia’s buren zijn geweest of drie huizen verder of weer ergens anders. Asia kwam te voet of werd met de motor opgehaald. Zelfs over datum, uur en duur is men het niet eens. De vergadering zou maar een kwartier hebben geduurd of enkele uren. Eén getuige verklaart dat de bijeenkomst vrijdag 19 juni 2009 om twaalf uur begon en zeker tot half drie duurde, waarna imam Salaam direct naar het politie­bureau ging in een naburige stad om de aanklacht in te dienen. Rechter Khosa vindt die verklaring erg ongeloofwaardig, omdat Salaam en de andere aanwezige imams uit de wijde omgeving dan nooit op tijd terug konden zijn voor het vrijdaggebed dat ze zouden moeten leiden.

Tijdens deze bijeenkomst bekende Asia Bibi de misdaad. Ze zou hebben gezegd dat de Koran een menselijk boek is, dat de profeet Mohammed alleen maar met Khadija is getrouwd om haar rijkdom te roven, dat op zijn sterfbed insecten uit zijn mond en oren kropen. Tegenover de politie en de rechter zou ze later verklaren dat ze onder druk van de menigte heeft toegegeven, maar dat ze zo weinig van de Islam afweet, dat ze deze beledigingen niet eens had kunnen verzinnen. Ze had tijdens de ruzie op het veld misschien wel wat stevige woorden gebruikt, maar op de beschuldiging van blasfemie pleit ze ‘onschuldig’. Ze legt een eed af op de Bijbel, maar komt niet met getuigen om haar te verdedigen.

De drie getuigen tegen haar – imam Salaam en de zussen Mafia en Asma Bibi – spreken tegenover de politie en rechters met geen woord over de ruzie die vooraf is gegaan aan de vermeende beledigingen. De rechtbank roept boer Idrees op als onafhankelijke getuige. Hij is niet bij de ruzie geweest maar heeft er wel van gehoord. Van de andere vrouwen op het veld wordt niemand opgeroepen. Behalve de twee zussen is er dus niemand die de vermeende godslastering kan bevestigen.

* Godslastering bestrijden *
De Pakistaanse opperrechters bevestigen dat op het beledigen van de Profeet de doodstraf staat. In 1923 bracht Mahashe Rajpal een pamflet uit met beledigende opmerkingen tegen de Profeet. Dit bracht een beweging op gang om het boek te verbieden. In reactie daarop nam de Britse regering in 1927 een artikel 295-A in de strafwet op, dat het beledigen van stichters en leiders van godsdiensten verbiedt. Dit stemde niet iedereen tevreden, want niet lang daarna werd Rajpal vermoord. De dader, Ilm-ud-din, kreeg de doodstraf, maar wordt door veel moslims als een voorbeeldige volgeling van Mohammed gezien. (7) Na de onafhankelijkheid in 1947 werd artikel 295-C aan de Pakistan Penal Code (PPC) toegevoegd: iedereen die de heilige naam van profeet Mohammed beledigt, zal worden gestraft met de dood of levenslang. Op grond van dit artikel is ook Asia Bibi vervolgd. In 1991 sprak een sharia-rechtbank zich uit tegen de ‘uitweg’ die dit artikel bood, namelijk levenslang als alternatief voor de doodstraf. Dat zou in strijd zijn met fundamentele principes van de Islam. De Pakistaanse regering verzette zich niet tegen deze uitspraak en het is jurisprudentie geworden dat op het beledigen van de Profeet feitelijk de doodstraf staat.

Het Hooggerechtshof wijst op de inspanningen van de Pakistaanse regering om ook internationaal het beledigen van godsdienst te bestrijden. Op 26 maart 2009 nam de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties (UN HRC) op voorstel van Pakistan een resolutie aan die landen oproept wetten aan te nemen tegen het belasteren van religie. De Pakistaanse autoriteiten bewaken en blokkeren zo nodig de inhoud van Facebook, Google, Yahoo, YouTube, Amazon, MSN, Hotmail en Bing. Rechter Nisar somt dit lijstje op om te onderbouwen dat niemand ongestraft de Profeet kan beledigen.

* Eigenrichting *
Daarentegen benadrukt het vonnis dat niemand voor eigen rechter mag spelen. Het is niet aan een individu of de massa, er mag geen parallelle rechtspraak ontstaan, valse beschuldigingen zijn uit den boze, een aangeklaagde is onschuldig tot zijn misdaad rechtsgeldig is bewezen, iedereen heeft recht op een eerlijk proces, alleen de overheid mag vervolgen en veroordelen, binnen de grenzen van de wet en de grondwet.

Rechter Nisar noemt verschillende voorbeelden van eigenrichting om te laten weten hoe het níet moet. Sinds 1990 zijn in Pakistan 62 mensen vermoord na beschuldigingen van blasfemie. In 2017 werd de student Mashal Khan door een woedende menigte op de campus vermoord, omdat hij beledigende inhoud op internet zou hebben gezet. In 1996 werd Ayub Masih gearresteerd, nadat hij door zijn buurman was beschuldigd van blasfemie. Terwijl hij gevangen zat, werd de complete christelijke bevolking van 14 families uit het dorp verjaagd, hun huizen in brand gestoken. Ayub werd neergeschoten in de rechtbank, overleefde, werd in de gevangenis opnieuw aangevallen. In hoger beroep werd hij vrijgesproken, toen bleek dat de buurman de beschuldigingen had geuit om zijn grond te kunnen inpikken.

* Respect voor christelijk geloof *
Rechter Khosa bepleit meer respect voor het christelijk geloof. De beschuldigingen tegen Asia Bibi zijn volgens hem óf volledig verzonnen óf ze is pas uit haar slof geschoten nadat haar religieuze gevoelens werden gekwetst “alleen maar omdat ze in Jezus Christus geloofde”. Volgens de Koran is het geloof van een moslim niet compleet zolang hij niet gelooft in alle boodschappers van God, inclusief Jezus Christus en de Bijbel. Hij citeert Soera Al-An’am vers 108 uit de Koran: “En hoont niet hen die zij in plaats van Allah aanroepen, zodat zij Allah niet uit vijandigheid zonder kennis gaan honen” (vertaling uit Koran.nl). Ook noemt hij het verdrag van profeet Mohammed met de monniken van het klooster Sint Catharina aan de voet van de berg Sinaï in 628. Mohammed draagt zijn volgers op om de christenen te verdedigen, hun geen verplichtingen op te leggen, hen ook niet te verplichten om te vechten of te vertrekken, hun rechters en geestelijken te handhaven en hun kerken te respecteren. De christenen wordt niet gevraagd hun geloof te veranderen en het verdrag garandeert hun rechten op eigendom, werk, veiligheid en vrijheid van godsdienst. Volgens rechter Khosa betreft dit verdrag alle christenen, ook vandaag, en moeten alle moslims zich hier aan houden.

* Feast of falsehood *
Khosa geeft imam Salaam en de zusters Bibi een stevige tik op de vingers en leeft zich volledig uit in een zin vol ‘F-words’: “It appears that after an altercation [woordenwisseling] in the field of Falsa a feast of falsehood has followed”. De getuigen hebben in strijd gehandeld met Soera Al-Baqarah vers 42: “Meng de waarheid niet met leugen en verberg de waarheid niet terwijl je die wel kent” (mijn vertaling uit het Engels).

* Mix van waarden *
Voor ons westerlingen leest het vonnis als een merkwaardige mix van waarden, ook een mix van lyrische en juridische teksten. Ik heb het hier met zo weinig mogelijk eigen commentaar willen verwoorden.

----------

Bron:
Mst. Asia Bibi (appellant) versus The State etc. (respondent)

Uitleg in Wikipedia:
m.u.v. (5) ipleaders.in




(5) How to lodge a FIR? (India) (i-Pleaders, India)

(6) Marla (1 marla = 1 rod = 25,2929 m2) 

(7) Ilm-ud-din

Fotoverantwoording: 
De foto van Asia Bibi is in verschillende media geplaatst, ik heb geen informatie over de fotograaf, uitgever of copyright kunnen vinden. Als deze alsnog beschikbaar komt, dan zal ik dit navenant aanpassen. 



maandag 3 december 2018

Trump's jacht

Gaat dit verhaal over Bush, Khashoggi, Trump of mijn huisgenoot Foday? Ik ben nu al de draad kwijt.

* Bush *
Afgelopen week, op 30 november 2018, overleed oud-president George H.W. Bush. Over de doden niets dan goeds en veel media maken de onvermijdelijke vergelijking tussen de milde, wijze papa Bush van weleer met de nogal lompe, onberekenbare en eigenwijze president van nu. Wij kennen de oude Bush vooral als conservatieve Republikein die Saddam Hussein uit Kuweit knikkerde, maar de Amerikanen hebben lang getwijfeld of hij niet te aardig was om president te worden. De "tough enough question" komt al aan de orde in een televisie-interview in 1979, toen hij in de strijd om de Republikeinse nominatie streed tegen kandidaat Ronald Reagan, wiens vice-president hij werd alvorens hem in 1984 op te volgen als president.

Bush' antwoord is mooi: "I don't equate toughness with just attacking some individual. I equate toughness with character". Hij laat zich niet verleiden om ook maar iets lelijks te zeggen over de andere kandidaten. Terugkijkend is dit filmpje een verademing.

* Trump *
Donald Trump vindt die softe Bush maar niks. Dat zei hij in 1990 al in een interview in de Playboy. Ik wist niet eens dat Trump toen al bestond, ik had nog nooit van hem gehoord tot hij in 2015 begon door te breken als presidentskandidaat. Vreemdgenoeg heb ik de mij volkomen onbekende Trump in 2012 al wel eens geciteerd op mijn eigen website Stylotweet, waar ik voornamelijk tweets over twitter plaats.

Donald J. Trump: "I love Twitter.... it's like owning your own newspaper--- without the losses."


* Playboy *
Het Playboy-interview móet je lezen. Zoals iedereen weet, koop je de Playboy niet voor de plaatjes - daar is niks aan - maar om de doorwrochte artikelen. Dat klopt in dit geval. Dat Trump toen al bestond, had ik zelf nog wel kunnen uitrekenen, maar het is schokkend om te lezen dat alles wat hij nu beweert en uitvoert, hij ook toen al nét zo vond en deed. Hij was daar in eigen land toen al net zo beroemd en berucht om als nu.

Door het overlijden van Bush sr. stootte ik alsnog op dit interview. De journalist van Playboy vraagt hem: "Do you think George Bush is soft?" Trump: "I disagree with him when he talks of a kinder, gentler America. I think if this country gets any kinder or gentler, it's literally going to cease to exist." 

Hij vindt dat mensen uit de zakenwereld over het buitenlandbeleid zouden moeten onderhandelen met andere landen. "We'd have respect around the world".

* How to make a buck *
Zijn merkwaardige minderwaardigheidscomplex over die arme States waar de hele wereld om lacht, zat er toen al flink in. Het artikel vertelt kort over Trump's jonge jaren. Zijn vader hamerde op het belang van "knowing how to make a buck", vond hem te ruw en wild en stuurde hem naar de militaire academie. Door zijn vader kreeg hij, zo wordt gezegd, een knagend gevoel tekort te schieten, wat zou hebben geleid tot zijn tomeloze ambitie. Na links en rechts wat gehandeld te hebben in middenklasse woningen, komt op zijn 28ste zijn doorbraak. Als in Manhatten een spoorwegmaatschappij failliet gaat, grijpt hij zijn kans en neemt hij opties op het onroerend goed. Zijn "coup", zoals Playboy het noemt, bestaat eruit de banken te verleiden hem 80 miljoen dollar te lenen en bij politici een belastingaftrek van 120 miljoen los te peuteren. "Verleiding, overdrijving en brutaliteit definiëren daarna de Trump-stijl, die hij weet te smeden tot een scrupuleuze managementtechniek". 

* Trump Tower *
Op zijn 33ste, in 1979, koopt hij een perceel op Fifth Avenue in New York voor 20 miljoen dollar, regelt een belastingreductie van 140 miljoen en bouwt de 68 verdiepingen hoge Trump Tower. Ten tijde van het interview in 1990 bezit hij 3,7 miljard. Zijn hotels en casino's leveren hem wekelijks 50 miljoen op. Op geruchten dat hij het Waldorf-hotel wil overnemen, grapt hij: "Zonder Waldorf kan ik niet slapen". Op de volgende vraag geeft de Playboy-journalist zélf het antwoord. "And the Presidency? No, that takes an election, and it is clear that Trump is not that patient."

* The working guy loves me *
Toch klinkt u soms als een presidentskandidaat die zijn kiezers opzweept, merkt de journalist op. Bij welke partij zou u zich het meeste thuisvoelen als u kandidaat zou zijn? "Ik zou het beter doen als Democraat dan als Republikein", antwoordt Trump, "niet omdat ik progressief ben, want ik ben convervatief, maar de arbeider zou op mij stemmen. Hij houdt van me."

Wat zou president Trump als eerste doen als hij het Oval Office binnenstapt? Zijn antwoord klinkt in 1990 niet anders dan nu (behalve dat China intussen Japan is voorbijgestreefd):

"Many things. A toughness of attitude would prevail. I'd throw a tax on every Mercedes-Benz rolling into this country and on all Japanese products, and we'd have wonderful allies again." 

* We're being laughed at *
Hij is voor de doodstraf, maar waarschuwt tegen de gevaren van kernwapens. Hoe zou president Trump het aanpakken? Dan schetst Trump de president die we nu kennen: "He would believe very strongly in extreme military strength. He wouldn't trust anyone. He wouldn't trust the Russians; he wouldn't trust our allies; he'd have a huge military arsenal, perfect it, understand it. Part of the problem is that we're defending some of the wealthiest countries in the world for nothing... We're being laughed at around the world."

* Khashoggi *
Dan verschijnt er in het Playboy-interview een naam waar we tot voor kort nog nooit van gehoord hadden, maar die we sinds een maand of twee ineens allemaal kennen, hoewel nog wat lastig te spellen: Khashoggi. Niet de op 2 oktober 2018 in Turkije vermoorde Saoedische journalist Jamal Khashoggi, maar zijn oom Adnan Khashoggi (1935-2017). Jamal's grootvader en Adnan's vader was Mohammed Khashoggi, afkomstig uit Turkije. Hij trouwde met een Saoedische vrouw en werd de lijfarts van koning Abdulaziz al Saud. De zoon van de dokter werd een beruchte wapenhandelaar.

* Lockheed-affaire *
Adnan Khashoggi was vanaf de jaren '60 actief als wapenhandelaar en dan vooral als tussenpersoon bij transacties tussen Amerikaanse wapenproducenten en de Saoedische regering. Zijn klanten waren onder andere Lockheed en Northrop. Vooral met Lockheed onderhield hij nauwe banden. Lockheed betaalde hem tussen 1970 en 1975 meer dan 100 miljoen dollar commissie. In feite was Khashoggi Lockheed's marketingtak. Ook de voorzitter van het Wereldnatuurfonds genoot van de gulle giften van deze vliegtuigfabriek. Deze olifantenfan beunde bij als Prins der Nederlanden en was getrouwd met ons staatshoofd. Halverwege de jaren '70 werden stukje bij beetje de feiten onthuld in wat de Lockheed-affaire is gaan heten en in 1976 mocht prins Bernhard zijn militaire uniform voor altijd in de kast hangen. 

* Irangate *
Adnan Khashoggi was niet alleen de spil van de Lockheed-affaire, maar was ook nauw betrokken als bemiddelaar bij de Iran-Contra-affaire of Irangate. Amerika leverde in het geheim wapens aan Iran, onder meer om gijzelaars van Iran en van Hezbollah in Libanon vrij te krijgen. Met de opbrengsten werden - in strijd met besluiten van het Congres - stiekem de Contra's geholpen die in Nicaragua tegen de Sandinisten vochten. Vermoedelijk heeft president Reagan hier persoonlijk niet van af geweten, maar hij aanvaardde de verantwoordelijkheid toen de feiten in 1986 naar buiten kwamen. Enkele ambtenaren en minister van Defensie Casper Weinberger werden veroordeeld, maar kregen later gratie van president Bush - daar is hij weer.

* Marcos *
Adnan Khashoggi werd in 1988 in Zwitserland gearresteerd vanwege weer een andere affaire. Hij zou Ferdinand en Imelda Marcos hebben geholpen om honderden miljoenen uit de staatskas weg te sluizen, voordat Marcos werd afgezet als president van de Fillipijnen. Khashoggi werd uitgeleverd aan de VS, zat een tijdje vast, maar werd vervolgens vrijgesproken. Hij overleed in 2017 op 81-jarige leeftijd in Londen. Tot zijn arrrestatie stond hij bekend om zijn uitbundige levensstijl. Hij bezat talloze appartementen, villa's en een stal vol Arabische paarden. In 1987 stond hij op de cover van Time, maar niet lang daarna stortte zijn zakenimperium in elkaar.

* Khashoggi's Ship *
"En als ze nou niet betalen, dan verkoop je toch gewoon de boot", moet iemand tegen hem gezegd hebben. Zijn jacht de Nabila, gebouwd in 1980, was destijds een van de grootste jachten ter wereld. Het werd gebruikt in de Bond-film Never Say Never Again van 1983 en was de inspiratie voor het nummer "Khashoggi's Ship" van de rockband Queen. Hij verkocht zijn schip in 1988 aan de sultan van Brunei, die het direct doorverkocht aan Donald J. Trump.

Dan is het 1990 en zijn we terug bij het Playboy-interview, waarin Trump nogal neerbuigend doet over de geflipte zakenman. Trump kocht het met onyx en goud beklede jacht voor 29 miljoen, maar inmiddels zou het 100 miljoen waard zijn. Maar Trump vindt het scheepje toch wat krap en laat het ingrijpend verbouwen.

Trump Princess in het dok in Makkum
"The Trump Princess, or the Khashoggi "boat," as Trump now calls it, has gotten cramped, so a Dutch shipyard is confecting not a Princess but a full-fledged Queen costing more than $175,000,000", schrijft Playboy.

"Why in the world do you need a bigger yacht?", vraagt de interviewer. "I don't. But the Khashoggi boat is worth more only if I sell it".


"The houses, the planes and the boat are just investments. I paid twenty-nine million dollars for the Khashoggi yacht; two years later, I'll be selling it for more than one hundred million dollars and getting a bigger one." 


* Factuur uit Friesland *
Niet lang na het Playboy-interview zit Trump in een dip. Het gaat niet zo goed met zijn casino's. Op de werf in Makkum wordt intussen hard gewerkt aan de renovatie van de Khashoggi-boot en Trump kan op korte termijn de eerste factuur uit Friesland verwachten. De werf heeft het geld hard nodig. Maar ook Trump zit krap bij kas, dus het komt hem niet zo goed uit. Trump weet als geen ander dat je voor onroerend goed geen cash hoeft te hebben, het zijn assets, oftewel activa, waarvoor je met een beetje bluf en bravoure bij de bank kunt bedelen. In plaats van de factuur te betalen, besluit hij de hele werf te kopen en een paar maanden later weer door te verkopen aan een Amerikaan, die het doorverkoopt aan Damen Shipyards in Gorinchem. De werf in Friesland kan naar zijn centen fluiten. De verlaten Princess is nog jaren in Makkum achtergebleven en delen van het schip zouden tot op de dag van vandaag in bezit zijn van de werf, die nu onderdeel is van Feadship. 

Feadship in Makkum
Feadship is een samenwerkingsverband van de scheepswerven Royal Van Lent en Koninklijke De Vries Scheepsbouw. Deze First Export Association of Dutch Shipbuilders is in 1949 opgericht om Nederlandse superjachten te promoten in het buitenland. Het Nederlandse Feadship startte in 1977 ook een Amerikaanse tak, Feadship Americas Inc. De geschiedenis van scheepsbouwer Van Lent gaat terug tot 1849 en de eerste werf van De Vries werd geopend in 1906.
Feadship heeft onder andere scheepswerven en droogdokken in Makkum, De Kaag en Aalsmeer.

Feadship in Makkum
Op één van die werven in Noord-Holland werkt mijn huisgenoot Foday. Hij vertelde mij een paar jaar geleden het verhaal van Trump en Makkum, maar ik kon het niet zo goed plaatsen. Als je de draad kwijt bent, is het natuurlijk altijd handig om een elektrotechnisch ingenieur in huis te hebben. Foday is een echte bruggenbouwer: als elektrotechnicus werkt hij op de brug van de jachten in aanbouw om de electronica voor bijvoorbeeld besturing, navigatie, radar en radioverkeer aan te leggen.

Onlangs heb ik een kijkje genomen bij de enorme loods van Feadship in Makkum (foto), omdat daar de start en finish was van een sloeproeiwedstrijd waar een vriend van mij aan meedeed.

* Uitverkochte Trump-show*
En Trump? Playboy (what's in a name) weet koel en helder Trump's decadentie naar boven te halen.

Playboy: "Wat betekent dit allemaal nou écht voor u? Het jacht, de bronzen toren, de casino's."
Trump: "Het zijn requisieten voor de show."

Playboy: "En wat is de show?"
Trump: "De show is 'Trump' en hij is overal uitverkocht. Ik heb er lol aan gehad en ik zal er lol aan blijven beleven. Ik denk dat de meeste mensen er van genieten". 

--------------------------------------------------

dinsdag 20 november 2018

Blinde Piet

Moet Piet zwart, wit, groen of paars zijn? In Houten heeft Sinterklaas zaterdag 24 november een blinde Piet bij zich. "Die werkt heel goed, in de schoorsteen is het immers donker en juist hij kan goed de weg vinden. Hij kan beter luisteren en horen dan de andere pieten en dat is een voordeel. Hij gaat de hele tocht mee en dan kan iedereen die het wil hem begroeten."

De blinde Piet komt ook naar het door verstandelijk gehandicapten gerunde Houtense Eetcafé. Daar kunnen kinderen die zelf slecht zien of niet zo goed tegen prikkels kunnen, in alle rust met Piet kennis maken en met hem in gesprek gaan. 

Bron: Persbericht 20.11.18

maandag 19 november 2018

Het geheim van spontaniteit

Ik schrijf iedere zin vier keer: 
één keer om mijn mening vast te leggen,
één keer om er alles in te voegen wat ik vergeten had, 
één keer om alles eruit te halen wat overbodig lijkt
en één keer om het allemaal zo te laten klinken alsof ik het net had bedacht. 

Margery Allinghan, Engels romanschrijfster
(Gelezen in een oude Het Beste, in aug. 1977)


Citaat 8/32 uit mijn Citatenschrift 1977-1983.
Een oud mapje met handgeschreven citaten.
Die laat ik hier nog eens de revue passeren.

zondag 18 november 2018

Don't call us Dutch

There is only one objection I have against the Scottish people: you call us 'Dutch' and is it not we, but the Germans, who are 'Dutch' or 'Deutsch'. 1) Call us Frisians, Flemings, Hollanders or better Netherlanders, but not Dutch. We feel all but love for the Dutch or German nation and the invisible sea of hatred between Holland and Germany is wide and as deep as the real sea between Holland and Scotland. 

1) Vandaar zijn latere verzet tegen de term 'Dietsch'; hij gaf de voorkeur aan Heel-Nederlands. 
- Dr. L. Bunning. 

Jan Derk Domela Nieuwenhuis Nyegaard, op een spreekbeurt tijdens zijn studie in Schotland. (Gelezen in een boek over Jan Derk Domela Nieuwenhuis Nyegaard van Dr. L. Bunning in maart 1977. Jan Derk, een oom-zegger van de bekende Ferdinand, was o.a. predikant te Odijk. Hij was een voorstander van de hereniging van Vlaanderen met Nederland in de zogeheten Groot-Nederlandse Beweging, eind 19de eeuw.)

Citaat 7/32 uit mijn Citatenschrift 1977-1983.
Een oud mapje met handgeschreven citaten.
Die laat ik hier nog eens de revue passeren.

zaterdag 17 november 2018

Kronkel

Tegenwoordig behoort een minnares tot het gewone levensmiddelenpakket van de modale werknemer, maar in die dagen werd nog vrij algemeen aangenomen dat er een moraal bestond. 

Fragment uit 'Karakter', door Simon Carmiggelt alias Kronkel in het Parool, 2 maart 1977 (gelezen in de Volkskrant 7 maart 1977 n.a.v. de P.C. Hooftprijs). 


Citaat 6/32 uit mijn Citatenschrift 1977-1983.
Een oud mapje met handgeschreven citaten.
Die laat ik hier nog eens de revue passeren.

vrijdag 16 november 2018

Flexibele journalistiek

Aanpassing aan het nieuws is al zo oud als de krant zelf. Het klassieke voorbeeld is wel de opeenvolgende koppen in een Parijs' blad die over Napoleons ontsnapping uit zijn verbanningsoord Elba berichtten: 

"Het Corsicaanse monster is geland in de golf van Juan"

"De kannibaal rukt op naar Grasse"

"De usurpator is Grenoble binnengetrokken"

"Bonaparte is in Lyon aangekomen"

"Napoleon rukt op naar Fontainebleau"

"Zijne Keizerlijke Majesteit wordt morgen in Parijs verwacht"

(Eens gelezen in een oud nummer van Het Beste)


Citaat 5/32 uit mijn Citatenschrift 1977-1983.
Een oud mapje met handgeschreven citaten.
Die laat ik hier nog eens de revue passeren.

donderdag 15 november 2018

Wonderlijk bewegen

Hoe komt, wanneer zo'n zes à zeven pond
de moederbuik verlaten,
dat wonderlijk bewegen in zo'n wicht?
Wie geeft de ogen licht, 
die mond het eerste lachje? 
Doe jij dat Kees,
of God, 
wat dacht je? 

Toon Hermans
(Gelezen in kopij bij Hoonte, juli 1977)

Citaat 4/32 uit mijn Citatenschrift 1977-1983.
Een oud mapje met handgeschreven citaten.
Die laat ik hier nog eens de revue passeren.

woensdag 14 november 2018

Niet alleen brood

Sport is niet meer weg te denken en zéker niet te onderschatten cultuurverschijnsel. Sport en spel zijn een zeer voorname plaats in het leven van de mens gaan innemen. Tegenstanders kunnen er niet meer mheen. De mens leeft niet (meer) van brood alleen.

(Gelezen in kopij voor Jubileumboek Rabobank Venlo, juli 1977, accentuering van mij.)

Citaat 3/32 uit mijn Citatenschrift 1977-1983.
Een oud mapje met handgeschreven citaten.
Die laat ik hier nog eens de revue passeren.

Toelichting: 

Hier wordt een uitspraak van de Romeinse dichter Juvenalis in Satire X "brood en spelen" (panem et circenses) en de bijbeltekst "De mens leeft niet van brood alleen, maar van ieder woord dat klinkt uit de mond van God" (Matteüs 4:4) door elkaar gehaald. De frase "Niet bij brood alleen" werd vooral bekend als titel van het eerste verkiezingsprogramma (1977-1981) van het CDA, maar werd dus niet door iedereen begrepen. 

dinsdag 13 november 2018

Zorgpremies 2019

Premieoverzicht zorgverzekering 2019

null
Databron: Independer.nl

[wacht even totdat alle data geladen zijn]

Vorm

Ik vind mijn vorm
waar ik mijn grenzen voelde.

Ik vind mijn wezen
daar waar ik niets bedoelde
dan mens te zijn voor God
naar wie ik heet!

W. Bernard
(Gelezen bij Jan Zomer, Barneveld,
aug. 1977) 

Citaat 2/32 uit mijn Citatenschrift 1977-1983.
Een oud mapje met handgeschreven citaten.
Die laat ik hier nog eens de revue passeren.

maandag 12 november 2018

Mozes

Aan Ytzen (*) zal niet worden gevraagd
waarom hij (**) geen Mozes is geweest. 

Aan Ytzen zal wel worden gevraagd
waarom hij geen Ytzen is geweest. 

Gelezen op een affiesje bij Jan Zomer, Barneveld,
augustus 1977 (* Susja ** zij)

Citaat 1/32 uit mijn Citatenschrift 1977-1983.
Een oud mapje met handgeschreven citaten.
Die laat ik hier nog eens de revue passeren.

vrijdag 12 oktober 2018

Klare taal

Schulinck, de juridische-kennisbank van Wolters Kluwer, levert begrijpelijke voorbeeld-beschikkingen in Klare Taal. "De beschikking is een belangrijk communicatiemiddel tussen gemeente en burger, aangezien de burger zijn rechten en plichten hieraan ontleent", aldus Schulinck. "Het consequent opmaken en juridisch correct samenstellen van beschikkingen is bij veel gemeenten een tijdrovend en inefficiënt proces. Schulinck heeft daarom modelbeschikkingen opgesteld waarin het besluit op een eenvoudige manier (B1-niveau) duidelijk wordt uitgelegd." Zie: Schulinck Klare Taal Beschikkingen 

Werk en Inkomen Lekstroom (WIL) is de gemeenschappelijke sociale dienst van vijf Utrechtse gemeenten, waaronder mijn thuisgemeente Houten. Op de website is te lezen dat vanaf het moment dat iemand een uitkering aanvraagt, bepaalde rechten en plichten gelden. Eén van die rechten is een tijdige en duidelijke beslissing op de aanvraag, gebaseerd op goede argumenten in heldere, begrijpelijke taal. 

Ik vroeg of WIL een eigen taalbeleid heeft en hierover overlegt met de Cliëntenraad. Toetst WIL beschikkingen en brieven op begrijpelijkheid, worden medewerkers getraind op begrijpelijk schrijven en maakt WIL gebruik van voorbeeld-teksten? 

Marjolein van Veenendaal, communicatie-adviseur van WIL, antwoordt: "Het beleid van WIL met betrekking tot geschreven communicatie naar klanten, is dat wij dit duidelijk en klantvriendelijk doen." WIL is bezig met het herschrijven van de standaard-brieven en betrekt hier ook de Cliëntenraad bij. "Voor het schrijven van teksten hebben wij een schrijfwijze(r), waar wij medewerkers in trainen." Een samenvatting hiervan staat op een naslagkaart voor de medewerkers. 




donderdag 11 oktober 2018

Blokkeerfriezen

De rechtszaak deze week in Leeuwarden tegen de Friezen die antipietstrijders uit Holland de weg naar Dokkum blokkeerden, krijgt in de media veel aandacht. Bij Dokkum is al eens iemand door de Friezen vermoord, dus dit keer is het nog redelijk goed afgelopen. Toen de Batavieren op boomstammen bij Lobith ons land kwamen binnendrijven, had ik net oorontsteking en daardoor kwam ik pas ten tijde van de moord op Bonifatius in 754 de eerste geschiedenisles binnenvallen. Ik zat in de derde klas van de School met de Bijbel in het orthodoxe Barneveld. Ik kreeg een vuurrode kop, dacht dat de hele klas naar mij keek: wij Friezen hadden het gedaan. Ik schaam mij er nog steeds voor. Ik koos natuurlijk de kant van het slachtoffer, de vermoorde zendeling.

Maar op 18 mei van dit jaar werd ik bij de opening van de elf Friese fonteinen door kunstenares Birthe Leemeijer gewezen op de gevolgen van de vernielingen die onze geliefde zendeling had aangericht. Bonifatius had door het omhakken van de heilige eik de verbinding met de natuur verbroken. Daardoor hebben we nooit meer een elfstedentocht en komt Birthe's ijsfontein in Dokkum ook maar niet goed van de grond. Hadden de Friezen Bonifatius nu maar bij de rotonde van Joure tegengehouden. Eenmaal aangekomen bij de Centrale As is het te laat. 

In het Journaal zag ik dat de Friezen, die natuurlijk allemaal op klompen kwamen, hun schoeisel bij de deur van de rechtszaal moesten laten staan. Volgens de beveiligers kan je met klompen gooien en dan weet je maar nooit op wie ze terechtkomen. Gelijk hebben ze. Op school leerden we al dat 'sabotage' is afgeleid van het Franse woord sabot, klomp, boze Fr... Fransen die met hun klompen gingen gooien. Bovendien heeft het gerechtsgebouw in Leeuwarden al één en ander te verduren gehad van boze Friezen. Ik moest meteen denken aan Kneppelfreed, knuppelvrijdag. 

Op 16 november 1951 stond de Friese dichter en journalist Fedde Schurer terecht in het gerechtsgebouw van Leeuwarden. Mijn pake Ytzen heeft hem zeker gekend, want ze hebben wel eens samen in een discussieforum gezeten voor Friese studenten. Fedde Schurer moest terechtstaan omdat hij zich in een hoofdredactioneel commentaar beledigend had uitgelaten over een rechter die het een verdachte niet had toegestaan Fries te spreken in de rechtszaal. Friezen kwamen massaal naar het gerechtsgebouw om Schurer te ondersteunen, maar de zaal was te klein. Buiten ontstond een oproer, dat met knuppels werd neergeslagen. Kneppelfreed slaat dus op de knuppels van de gezagsgetrouwe politie en niet op boze klompengooiende Friezen. 

De onrust in Friesland in 1951 bleef niet zonder gevolgen. De regering benoemde een staatscommissie, die voorstelde het Fries als officiële taal te erkennen en ook in de rechtspraak toe te staan. Het is dus mede aan de onrust van toen rond het gerechtsgebouw te danken dat de vrouw die vandaag voor opruiïng terecht staat, zich in de rechtszaal in het Fries mocht verdedigen. 

De blokkeerfriezen zijn zich van geen kwaad bewust en zeggen alleen maar een kinderfeestje te hebben willen verdedigen. De politie in Dokkum (die boom noch zendeling weet te beschermen) vertrouwden ze die taak kennelijk niet toe. Zelf ben ik er niet zo'n voorstander van om conflicten op straat uit te vechten. Ook niet op de A7. Ik krijg daar toch weer een beetje een rood hoofd van. Ik ben eerder een bloosfries dan een blokkeerfries. 

-----
(1) Op 13.11.13 schreef ik al over mijn schuldgevoel
(2) Toespraak van Birthe Leemeijer over haar fontein.  


woensdag 10 oktober 2018

Vies verhaal

Dit is een vies verhaal, hoor, maar waar. Mijn huisgenoot stuurt mij tijdens mijn afwezigheid foto's van de binnengekomen post, zoals we wel vaker doen over en weer. Op één van de foto's herken ik meteen de dieppaarse plastic envelop van het bevolkingsonderzoek voor darmkanker. Inmiddels voor de tweede keer moet ik wat poep opsturen om te laten onderzoeken op bloed. Om hem te plagen vraag ik mijn jonge huisgenoot of hij die post voor mij wil beantwoorden. Hij is daar graag toe bereid, totdat ik hem uitleg wat dat inhoudt. Thuisgekomen trek ik mij terug in het kleinste kamertje van het huis om deze post persoonlijk van een passend antwoord te voorzien. Volgens de instructies leg ik de goed gesloten antwoord-envelop daarna in de koelkast, totdat ik deze naar de brievenbus zal brengen. Etenstijd, als de brievenbus allang is gelicht, trek ik de koelkast open. Shit, ligt m'n poep nog in de koelkast.

dinsdag 9 oktober 2018

Toestroom van Duitsers

BEIERSE POLITICUS
HEKELT TOESTROOM
VAN DUITSERS


Bij de verkiezingen in Beieren komende zondag 14 oktober staat de CSU een dramatisch verlies te wachten. De Beierse zusterpartij van Merkel's CDU heeft in Beieren sinds jaar en dag vrijwel absolute macht. De economie van Beieren vaart wel bij het conservatieve beleid gecombineerd met technische innovatie. Dat trekt ook Duitsers uit andere delen van het land aan. De CSU heeft het niet zo op immigranten. Afgelopen jaar dreigde de partij nog met een kabinetscrisis, omdat Merkel de grenzen niet wilde sluiten. De Beierse politicus Stoiber weet dan ook wel waar de terugval van de CSU door komt: de toestroom van Duitsers. Die begrijpen niet welke zegen de CSU Beieren heeft gebracht.

Bron: Welt, 9.10.18 (video) 
Stoiber nennt Zuzug von Deutschen nach Bayern als Grund für CSU-Absturz

maandag 8 oktober 2018

Internationale opdrachten

Vanmorgen kreeg ik een interessante offerte-aanvraag van een Chinese kerk in New York. Het zou gaan om de reviewing van uit het Chinees via Engels in het Nederlands vertaalde teksten van een aantal films en artikelen. De organisatie werft wereldwijd vertalers en reviewers. Na mij een beetje ingelezen te hebben, heb ik de opdracht vriendelijk geweigerd. Voor zover ik nu kan overzien, is het een sekte die christenen losweekt uit hun eigen kerk (zoals de meegezonden Chinese speelfilm ook toonde). Christus zou al teruggekomen zijn op aarde, naar het schijnt in de gedaante van een Chinese vrouw, maar ik weet niet zeker of dat over dezelfde groep gaat. Christus was niet voor commentaar bereikbaar.

Met de Nederlandse taal als gereedschap krijg ik niet vaak internationale opdrachten. Rond 1995 had ik mijn werkplek in Bonn ("Holländer möchte Deutsch, Deutschland und die Deutschen kennen lernen"), maar mijn opdrachtgevers zaten in Nederland, waaronder een aantal Nederlandse gemeenten. Ik herinner mij hoe ik in Bonn de schriftelijke vragen beantwoordde die de raadsfractie van D66 in Utrecht aan een wethouder had gesteld. Na het opstellen van de tekst, trok ik de telefoon van mijn hospita uit de wand, sloot mijn laptop aan en faxte de beantwoording naar het Stadhuis in Utrecht.

In 2014 had ik een opdrachtgever in Irak. Terwijl ik voor hem een mooie folder bedacht over hoe geweldig (en dus niet: gewelddadig) het is om zaken te doen in Irak - degelijk onderbouwd met een oproep van de Nederlandse overheid - moest mijn Nederlands-Koerdisch-Irakese klant hals-over-kop terug naar Irak, omdat ISIS plotseling oprukte en een familielid van hem gedood was. Terwijl het Irakese leger op de vlucht sloeg, verloor ik door ISIS een lopende opdracht. Je kunt het erger treffen.

In 2017 had ik een klant in Florida. Het ging om de proofing (correctie) van de Nederlands ingesproken tekst van een film. Vermeldenswaard is dat deze Amerikaanse klant het toch al scherpe betalingsrecord verbrak: niet zelden word ik in twee dagen betaald, maar dit keer stond het geld binnen een half uur na het versturen van mijn factuur naar Florida op mijn rekening.

Een Chinees-Amerikaanse opdrachtgever had ik graag aan mijn portfolio toegevoegd, maar bij het zien van de film en het lezen van het script vond ik mij - laten we zeggen - toch niet helemaal geschikt voor deze taak. 

maandag 1 oktober 2018

Bijstandsbudget

De rijksoverheid heeft vandaag de voorlopige budgetten voor de bijstandsuitkeringen van 2019 bekendgemaakt en de definitieve budgetten over 2018.

De informatie is hier te vinden: verdeling bijstandsbudgetten

Gemeente Houten

Hier zet ik snel even wat cijfers op een rij over mijn thuisgemeente Houten. In de lijsten per provincie heeft Houten gemeente nummer 321. Houten heeft de uitvoering van de bijstand uitbesteed aan het samenwerkingsverband Werk en Inkomen Lekstroom (WIL) in Nieuwegein en het Besluit Bijstand Zelfstandigen (BBZ) aan het bureau van de gemeente Utrecht. De budgetten worden toegekend aan de afzonderlijke gemeenten, niet aan de uitvoeringsorganisatie.

Het voorlopige bijstandsbudget voor Houten in 2019 is € 7.354.895 (was 2018 € 7.528.575), een afname van € 173.680. Afgerond is het bijstandsbudget dus ongeveer 8 miljoen.

Het budget voor de BBZ 2019 is € 7.996 (was 2018 € 8683), een gering verschil.

In de specificatie voor de gemeente Houten is te lezen dat de gemeente op 1 januari 2018 49.579 inwoners had. Het aantal huishoudens op die datum was 15.713.

Onder de gegevens over een apart bijstandsbudget voor statushouders is te lezen dat Houten van januari tot en met juli 6 statushouders heeft gehuisvest.

Landelijk

Het voorlopig landelijk budget voor de Participatiewet is € 5.764.600.000 en met de IOAW, IOAZ (regelingen voor oudere werknemers en zelfstandigen) en BBZ erbij € 6.219.700.000 (zegge: 6 miljard). Het totaal aantal mensen in de bijstand in 2019 wordt geschat op zo'n 400.000.

De 'prijs' van een uitkeringsgerechtigde is ongeveer € 15.000.

Het aantal mensen in de bijstand neemt met ongeveer 5000 toe doordat een deel van de jong gehandicapten (Wajong) en werknemers van de sociale werkvoorziening (WSW) zijn overgeheveld naar de bijstand (Participatiewet). De instroom van statushouders (erkende asielzoekers) leidt eveneens tot een toename met ongeveer 5000 mensen en verder komen er nog eens zo'n 6000 mensen bij door de inkorting van de WW-duur. Verder kunnen er door verhoging van de AOW-leeftijd meer mensen in de bijstand terecht komen. De economische bloei leidt naar verwachting tot een afname met ongeveer 20.000 uitkeringen.









donderdag 20 september 2018

Moving Salone

While visiting the Sierra Leone and Liberia Business Day on September 11th in The Hague, I received a brochure issued by the Sierra Leone Ministry of Transport and Aviation. It gives a summary of projects awaiting funding and implementation for the period 2018 till 2023. For my Sierra Leonean friends and others who may be interested, I will summarize the summary.

As the title of the booklet says, most of the projects are still awaiting funding. The new government of president Bio has beautiful plans, but it is too early to see results. Just one project mentioned by the Ministry has been completed and delivered last month: the expansion of the Freetown Terminal, a sea port owned 20% by the Sierra Leone government and 80% by Bolloré Ports. The project cost $120 million. After inititally restoring the existing yards, the terminal was extended with a construction of a 270 meter dock at a depth of 13 meters and the creation of a 3.5 hectare area of open ground. It can handle much more and bigger ships now.

The Sierra Leonean capital Freetown is situated along the Atlantic coast and an inland bay or estuary. The national airport is accross the bay at Lungi, and travellers have to cross the water by ferry to reach the capital. Until 2007 there also was a helicopter service, but then the helicopter crashed, killing 20 people. A friend of mine, who visited me in Holland, told me she worked in a shop at the airport, and she used the helicopter service daily to get to her work. She was on the last flight back home, after her flight the helicopter took off again and crashed. The Russian pilot, who survived, went back to his home country. The service was never restored.

The government is introducing a Freetown Estuary Transport Development Project. Its aim is to improve the safety, reliability and affordability of alle service operators. The project is funded by the Korean Exim Bank through the Economic Development Corporation Fund (EDCF). The loan has to be payed back in 40 years, with a low interest rate. The project  will provide six brand new vessels (four big ferries and two water taxis) as well as an "ultra-modern" transport infrastructure at four key locations: expanding the existing terminals of Government Wharf, Kissy and Targrin and building a new terminal at Aberdeen.

Building a bridge across the bay has been on Sierra Leone's wish list for a long time. This month (September 2018) president Julius Maada Bio discussed the construction of  a Lungi Bridge with PowerChina International Ltd. during his visit to China.  The company will visit Sierra Leone in October to discuss a feasibility study and financing of the bridge, according to AYV News.

To start with, Sierra Leone might reconstruct the main road to and from the airport, which is in very bad shape, full of potholes. I remember our driver zigzagging over the road to avoid the holes, which was quite a 'culture shock' to me after arriving at Lungi airport.

During the same official visit to China, where a topconference was held this month with many  African leaders, the Sierra Leonean government signed an agreement with Golden Dragon, a Chinese transportation company, for the supply of two hundred buses to Sierra Leone.

Traffic jams are a major problem in the crowded capital. For many Freetowners it takes hours to get to work, because they get stuck in the traffic. The only flexible but far from safe transport is provided by the okada's, motorcycle taxi's. The ministry of Transport mentions a light rail system as a way out to this problem. The first phase would be to start from Lumley and Aberdeen in Freetown through the east of Freetown to Waterloo. I am familiar with all these locations, that I visited in 2014. There are very little details available on this project, according to the Ministry, first more detailed feasibility studies are needed.

The Freetown Integrated Urban Transport Project (FIUTP) is a $20 million World Bank project, currently in preparation. Objective is to reduce congestion on the roads, as well as improve sidewalks, in three traffic congestion hotspots in Freetown: Lumley round-about to Juba Bridge, Congo Cross, Kissy Ferry Junction and Wilberforce.

At the Sierra Leone and Liberia Business Day in the Hague the representatives of the Sierra Leonean embassy to the Benelux and of the Sierra Leone Investment and Export Promotion Agency (SLIEPA) appealed to Dutch businesses to invest in the future of Sierra Leone: "Sierra Leone is open for business".  

www.mta.gov.sl

www.bollore-ports.com

President Bio, China discuss Lungi Bridge, AYV News, 4.9.18





woensdag 12 september 2018

Afro-Chinese top

Veel Afrikaanse leiders waren deze week aanwezig in de Chinese hoofdstad Beijing. De stad was gastheer voor een grote Chinees-Afrikaanse topconferentie, 54 Afrikaanse nationale vlaggen wapperden aan de boulevard naar het Plein van de Hemelse Vrede.

Iedereen die iets te vertellen heeft in Afrika was er. Dat zegt veel over de veranderende wereldorde. Is een topconferentie van een heel continent op dit moment denkbaar in Washington DC? Of in Brussel? Vergeet het maar.

Waarom komen de Afrikanen dan naar China? Voor het Chinese geld natuurlijk. President Xi Jinping heeft 60 miljard dollar beloofd voor de ontwikkeling van Afrika. Het Chinese ontwikkelingsmodel verschilt sterk van wat de Westerse landen de afgelopen halve eeuw in Afrika hebben geprobeerd. De resultaten daarvan waren niet om over naar huis te schrijven en heeft de toegenomen migratie vanuit Afrika naar Europa tot gevolg gehad.

Gaat China lukken, waar het Westen faalde? De Chinezen zijn het best bekend om de voortvarende aanleg van hun infrastructuur: wegenbouw, spoorwegen, havens en dergelijke. Dat was de motor van hun eigen ontwikkeling. Maar dit model overplanten naar Afrika biedt geen garantie voor succes.

De Chinese industrialisatie was de afgelopen dertig jaar succesvol omdat deze gepaard ging met uitbreiding van de productie. Toen de wegen en havens werden gebouwd, konden vrachtwagens en containers vol aan goederen geëxporteerd worden. Dat model kan niet zomaar even worden overgezet naar Afrika. Het ontbreekt daar aan een goed doordachte industrialisatie. De met Chinees geld gefinancierde projecten leiden tot een zware schuldenlast. Als de Afrikanen de leningen moeten terugbetalen, lopen ze het risico dat ze daarvoor budgetten voor gezondheidszorg en onderwijs moeten opofferen. 

De Chinezen zijn ook van plan hun militaire aanwezigheid in Afrika uit te breiden. Een jaar geleden openden zij hun eerste overzeese militaire basis in de kleine staat Djibouti in de Hoorn van Afrika. Deze plek is niet onbelangrijk. Djibouti ligt centraal in de omgeving van de Rode Zee en de Perzische Golf en langs de belangrijke routes voor olie en gas uit het Midden-Oosten.

Het is alweer tien jaar geleden dat China de Verenigde Staten heeft ingehaald als grootste handelspartner van Afrika. Vorig jaar was de Chinese handel met Afrika vier keer groter dan de Amerikaanse. Maar de VS is militair veel sterker aanwezig. Het militaire hoofdkwartier van het Amerikaanse Africom is gevestigd in Stuttgart, Duitsland, maar van daaruit worden zo'n vijftig bases op het Afrikaanse continent bedient.

De Chinese draak heeft de Amerikaanse adelaar nog lang niet overwonnen, maar wint elke dag aan kracht.

Bron: column van de Deense journalist Flemming Ytzen voor het blad Politiken, gepubliceerd op zijn weblog 10.9.18, uit het Deens met behulp van Google samenvattend vertaald door Ytzen Lont (met toestemming van de auteur). 

https://flemmingytzen.com/2018/09/10/da-hele-afrika-fyldte-op-i-beijings-gader/

donderdag 6 september 2018

Afrikaanse leeuw

Het artikel van Europarlementariër Sophie in 't Veld (D66) vandaag in Trouw is mij uit het hart gegrepen. Zij pleit ervoor om in de Europese Unie veel meer prioriteit te geven aan Afrika.

Sophie in 't Veld: "We hebben een radicale omslag in ons denken nodig: Afrika en Europa, als gelijke partners. Die samen een as vormen van Noord- naar Zuidpool. Afrika als kans, als voorwaarde voor onze toekomst. Veel mensen spreken over de Aziatische tijgers, maar vergeten de Afrikaanse leeuw."

Hoe dat concreet moet, is nog de vraag. Sophie in 't Veld komt om te beginnen met een in mijn ogen goed voorstel:

"Er moet een grote EU-Afrika-top komen met regeringen, bedrijven en het maatschappelijk middenveld. Wat vinden Afrikaanse landen eigenlijk van EU-plannen om migranten daar te ontschepen? Hoe kunnen we onze handel makkelijker maken? Hoe kunnen we helpen bij het versterken van democratische rechtsstaten en de mensenrechten? Van daaruit moeten we als EU een duidelijke visie ontwikkelen op hoe wij deze Afrikaanse eeuw als kans gaan aangrijpen."

Wat Afrika betreft, ben ik tegelijk optimistisch en pessimistisch. De Afrikaanse Unie is nog geen sterke partij maar eist wel een steeds grotere rol op. Een aantal Afrikaanse landen maakt een grote economische ontwikkeling door, andere landen blijven steken. In veel landen is de armoede flink teruggedrongen, maar lang niet overal. Ik heb bijna dagelijks contact met vrienden in Sierra Leone, één van de armste landen van de wereld, en zie hoe het land keer op keer, soms letterlijk, wegzakt in de modder. Corruptie en vriendjespolitiek vieren hoogtij. Vrouwen verkopen hun lichaam om hun familie te onderhouden. De ebolacrisis hield alle scholieren en studenten een jaar lang thuis en sloeg een gat in het sociaal kapitaal. Ik zie vrienden hun laatste centen bij elkaar schrapen om een opleiding te kunnen volgen. Ik zie hun onmacht maar ook hun kracht. 

Sinds 2000 verhuur ik een kamer en tot nu toe telkens aan jonge mannen die in Afrika geboren zijn, inmiddels de vierde. In 2014 heb ik samen met een oud-huurder een bezoek gebracht aan Sierra Leone, oftewel Sweet Salone. Thuis zag ik mijn huisgenoten hard studeren en mij snel voorbijstreven in opleidingsniveau, wat ik alleen maar toejuich. De één studeerde af op HBO Logistiek en kreeg een goede baan bij een Brits ingenieursbureau dat zich bezighoudt met het onderhoud van de grote olieopslagtanks op Europoort, de ander studeerde af aan de Erasmus Universiteit als financieel expert en kreeg een topbaan op het hoofdkantoor van de ABN Amro aan de Zuidas in Amsterdam. Zijn functie opende mij de ogen voor de economische focus in Afrika. De ABN heeft Afrika als speerpunt en in het bijzonder de grondstoffenmarkt, de bank richt zich op grote bedrijven die in Afrika actief zijn in de mijnbouw en logistiek. Een andere huurder is bezig een pluimveebedrijf op te zetten in Afrika. Als oud-Barnevelder heb ik wel eens een kip gezien en help ik hem een beetje met het opbouwen van zijn netwerk. Veel Afrikanen die ik ken investeren in grond en nieuwbouw in hun geboorteland. 

Behalve successen zag ik ook teleurstellingen. Er waren afvallers. Trauma's sloegen toe, goede banen werden weer ingeruild omdat het mentaal te hoog gegrepen was of niet te combineren met het gezin. 

Terecht schrijft Sophie in 't Veld: "Direct ten zuiden van Europa ligt een gigantisch continent in ontwikkeling. Afrika, met een hogere economische groei, een lagere staatsschuld en tegen het einde van deze eeuw vijf keer zoveel inwoners als Europa. (...) In 2050 zal de Afrikaanse economie waarschijnlijk groter zijn dan de Europese economie, voortgestuwd door de grondstoffen voor onze groene economie, zoals kobalt en lithium."

Investeren in Afrika kan ook neo-kolonialisme, imperialisme, paternalisme betekenen. De 'linkse' kritiek daarop is terecht. Investeren in Afrika kan ook geld storten in een bodemloze put betekenen: het komt toch niet van de grond, er is te veel corruptie, te weinig planning, geen langetermijndenken. De 'rechtse' kritiek daarop is terecht. Africans don't plan, they hope. Als ik mijn huisgenoot vroeg: "wat zijn je plannen voor vanmiddag?", dan begonnen we allebei spontaan te lachen. Afrika en plannen, gaat dat samen? Aan de andere kant zie ik harde werkers, hoge ambities, grote kracht.  

Wie de ontwikkelingen een beetje volgt, ziet dat China bezig is het continent over te nemen, door te investeren in mijnen, (spoor)wegen, havens. Zonder zich veel gelegen te laten liggen aan milieu en arbeidsomstandigheden. President Bio van Sierra Leone was deze week in China en sloot een deal voor het busvervoer in zijn land. Ik weet niet of we ons moeten laten leiden door concurrentie en geopolitiek. Onze band met Afrika moet in de eerste plaats ingegeven zijn door samenwerking en solidariteit. Dat behoort tot één van de basisgedachten van Europa. 

De band met Afrika staat al in de beroemde Schuman-verklaring van 9 mei 1950 door de Franse minister van Buitenlandse Zaken Robert Schuman, waarin hij voorstelt de kolen- en staalproductie van Frankrijk en Duitsland onder één beheer te plaatsen en deze samenwerking open te stellen voor alle landen van Europa. De basis van de Europese Unie.

Schuman: "De solidariteit van de productie die zo tot stand komt, zal tot gevolg hebben, dat een oorlog tussen Frankrijk en Duitsland niet alleen ondenkbaar maar ook materieel onmogelijk wordt. (...) Deze productie zal ter beschikking staan van de gehele wereld, zonder onderscheid of uitsluiting, teneinde tot de verhoging van de levensstandaard en de bevordering van het streven naar vrede bij te dragen. Europa zal met meer middelen de verwezenlijking van een van zijn voornaamste taken kunnen voortzetten: de ontwikkeling van het Afrikaanse continent."

De juiste verhouding met Afrika wordt niet op een achternamiddag vanuit Brussel geregeld. De voorgestelde breed samengestelde Afrika-Europa-top (ik houd maar even de alfabetische volgorde aan) kan een nieuwe basis leggen. 

Bronnen:
Sophie in 't Veld: Afrika moet voor Europa topprioriteit worden, Trouw 6.9.2018
Schuman-verklaring, EGKS/EU 9.5.1950





woensdag 5 september 2018

In de genen

Minister van Buitenlandse Zaken Stef Blok (VVD) kreeg vandaag een motie van wantrouwen aan zijn broek, die geen meerderheid haalde. Hij kan dus verder als minister. In het kamerdebat over de uitspraken die hij eerder had gedaan in een "besloten bijeenkomst" van expats en internationale organisaties moest hij zwaar door het stof. Hij had zijn uitspraken al teruggenomen en terecht zaagden de kamerleden hem door over de vraag welke werkelijke mening en ideologie er achter zijn uitspraken steekt. Toen ik zijn uitspraken hoorde (onder andere over Suriname als failed state, over de onmogelijkheid om het in Europa eens te worden over de opvang van vluchtelingen en dat er geen vreedzame multiculturele samenleving bestaat) vond ik deze dom en afkeurenswaardig. Of je in een discussie om te prikkelen soms domme en afkeurenswaardige uitspraken mag doen, daarover denk ik genuanceerd. Of je nou links of rechts denkt, er zit altijd wel een kern van waarheid in zulke uitspraken. Wel moet je dan op een gegeven moment duidelijk maken waar je zelf staat. Als je advocaat van de duivel speelt, moet je daarna niet met de duivel naar huis gaan.

Op één punt was ik het wel met de minister eens: dat het makkelijker is om vanuit de witte villawijk met die leuke Turkse bakker te genieten van de multiculturele samenleving dan in de snel van kleur verschietende 'achterstandswijk' met veel werkloosheid en armoede. Op een ander punt vond ik dat de minister vandaag terecht scherp werd ondervraagd, maar dat zijn uitspraak ook wel werd opgeblazen en vertekend. Vandaag viel bij herhaling het woord genetica. Dat zweemt naar rassenleer en racisme. Als daar sprake van is bij de minister, dan moet dat zeker 'met alle macht' boven tafel worden gehaald en dan kan hij ons land niet langer vertegenwoordigen. Maar zijn uitspraak "dat zit ons kennelijk in de genen" ging volgens mij veel minder ver.

Het zit ons "in de genen", in onze aard, om bij het nieuwe en vreemde terughoudend te zijn en de kat uit de boom te kijken. Ook zit het ons "in de genen", in onze aard, om snel te oordelen op grond van wat we kennen.  Vooroordelen zijn ook nodig om te overleven, vooruit te kunnen komen. Vriend of vijand, vluchten of vechten? Bij mijn weten zit dat nog steeds in ons en kunnen we ook niet zonder. Rituelen als glimlachen, groeten, handen schudden zijn bedoeld om de ander en zijn bedoelingen te kunnen inschatten. Daarom raken mensen soms in de war of geërgerd wanneer iemand zich niet aan hun ongeschreven etiquette houdt. Verder zit volgens mij onze neiging tot conflict, tot weerstand, onze grenzen trekken, ook broedertwist en gelijk willen hebben, onmiskenbaar "in de genen", in onze aard. Als de minister dat bedoeld heeft, dan ben ik dat in grote lijnen met hem eens. Als hij daarentegen vindt dat verschillen onoverbrugbaar zijn, conflicten onoplosbaar en dat we altijd  voor ons soort mensen zullen kiezen, dan heeft hij het bij het verkeerde eind en kan hij mijns inziens niet als minister functioneren. Heeft werken aan een vreedzame samenleving en vrede in de wereld dan nog zin?

In mijn visie is xenofobie, angst voor het vreemde, geen morele kwestie maar een natuurlijke angst. Ook ik ben xenofoob. Ik ben nu eenmaal bang, zelfs een beetje autistisch aangelegd. Dat is niet immoreel. Het is wel een morele vraag hoe je met je angsten omgaat. Hoe je met andere mensen omgaat. Mensen die mij goed kennen, weten dat ik mij diep verbonden voel met mijn Afrikaanse vrienden. Maar juist in die liefde kun je botsen, bang zijn en tegen muren oplopen en vraagt het inspanning om elkaar te begrijpen, verschillen te erkennen en te overbruggen. Dat is in de politiek niet anders. Daar heet het alleen geen liefde maar diplomatie - in de internationale verhoudingen - en democratie, gelijke behandeling, waar nodig sociale ondersteuning als het gaat om onze eigen samenleving.

Maraniss

@davidmaraniss: I've watched close-hand how Bob Woodward works and have learned from him for 41years. He is a singularly meticulous gatherer of facts and documents and I would bet my life on his reliability. He is an American treasure.

Deze tweet roept sterke herinneringen bij mij op. David Maraniss gaf mij in mei 1980 een persoonlijke rondleiding door de burelen van de Washington Post. Dat was een bijzondere wens van mij toen ik met mijn vriendin een jaar door Noord-Amerika liftte. David werkte als jonge medewerker bij Bob Woodward op de City Desk van de Washington Post. Aan het eind van onze rondleiding kwam Bob Woodward binnenlopen en David stelde ons aan hem voor. Ik wist niets te zeggen, waar ik tot op de dag van vandaag nog spijt van heb.

Bob Woodward en Carl Bernstein onthulden stukje bij beetje het Watergate-schandaal, dat uiteindelijk in augustus 1974 leidde tot de val van president Nixon. Het was niet de nationale of politieke redactie maar de lokale stadsredactie die zich vastbeet in het kleine bericht in 1972 over een inbraak in het kantoor van de Democratische Partij.

Carl Bernstein is nu regelmatig te horen als commentator bij CNN. Bob Woodward publiceerde deze week zijn boek Fear, over de chaos en paleisrevolutie in het Witte Huis. President Trump richt regelmatig zijn woedende en denigrerende pijlen op het duo, waarna anderen nog maar eens benadrukken wat een geweldige journalisten het zijn.

David Maraniss heb ik later nog wel eens op de Nederlandse televisie gezien als biograaf van Bill Clinton en hij heeft ook een boek geschreven over Barack Obama. Hij werkt nog steeds bij de Washington Post, als associate editor.

David gaf ons indertijd het adres van zijn ouders in Madison, de hoofdstad van Wisconsin, waar zijn vader hoofdredacteur was van de Capital Times. We kwamen begin juli in Madison aan en konden een paar dagen logeren bij de familie Maraniss, wat mij opnieuw een boeiende rondleiding bij een gerenommeerde krant opleverde.

Daarna bracht vader Elliott Maraniss ons naar het 25 km westelijker gelegen Barneveld, Wisconsin. Een dorp van 500 inwoners. Meneer Maraniss durfde ons hier eigenlijk niet achter te laten. Maar wij stapten welgemoed een kroeg binnen en toen ik vertelde dat ik in Barneveld was opgegroeid, werd binnen een uur enthousiast een slaapplaats en een compleet programma voor ons geregeld. Ook kwam er een journalist van de regionale Dodgeville Chronicle aangesneld, die ons interviewde.

Helaas miste ik de bruiloft van mijn vriendje Jaap, die ik al sinds m'n vierde ken en die op 4 juli 1980 trouwde in Barneveld, maar deze feestdag werd ook in Barneveld, Wisconsin groots gevierd, met varken aan het spit en vuurwerk. "Barneveld has Visitors from Barneveld", kopte de Chronicle met onder het bericht: "It's the Glad Tidings We Aim to Bring to Your Home".

dinsdag 4 september 2018

Voornaam

In het blad Onze Taal (2018/9 p22-24) schrijft Kaat Schaubroeck onder de titel Hoogachtende groetjes over "tobben met de e-mail-etiquette". In het artikel komt onder anderen etiquettespecialiste Brigitte Balfoort aan het woord. "Veel mensen weten niet goed welk register ze nog moeten hanteren", zegt ze. "Bij twijfel zou ik altijd gaan voor een hoger register. Ik heb nog nooit iemand horen klagen dat ik te beleefd was geweest. Maar zodra je bij wijze van spreken begint met kussen, moet je blijven kussen". Ze merkt op: "Een paar jaar geleden werd je zelfs door de bank aangesproken bij je voornaam, maar dat gebeurt nu weer veel minder". Deze opmerking is de aanleiding voor dit blog. Ik heb namelijk in Nederland geen enkele bank meer kunnen vinden die bereid is mijn naam voluit te schrijven. Dat was voor mij mede de reden om naar Duitsland uit te wijken, waar ik nog bij name gekend ben.

De gewoonte om de voornaam weg te laten of af te korten tot de eerste letter is een tamelijk nieuwerwetse gewoonte in ons land. Deze ontwikkeling heeft zich vooral het afgelopen decennium voorgedaan. Er heerst een merkwaardige misvatting dat het onbenoemd laten van de voornaam een teken van respect is. Zelf hecht ik heel erg aan respect - daarin ben ik uitgesproken conservatief - en misschien ook wel daardoor maak ik het zelden mee dat ik respectloos wordt behandeld. Maar ik voel mij zeker niet respectvoller bejegend door het wegmoffelen van vier letters uit mijn naam.

Om te beginnen heb ik een korte voornaam, van vijf letters. Die naam past op vrijwel elk pasje of invulformulier, een paar letters weglaten dient geen enkel redelijk doel. In de tweede plaats vonden mijn ouders dat je heet zoals je heet. Niet Johannes opschrijven en vervolgens Hans zeggen, maar je kinderen bij hun naam noemen. Eén voornaam is dan ook wel genoeg is, al hebben ze bij m'n jongere broertje en zusje wat gesmokkeld door er een tweede voornaam aan vast te plakken, zodat ze nog wat overgebleven familieleden konden vernoemen. Maar de roomse gewoonte om je kind de hele heilige familie of alle twaalf apostelen te laten meetorsen, kenden wij als zuinige calvinisten niet.

In Friesland geboren maar in het midden van het land opgegroeid, is mijn naam voor mij sterk identiteitsbepalend geweest. In elk nieuw gezelschap waar ik kwam, kreeg ik te horen: kom je uit Friesland? En hoewel ik daar maar een half jaar als baby gewoond heb, bleef ik mij er altijd van bewust een Fries te zijn. Mijn broer Dirk Lont is natuurlijk net zo Fries als ik, maar kreeg die reclameboodschap minder vaak mee. Mijn naamsbewustzijn is ook versterkt doordat wij gewend waren om de grootouders, evenals de omkes en muoikes, bij de voornaam te noemen: pake Dirk en pake Ytzen. Ik ben genoemd naar mijn moeders vader, lijk op mijn moeder en trok meer naar mijn moeders familie. Ik was meer Ytzen dan Lont. In zekere zin aanbad ik pake Ytzen en ik wilde zijn zoals hij. Iemand die Jan heet, komt al gauw een paar naamgenoten tegen in de klas en leert beseffen dat namen vrijelijk toebedeeld en uitgewisseld kunnen worden. Zo niet voor mij. Ik heet niet Ytzen, ik ben Ytzen.

Iemand bij zijn naam noemen is voor mij juist een teken van respect. Ooit had het weglaten van de voornaam zin. In de vroege historie mocht je het heilige of respectvolle niet benoemen. Het is de basis van het 'taboe'. Dit heeft te maken met de opvatting dat je door iets te benoemen het kunt vatten, vormen en beheersen. Of je roept juist onbeheersbare krachten over je heen. We hebben het eufemisme en de afkorting uitgevonden om dit te vermijden. De vreselijke ziekte K willen mensen niet horen of zien. Adam gaf alle levende wezens een naam en werd daarmee heerser over de natuur. Als natuurbeheerder werd hij verantwoordelijk voor de vraag of je de grote grazers van de Oostvaardersplassen moet bijvoeren of afschieten. De Joden spreken de naam van G'd niet uit. Waar zijn heilige naam JHWH ("Ik ben") geschreven staat, spreken zij van HaShem, de Naam. Elders staat Adonai, de Heer. Door de klinkers van Adonai in te vullen in de onspreekbare heilige naam, ontstond de niet-bestaande naam JaHoWaH of Jehovah, waar sommigen van getuigen.

Het is ook de reden dat kinderen hun ouders veelal niet bij de voornaam mogen aanspreken. Niet alleen zou dit te vrienschapppelijk zijn, maar ze zouden ermee over je kunnen heersen. Kinderen zijn dan de baas over hun ouders. Als ik kinderen had, zou ik hun duidelijk maken dat ze mij met vader, papa, haiti of heit  - als enigen vanwege onze unieke band -  mogen aanspreken. Maar het laatste wat ik zou willen is dat zij als enigen mij niet bij mijn naam zouden mogen aanspreken, omdat het mijn kinderen zijn. Als iemand mij bij name noemt, geef ik daardoor niet mijn gezag of ontzag uit handen. Daar ben ik dan weer te behoudend voor. Hetzelfde geld voor Meester Kees of Dominee Jan. Meester is de roeping, die respect vraagt, Kees de roepnaam van de persoon, die evenzeer respect vraagt.

Ook in tijden die minder ver achter ons liggen, had het weglaten van de voornaam een zekere zin, namelijk als het niet gaat om het individu, maar wat hij vertegenwoordigde. Zonder voornaam maar zeer voornáám. De man werd dan aangesproken als stamvader, hoofd van het gezin of landheer. Post gericht aan "de heer Y. Lont" is eigenlijk niet bestemd voor de persoon Ytzen maar betreft zijn gezin of het landgoed waar hij de heer van is. Maar ik ben nergens heer van. Het grappige is dat mijn (oud-)kamerhuurders van buitenlandse komaf mij vaak 'landlord' noemen, wat natuurlijk veel mooier klinkt dan 'verhuurder'. Maar hoewel ik een huis met tuin heb en mij daardoor grootgrondbezitter voel, heb ik geen landgoed en ook geen kinderen of personeel, ik vertegenwoordig niemand anders dan mijzelf. Het weglaten van vier letters uit mijn naam vindt ook daarin geen enkel doel.

Dus ik wil graag bij mijn volledige naam worden aangesproken. Mijn naam is niet heilig, ik heb er geen enkel probleem mee als iemand mijn naam per ongeluk verkeerd spelt - en post gericht aan mevrouw Lont, zoals zo vaak, roept bij mij slechts een lichte glimlach op. Maar bij een formele vermelding, zoals op mijn bankpas, zie ik mijn naam graag correct en volledig. Tot een jaar of tien geleden was dat geen enkel probleem. Ik heb altijd met mijn volledige naam in het telefoonboek gestaan en ook mijn girorekening stond op naam van Ytzen Lont. Ik was voluit tevreden klant. Totdat moeder ING (Wat Is Dat Voor Een Ding) de Postbank om zeep hielp. Inmiddels had ik een zakelijke rekening bij de Bizner-bank. Daar werd ik altijd correct en respectvol behandeld met mijn volle naam. Totdat moeder Rabo in een nieuw geval van infanticide haar deugdelijke dochter Bizner om zeep bracht. In de rouwperiode heb ik alle Nederlandse banken die ik kon vinden, aangeschreven en naast het stellen van zakelijke vragen uitgetest of ze mijn naam wilden accepteren. Geen van alle Nederlandse banken was bereid mij in te schrijven zoals ik heet.

In Duitsland, waar ik in de jaren '90 gewoond heb, kent men deze nieuwerwetse Hollandse onbebbelijkheid niet. Daar accepteert men - bij telefoongids of bank - met alle respect je naam zoals hij is. Wil je om praktische of persoonlijke reden een afkorting laten noteren, dan is dat geen probleem,  maar heb je liever je naam voluit, dan kan dat gewoon. Naast zakelijke voordelen (degelijke waarborgen, goede service en alles gratis: bankrekening, transacties en creditcard) heb ik daarom nu een bankrekening bij de DKB in Berlijn ten name van Ytzen Lont in Houten. Mijn zakelijke rekening heb ik in Nederland, ten name van Stylo, met een pasje op naam van Y.T.Z.E.N. Lont. Dan maar een hele heilige familie in mijn naam. Al ben ik in Barneveld opgegroeid, ik heet Ytzen en niet Ei Lont.







maandag 20 augustus 2018

Even Apeldoorn mailen

Zondag kreeg ik van verschillende bedrijven emails ter gelegenheid van mijn verjaardag. Aardig bedoeld, maar het is natuurlijk wel gewoon reclame en ik hou niet van reclame op zondag (en door de week, maar dat is een ander verhaal). Daar wilde ik in een 'bedank'-mailtje toch even vriendelijk op wijzen. Het waren weer eens no-reply-mailtjes, maar in het mailtje van Centraal Beheer zat een email-knop, zodat ik snel even kon reageren. Dacht ik. Maar ik kwam op een pagina terecht met allerlei manieren om informatie aan te vragen, maar ook na minutenlang zoeken kon ik geen emailadres vinden. Uiteindelijk zwom ik in de fuik van de virtuele assistent.

CB: Waarover wilt u contact opnemen?
YL: Ik heb een ongewenste email van u ontvangen en daarin op de email-knop gedrukt, maar ik kom daarmee niet bij uw emailadres of emailformulier uit. Wat is uw emailadres?
CB: Ik kan u ook meer informatie geven over het zien van uw gegevens in Mijn Centraal Beheer. Wilt u dit?
YL: Nee.
CB: Om welke verzekering, dienst of welk product gaat het?
YL: Geen.
CB: Wilt u informatie of juist een wijziging doorgeven?
YL: Ik wil informatie: wat is uw emailadres?
CB: Mijn collega's helpen u graag. Hierover kunt u bellen. Wilt u dat?
YL: Nee.
CB: Ik kan u op dit moment geen andere contactmogelijkheden aanbieden. Als u op een later moment contact wilt, kunt u altijd 'Even Apeldoorn bellen'.
YL: In uw email zit een knop "EMAIL"! Dus wat is uw emailadres?
CB: Als ik het goed begrijp, heeft u problemen met het zien van gegevens in Mijn Centraal Beheer?
YL: Nee. Ik wil uw emailadres.
CB: Wilt u contact opnemen met de klantenservice van Centraal Beheer?
YL: Ik wil een email sturen aan Centraal Beheer.
CB: Hmm, het lijkt erop dat we weer terugkomen op waar we het eerder over hadden. Wilt u contact opnemen met de klantenservice van Centraal Beheer?
YL: Mijn vraag is: wat is uw emailadres!?
CB: Het spijt me, kunt u alstublieft deze vraag met ja of nee beantwoorden? Wilt u contact opnemen met de klantenservice van Centraal Beheer?
YL: Nee.
CB: Het spijt me, ik heb u niet helemaal begrepen. Als virtuele assistent heb ik helaas niet overal een antwoord op. Wilt u misschien contact opnemen met mijn collega's?
YL: Per email.
CB: Ik raad u aan contact op te nemen met mijn collega's. Zal ik kijken hoe u hen kunt bereiken?
YL: Ja.
CB: Ik help u graag met uw vraag of opmerking. Ik geef u direct antwoord of verbind u door met mijn collega's. Waarover wilt u contact opnemen?
YL: Ja.
CB: Mijn excuses, ik heb nog geen onderwerp herkend. Waarover wilt u contact opnemen?
YL: Over uw emailadres.
CB: Om welke verzekering, dienst of welk product gaat het?
YL: Geen.
CB: Wilt u informatie of juist een wijziging doorgeven?
YL: Ja.
CB: Mijn collega's helpen u graag. Hierover kunt u bellen. Wilt u dat?
YL: Nee.
CB: Ik kan u op dit moment geen andere contactmogelijkheden aanbieden. Als u op een later moment contact wilt, kunt u altijd 'Even Apeldoorn bellen'. Kan ik u nog ergens anders mee helpen?
YL: Ik heb in een email van u op de knop 'email' geklikt, maar ik kan geen email sturen. Wat is uw emailadres?
CB: Ik kan even niks anders bedenken. Wilt u contact opnemen met de klantenservice van Centraal Beheer?
YL: Ja.
CB: Ik help u graag met uw vraag of opmerking. Ik geef u direct antwoord of verbind u door met mijn collega's. Waarover wilt u contact opnemen?
YL: Over een ongewenste email
CB: Ik kan u ook meer informatie geven over phishing. Wilt u dit?
YL: Nee.
CB: Om welke verzekering, dienst of welk product gaat het?
YL: Geen.
CB: Wilt u informatie of juist een wijziging doorgeven?
YL: Ik wil u een email sturen.
CB: Wilt u contact opnemen met de klantenservice van Centraal Beheer?
YL: Ja.
CB: Ik help u graag met uw vraag of opmerking. Ik geef u direct antwoord of verbind u door met mijn collega's. Waarover wilt u contact opnemen?
YL: Over een email. Wat is uw emailadres?
CB: Ik kan u ook meer informatie geven over het zien van uw gegevens in Mijn Centraal Beheer. Wilt u dit?
YL: Nee.
CB: Om welke verzekering, dienst of welk product gaat het?
YL: Geen.
CB: Wilt u informatie of juist een wijziging doorgeven?
YL: Ja.
CB: Mijn collega's helpen u graag. Ik zal samen met u een e-mail opstellen. Ik vraag u eerst om enkele persoonsgegevens. Daarna noteer ik uw vraag of opmerking en verstuur ik de mail voor u. U krijgt zo snel mogelijk, maar binnen uiterlijk 3 werkdagen een reactie.
CB/YL: Wat zijn uw voorletters en achternaam? [het systeem vraagt en krijgt mijn naam, adres, woonplaats, emailadres]
CB: U kunt nu uw vraag of opmerking intypen. Als u klaar bent, klikt u op de tekst 'Stuur'.
YL: [ik doe mijn verhaal]
CB: Het tekstbericht dat u heeft ingetypt is te groot voor het systeem. Ik kan het pas versturen als u het inkort. Als het niet mogelijk is uw bericht in te korten, kunt u ook zelf een mail sturen naar info@centraalbeheer.nl. Mijn excuses voor het ongemak.
[het systeem heeft de helft van mijn emailtekst weggegooid, ik probeer terug te gaan naar de tekst om het keurig in te korten maar dat kan niet]
CB: Zal ik uw e-mail nu versturen naar Centraal Beheer?
YL: [ik verlies m'n geduld] Gooi dit idiote virituele-assistent-systeem eruit. Dit kan écht niet.
CB: Weet u het zeker? Dan ga ik nu stoppen met het opstellen van een e-mail aan de klantenservice.
YL: Nee.
CB: Zal ik uw e-mail nu versturen naar Centraal Beheer?
YL: Nee, u vraagt mij de email te verkorten en dat probeer ik nu te doen, daarna wil ik graag de email versturen.
CB; Zal ik uw e-mail nu versturen naar Centraal Beheer?
YL: Ja, ik wil dat u mijn e-mail verstuurt naar Centraal Beheer, maar dan wil ik eerst weten met welke tekst. Kunt u mij dat nu aangeven?
CB: Ik heb uw e-mail verstuurd. U krijgt een ontvangstbevestiging per e-mail. We proberen uw e-mail zo snel mogelijk te beantwoorden, maar binnen uiterlijk 3 werkdagen. Kan ik nog iets anders voor u doen?
YL: Nee.

Via het algemene emailadres (volkomen uit het niets kreeg ik dus toch het antwoord op mijn vraag) heb ik mijn ervaring gedeeld met Centraal Beheer. Ik heb ze laten weten dat ik tevreden ben over mijn verzekering, maar niet over hun manier van communiceren, als je eens niet met Apeldoorn wilt bellen. Daarom ga ik nu misschien toch een andere verzekeraar overwegen: eentje die geen reclame stuurt op zondag, eentje die mij niet stoort op mijn verjaardag, eentje die geen nep-emailknop in z'n emails zet, eentje die niet eist dat je instemt met het verwerken van persoonlijke gegevens als je juist verzoekt om ze te verwijderen (*), eentje waar ik gewoon een email naar toe kan sturen, eentje zonder gestoorde virtuele assistent.


(*) PS. Ik heb verschillende bedrijven er al op gewezen (onder verwijzing naar de Algemene Verordening Gegevensbescherming) dat ze geen cookies moeten plaatsen op afmeldpagina's. Dan kan iemand zijn gegevens immers alleen maar afmelden door akkoord te gaan met aanmelding ervan. Organisaties reageren over het algemeen begripvol als je hun op deze inconsequentie attendeert.

----

Reactie Centraal Beheer 24.8.18:

"Wat vervelend voor u dat wij u ongewenste e-mail stuurden. Dat is natuurlijk niet onze bedoeling. Het versturen van alle reclame op uw naam heb ik gestopt. Ook uw signaal over het accepteren van cookies vinden we heel belangrijk. Goed dat u het doorgeeft."